โรงซ่อมอาวุธในยุคนั้น
แม้โจวจิ่งอันจะยังอัดอั้นด้วยความโมโหอยู่ แต่พอพี่ชายดุเข้า เขาก็ยอมทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งตามเดิม
หลังเห็นพี่น้องตกลงกันเรียบร้อยแล้ว สวี่ผิงเฉียวก็เอ่ยขึ้นว่า “เอาละ เรื่องแจ้งความพักไว้ก่อน
ต่อไปมีข่าวดีจะบอก พวกเจ้าหน้าที่ตรวจสอบตัวตนของพวกนายจนชัดเจนแล้ว
โจวเจิ้นซาน พ่อของพวกนาย เข้าร่วมกองกำลังทหารกองโจรในท้องถิ่นเมื่อปี 1937 และเสียชีวิตแถบเหอเจียนตอนต่อต้านการกวาดล้างในปี 1941
ข้อมูลกับเอกสารทุกอย่างตรงกัน สถานะครอบครัวผู้พลีชีพของพวกนาย น่าจะอนุมัติได้ภายในสัปดาห์นี้”
พอได้ยินดังนั้น โจวจิ่งหมิงก็โล่งใจขึ้นมาเสียที อย่างไรเสีย ในยุคที่ข้อมูลข่าวสารสับสนวุ่นวายแบบนี้ แค่พวกเขาพูดไม่กี่คำก็ยากจะทำให้คนเชื่อเรื่องตัวตนของตัวเองแล้ว
โชคดีที่ตอนนี้ทุกอย่างคลี่คลายลงแล้ว
อย่างไรเสีย ในยุคนี้สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับการมีชีวิตอยู่ให้ดี ไม่ใช่เงินหรืออาหาร แต่เป็นสถานะทางชนชั้นซึ่งมีค่าที่สุดในยุคนี้ต่างหาก
มีสถานะนี้แล้ว ไม่ว่าจะหางานทำหรือมีเรื่องขัดแย้งกับใคร ก็ยืดอกได้มากกว่าเดิม
“อย่าเพิ่งตื่นเต้น ยังมีอีก!” สวี่ผิงเฉียวมองสีหน้าของพวกเขาแล้วหัวเราะ ก่อนพูดเสริมว่า “คราวนี้ที่ตรวจสอบข่าวได้ ก็ต้องขอบคุณโจวเจิ้นเหอ อาเล็กของพวกนายด้วย”
“อาเล็ก?”
โจวจิ่งหมิงเงยหน้าพรวด ดวงตาเบิกกว้าง “อาเล็กของผม? เขายังมีชีวิตอยู่เหรอ? ผมนึกว่าเขาตายไปนานแล้ว…”
“ยังอยู่ดี แถมยังทำความชอบไว้ไม่น้อย”
สวี่ผิงเฉียวพยักหน้า “ก่อนหน้านี้นายบอกว่าหาคนที่เป่ยผิงไม่เจอ นั่นก็เพราะเขาบาดเจ็บตอนศึกผิงจิน หลังจากนั้นแผลยังไม่ทันหายดี ก็ถูกเกณฑ์เข้าร่วมกองทัพภาคสนามตงเป่ย แล้วลงใต้ไปกับกองทัพ