เห็นจิ่งอันคุยกับซาหมาจู้อย่างออกรส โจวจิ่งหมิงก็เริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้เหมือนกัน
ซาหมาจู้น่ะหัวทึบจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าทำอาหารไม่เก่ง แถมตอนนี้เด็กคนนี้ก็ยังไม่ได้มีจิตใจเลวร้ายอะไร อย่างน้อยก็เคยแบ่งซาลาเปาให้พวกเขาสามคนด้วย!
ต่อไปเขาคงไม่ขาดแคลนอาหารแน่ แต่เรื่องทำกับข้าวนี่สิ!
พูดไปก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี รอเหอต้าชิงหนีไปเมื่อไร เขาก็ชวนซาหมาจู้มาอยู่ฝ่ายเดียวกันก่อน ให้เป็นพ่อครัวประจำบ้านได้เลย
ตอนนั้นเองทุกคนถึงได้สติกลับมา บ้านของเหล่ากวนถูกขายให้หนุ่มคนนี้แล้วเหรอ?
ดูยังเด็กอยู่เลย แต่กลับซื้อบ้านเป็นของตัวเองได้แล้ว?
เหอต้าชิงเองก็จำโจวจิ่งหมิงกับพวกเด็ก ๆ ได้จากในกลุ่มคน หัวใจพลันกระตุกวูบ!
ทำไมไอ้หนุ่มนี่ถึงย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ เมื่อวานซืนเขายังบอกจู้จื่อให้อยู่ห่าง ๆ จากพวกนั้นอยู่เลย ไม่คิดว่าวันนี้จะกลายเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว
พี่น้องคู่นี้ไม่ใช่คนที่จะไปยุ่งด้วยง่าย ๆ วันนั้นเขาเห็นกับตาว่าน้องชายมีแผลอยู่บนหัว แถมยังพกมีดไว้ในอก ท่าทางดุดันแบบนั้นเห็นชัดว่าเป็นคนที่ผ่านการนองเลือดมาไม่น้อย
แต่ตอนนี้เห็นลูกชายคนซื่อของตัวเองคุยกับอีกฝ่ายอย่างสนุกสนาน เขาก็ไม่สะดวกจะตะโกนเรียกกลับมาต่อหน้าคนมากมาย
อย่างน้อยตอนนั้นพวกเขาก็ผูกมิตรกันไว้ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
เอ๊ะ?
หยี่สุ่ยล่ะ?
มัวแต่ดูเรื่องสนุกจนลืมไปเลย เด็กคนนี้วิ่งไปไหนแล้ว?
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ ก็เห็นหยี่สุ่ยยืนจ้องถังหูลู่ของเด็กหญิงตัวเล็กตาเป็นมัน
โจวจิ่งเยว่ก็คือเด็กหญิงตัวเล็กคนนั้น พอเห็นน้องสาวที่ตัวเล็กกว่าเธอมายืนอยู่ตรงหน้า จ้องถังหูลู่ของเธอไม่วางตา ก็รีบถอยหนีด้วยความตกใจ มือเล็กกำก้านถังหูลู่แน่น “พี่ชายซื้อให้ฉันนะ!”