“พอได้แล้ว!”
เสียงตวาดดังลั่น กลบเสียงอึกทึกทั่วลาน
อี้จงไห่หน้าบึ้งตึง ก้าวฉับ ๆ เข้ามาคั่นกลางระหว่างโจวจิ่งหมิงกับเจี่ยจางซื่อ ก่อนยกมือชี้หน้าทั้งคู่
“นี่คือศาลาบำเพ็ญกุศลของเฒ่าเจี่ย ศพยังนอนอยู่ข้างใน พวกคุณก่อเรื่องกันแบบนี้มันเหมาะสมแล้วเหรอ!”
“โจวจิ่งหมิง ก่อเรื่องพอหรือยัง เอาเงินออกมา แล้วคืนให้เขา!”
พอได้ยินแบบนั้น เพื่อนบ้านที่มุงดูอยู่ต่างพากันพยักหน้า
ไม่ว่าจะมองยังไง อี้จงไห่ก็หาทางลงให้เรื่องนี้ได้อย่างสมเหตุสมผล
เจี่ยจางซื่อฉวยโอกาสลงจากเวที กอดอกเท้าเอวหอบหายใจ แต่ดวงตากลับจ้องกระเป๋าของโจวจิ่งหมิงไม่วาง
โจวจิ่งหมิงหันกลับไปมองศาลาบำเพ็ญกุศล
ใต้ผ้าม่านสีขาว เฒ่าเจี่ยนอนสงบนิ่งอยู่ รูปถ่ายขาวดำจ้องเขาเขม็ง
เอ๊ะ~
หลอนชะมัด!
เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง
เอาเถอะ แค่แกล้งตงซวี่ก็พอแล้ว
ถ้าเอาเงินนี่กลับบ้านจริง ๆ ไม่รู้คืนนี้เฒ่าเจี่ยจะลุกขึ้นมาเคาะประตูบ้านเขาหรือเปล่า
ช่างมันเถอะ คนฉลาดไม่ยืนใต้กำแพงที่ใกล้พัง ยิ่งเป็นกำแพงแบบนี้ด้วยแล้ว
ส่วนจะเชื่อเรื่องพวกนี้หรือไม่ ตอนนี้เขายังทะลุมิติมาได้เลย แล้วจะมีอะไรที่เชื่อไม่ได้อีกล่ะ
“ได้ ๆ คืนก็คืน! เดี๋ยวคืนให้เลย!”
โจวจิ่งหมิงหยิบเงินปึกหนึ่งออกจากกระเป๋าอย่างไม่อิดออด วางคืนลงในจานของเจี่ยตงซวี่ครบทุกใบ จากนั้นยังตบไหล่เจี่ยตงซวี่ พลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ตงซวี่ คราวหน้าห้ามเอาเงินมาให้ฉันอีกนะ”
“ฉันบอกแล้วว่าไม่เอา นายยังยัดใส่มือฉันอยู่ได้ ดูสิ เรื่องเลยวุ่นวายขนาดนี้!”
“พรืด”
ซาหมาจู้เป็นคนแรกในกลุ่มที่กลั้นขำไม่อยู่
ถัดมา หลิวไห่จงที่ปกติชอบวางมาดเคร่งขรึมก็หลุดหัวเราะตามไปด้วย