แฟรงก์เป็นคริสเตียนผู้ศรัทธา แม้ต้องทนทุกข์กับโรคภัยมานาน แต่ความจริงแล้วเขาไม่ได้กลัวความตาย การเปลี่ยนไตซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อยืดชีวิตก็เป็นไปเพื่อความอยู่รอดของตระกูล อย่างน้อยก่อนที่ลูกชายคนโตจะสามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง เขาต้องมีชีวิตอยู่ต่อให้ได้ ต่อให้ต้องเปลี่ยนอวัยวะทุกชิ้นในร่างกายก็ตาม!
คอนเนอร์เคยช่วยตระกูลแวนเดอร์บิลต์จัดการคดีหุ้นทางรถไฟที่ยุ่งยากหลายคดี เพราะจัดการได้อย่างยอดเยี่ยม แถมยังรู้จักเข้าหาคนและมีเส้นสายในสภานิติบัญญัติของรัฐอยู่ไม่น้อย ตระกูลแวนเดอร์บิลต์จึงจ้างเขาเป็นที่ปรึกษากฎหมายส่วนตัวของตระกูล
เมื่อคอนเนอร์บอกผ่านลูกชายคนโตของแฟรงก์ว่าเขารู้จักคนลึกลับคนหนึ่ง ซึ่งห้องทดลองส่วนตัวของอีกฝ่ายพัฒนายาที่ทำให้อวัยวะกลับมามีชีวิตชีวาได้ แฟรงก์ซึ่งกำลังทุกข์ทรมานจากภาวะแทรกซ้อนก็สั่งให้ลูกชายคนโตติดต่อคอนเนอร์ นัดให้เขาพาคนลึกลับมาพบในทันที
……
“ก็ประมาณนี้แหละ จาง ฉันต้องเตือนนายไว้ก่อนว่า ที่แฟรงก์พยุงตระกูลที่กำลังเสื่อมถอยไว้ได้ด้วยตัวคนเดียว แถมยังยืนหยัดอยู่ในแวดวงการเมืองของรัฐนิวยอร์กมาหลายปี ไม่ใช่เพราะการพูดสุนทรพจน์หรอก เวลาติดต่อกับเขา ผลประโยชน์สำคัญกว่าความจริงใจ”
จางหรานยิ้มบาง ๆ “คอนเนอร์ นายรู้ไหมว่าฉันชอบร่วมงานกับคนแบบไหน?”
“เพื่อนที่ซื่อสัตย์เหมือนฉันไง?” คอนเนอร์แหย่เล่น
จางหรานส่ายนิ้วชี้ไปมา “ความซื่อสัตย์กับความจริงใจมีอยู่แค่ในนิทาน ผลประโยชน์ต่างหากที่เป็นของจริงที่สุด ขอแค่ฉันสร้างผลประโยชน์ให้ได้อย่างต่อเนื่อง คนที่ติดตามฉันก็ไม่มีวันทรยศ เพราะงั้นฉันว่าฉันกับแฟรงก์คงเข้ากันได้ดีมาก”
คอนเนอร์ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ “นายมองทะลุถึงแก่นของเรื่องได้เสมอเลยนะ จาง ถ้าไม่เห็นหน้านาย ฉันคงสงสัยว่าอายุของนายพอ ๆ กับฉันด้วยซ้ำ”
“ก็ดีเลยสิ แบบนี้เราจะได้ไม่มีช่องว่างระหว่างวัย” จางหรานยักไหล่ แบมือพูด
จากนั้นทั้งสองก็สบตากันแล้วยิ้มให้กัน
เวสต์เชสเตอร์เคาน์ตีเป็นแหล่งรวมคฤหาสน์ของตระกูลเก่าแก่ในอเมริกา หากต้องการเข้าไปในพื้นที่นี้ต้องแสดงบัตรเชิญและผ่านด่านรักษาความปลอดภัยสามชั้น ขณะนั้นรถคาดิลแลก เอสคาเลดคันหนึ่งติดป้ายทะเบียนเฉพาะของตระกูลแวนเดอร์บิลต์ ค่อย ๆ ผ่านด่านมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์แห่งหนึ่งที่อยู่ด้านใน
ชุมชนที่ปิดล้อมอย่างมิดชิด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำด่านมีอาวุธยุทโธปกรณ์เทียบได้กับกองทัพประจำการของอเมริกา แถมยังมีหน่วยลาดตระเวนตลอด 24 ชั่วโมง ทุกอย่างที่เห็นล้วนกระตุ้นประสาทสัมผัสของจางหราน ระดับการรักษาความปลอดภัยของทำเนียบขาวก็คงไม่ต่างกันนัก พวกนายทุนอเมริกันนี่สุดยอดจริง ๆ
ไม่นานรถก็มาถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลแวนเดอร์บิลต์ ชายร่างใหญ่สองคนในชุดสูทสีดำมายืนรออยู่ก่อนแล้ว ประตูคฤหาสน์เปิดออก รถเอสคาเลดขับเข้าไปด้านใน ชายชุดดำทั้งสองวิ่งตามรถไปจนถึงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่
มีชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบทอง ใบหน้าดูสุภาพเรียบร้อย ยืนรออยู่หน้าคฤหาสน์แล้ว เมื่อรถเอสคาเลดจอดสนิท ชายชุดดำทั้งสองก็รีบเข้ามาเปิดประตูรถคนละฝั่ง
คอนเนอร์ลงจากรถก่อนแล้วทักทายชายวัยกลางคน พอจางหรานลงจากรถ คอนเนอร์ก็แนะนำทั้งสองฝ่าย “คาร์ลสัน คนนี้คือจางที่ฉันเล่าให้นายฟัง”
“จาง นี่คาร์ลสัน ลูกชายคนโตของผู้ว่าการแฟรงก์”
“สวัสดีครับ คุณคาร์ลสัน ยินดีที่ได้รู้จัก” จางหรานยื่นมือออกไปอย่างไม่ยโสและไม่ถ่อมตนเกินไป
คาร์ลสันแอบพิจารณาจางหรานมาสักพักแล้ว เมื่อเห็นว่าจางหรานมีบุคลิกไม่ธรรมดาจริง ๆ เขาก็เชื่อเรื่องที่คอนเนอร์เล่าว่าอีกฝ่ายมียาวิเศษชนิดนั้นอยู่ในมือมากขึ้นอีกเล็กน้อย เขาพยักหน้าเบา ๆ แล้วยื่นมือไปจับมือกับจางหราน
หลังทำความรู้จักกันคร่าว ๆ คาร์ลสันก็เข้าเรื่องทันที “ไปกันเถอะ พ่อรอพวกคุณอยู่ในห้องทำงาน”
คาร์ลสันพาจางหรานกับคอนเนอร์ไปที่ห้องทำงาน เขาเคาะประตูเบา ๆ “พ่อครับ คุณทนายคอนเนอร์กับเพื่อนของเขามาถึงแล้ว”
ครู่หนึ่งก็มีเสียงที่ฟังดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยดังมาจากในห้อง “เข้ามา”
คาร์ลสันบิดลูกบิดประตูแล้วผายมือเชื้อเชิญ จางหรานก้าวเข้าไป
คอนเนอร์กำลังจะตามจางหรานเข้าไป แต่คาร์ลสันกลับขวางไว้ “คุณทนายคอนเนอร์ เชิญไปที่ห้องรับรองกับผมหน่อยครับ ผมให้พ่อบ้านเปิดไวน์ลาตูร์ปี 1978 ไว้แล้วพอดี ผมอยากคุยเรื่องการควบรวมกิจการของบริษัทกับคุณด้วย”
คอนเนอร์เข้าใจความหมายของเขา แฟรงก์ หัวหน้าตระกูลแวนเดอร์บิลต์ต้องการคุยกับจางตามลำพัง เขาจึงแสร้งทำท่าดีใจแล้วตอบว่า “เยี่ยมเลยครับ ผมแทบรอไม่ไหวที่จะได้ลองชิมลาตูร์ปี 1978 แล้ว”
……
ภายในห้องทำงาน แฟรงก์กับจางหรานนั่งหันหน้าเข้าหากันโดยมีโต๊ะทำงานตัวใหญ่คั่นกลาง แฟรงก์พิจารณาชายหนุ่มชาวเอเชียที่ดูอายุน้อยเกินไปคนนี้ บนโต๊ะทำงานของเขามีรายงานสืบประวัติจางหราน ตั้งแต่เดินทางมาเรียนต่อที่อเมริกา เร่ร่อนอยู่ข้างถนน จนกระทั่งพลิกชีวิตกลายเป็นเศรษฐี รายงานฉบับนี้ละเอียดเสียจนรู้กระทั่งว่าวันก่อนจางหรานเสพยาหลอนประสาทไปกี่ครั้ง และแน่นอนว่ารวมถึงเงินก้อนโตที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในบัญชีของจางหรานด้วย
แฟรงก์ใช้เส้นสายกับเอฟบีไอสืบหาที่มาของเงิน แต่ก็น่าเสียดายที่ไม่พบอะไรเลยสักอย่าง ราวกับเงินก้อนนี้ตกลงมาจากฟ้า หลังครุ่นคิดอยู่นาน แฟรงก์ก็ได้ข้อสรุปว่า ไม่จางหรานก็เป็นตัวแทนที่องค์กรลึกลับเก่าแก่แห่งหนึ่งเลือกไว้ ไม่อย่างนั้นก็เป็นนักต้มตุ๋นฝีมือฉกาจ
จางหรานไม่สนใจสายตาคมกริบที่กำลังประเมินเขาแม้แต่น้อย เขาล้วงกล่องซิการ์ไม้ซีดาร์แบบพกพาที่ติดตัวไว้จากกระเป๋าเสื้อ หยิบซิการ์โคฮิบาที่ตัดปลายไว้แล้วออกมาหนึ่งมวน จากนั้นก็ยกซิการ์ในมือขึ้นถามแฟรงก์ “คุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”
จางหรานไม่รอให้แฟรงก์ตอบ เขาจุดซิการ์แล้วสูดเข้าไปลึก ๆ ก่อนค่อย ๆ พ่นควันออกมา รับรสหวานจาง ๆ ที่ควันทิ้งไว้ในปาก
“ซิการ์เป็นของที่วิเศษจริง ๆ ซิการ์แต่ละมวนมีรสชาติไม่เหมือนกัน อย่างโคฮิบารุ่นฉลองครบรอบ 55 ปีมวนนี้ รสชาติช่วงต้น ช่วงกลาง และช่วงท้ายก็แตกต่างกันหมด ผมชอบความรู้สึกที่ได้ค้นหานี่แหละ”
จางหรานพูดไปตามใจ จากนั้นหยิบซิการ์อีกมวนขึ้นมาโบกให้แฟรงก์ แล้วยิ้มอย่างจริงใจ “ไม่ลองดูจริง ๆ เหรอครับ? ผมว่าคุณต้องชอบความรู้สึกที่ได้สำรวจสิ่งที่ไม่รู้จักแน่”
แฟรงก์ยิ้ม ต่อให้คนที่นั่งตรงหน้าเป็นปีศาจ เขาก็อยากลอง เขาจึงรับซิการ์จากมือจางหรานแล้วพูดว่า “ทำไมจะไม่ลองล่ะ?”
“ปัญหาของคุณถึงจะไม่ถึงตาย แต่ก็ทรมานมาก อาการแทรกซ้อนทำให้รู้สึกเหมือนมีคนรัดคอจากด้านหลังจนหายใจไม่ออก” จางหรานกล่าว
แฟรงก์สูบบุหรี่จนชิน พอรับซิการ์มาก็เผลอสูดควันเข้าไปในปอดโดยไม่รู้ตัว เมื่อโดนนิโคตินเข้มข้นกระแทกเข้าให้ เขาก็ไอเบา ๆ สองสามครั้งก่อนพูดว่า “คาร์ลสันบอกฉันว่าเพื่อนของคุณทนายคอนเนอร์มียาที่ทำให้อวัยวะกลับมามีชีวิตชีวาอยู่ในมือ”
“จาง ประสบการณ์ชีวิตของนายเหลือเชื่อจริง ๆ บทหนังฮอลลีวูดก็ยังสู้ไม่ได้” แฟรงก์หยิบรายงานสืบประวัติของจางหรานออกจากลิ้นชัก โยนลงบนโต๊ะ แล้วจ้องอีกฝ่ายเขม็ง พยายามมองหาความตื่นตระหนกบนใบหน้าของจางหราน แต่น่าเสียดายที่แฟรงก์ต้องผิดหวัง จางหรานไม่แม้แต่จะชายตามองรายงานบนโต๊ะ เขาจ้องตอบอย่างเปิดเผย ดวงตาไม่มีแววตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย
“แฟรงก์ ที่ประเทศจีนมีสุภาษิตว่า วีรบุรุษไม่ถามถึงที่มา อย่าไปสนใจขั้นตอน ขอแค่ผลลัพธ์ถูกต้องก็พอ” พูดจบจางหรานก็ล้วงยาทีหนึ่งที่แลกมาไว้ก่อนแล้วจากกระเป๋าด้านในเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะทำงานอย่างแผ่วเบา