«ไม่ใช่ว่าอยากเป็นคนดีหรอกเหรอ? ได้สิ เข้าไปในกรงสัตว์แทนแม่ลูกคู่นั้น ถ้าสู้มังกรเขาแดงตัวนั้นชนะ ฉันก็จะปล่อยพวกเขาไป โอกาสให้แล้วนะ—แม่พระผู้ยิ่งใหญ่ ทำไมไม่ขยับล่ะ? อย่าบอกนะว่าเธอ...»
เสียงนั้นจงใจเว้นช่วงอย่างร้ายกาจ ก่อนเสียงหัวเราะเยาะแหลมคมจะดังมาจากทั่วทุกทิศ «แกล้งทำเป็นคนดีจนร้องไห้แล้วเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ! ให้ตายสิ ร้องไห้จริงด้วย? แสดงเก่งชะมัด!»
ทว่ายาน้ำกลับค่อย ๆ สงบนิ่งลงในตอนนั้น ตกตะกอนเป็นสีเขียวมรกตใสกระจ่าง เงียบสงัด ขอบของมันเปล่งแสงเรืองรองอ่อน ๆ
ท่ามกลางเสียงเยาะเย้ยอื้ออึง ยังมีเสียงอีกหลายสายที่คล้ายทะลุผ่านกาลเวลาเข้ามา แผ่วเบาแต่ชัดเจน
«มีใครไหม... ขอร้องล่ะ ช่วยพวกเราด้วย...»
«อย่าแย่งกัน! นี่เก็บไว้ให้เด็ก เด็กยังเล็กขนาดนั้น ถ้าไม่มีอะไรกินก็อยู่ไม่รอดหรอก...»
«ใครมียาถอนพิษบ้าง? แม่ฉันถูกแมงมุมพิษกัด... จะให้ทำอะไรก็ได้ ขอร้องล่ะ!»
ของเหลวสีเขียวในหม้อยาถูกเธอแบ่งใส่ขวดอย่างชำนาญ
«...ไม่ต้องกลัว วางแผนไว้แล้ว คนระดับสูงคอยสกัดท้าย ส่วนคนแก่ เด็ก และผู้หญิงถอยไปก่อน»
«พ่อ แม่... ดูแลตัวเองด้วยนะ แนวหน้าต้องการผม ลูก... อกตัญญูแล้ว»
หลังเสียงโขกศีรษะหนัก ๆ ดังขึ้นหลายครั้ง เขาก็จากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทั้งที่เสียงสะอื้นของพ่อแม่ยังดังอยู่เบื้องหลัง
ซากศพกองสูงเป็นภูเขา เลือดซึมลงดิน ย้อมผืนแผ่นดินเป็นสีน้ำตาลแดงที่ไม่มีวันเลือนหาย
มังกรปีศาจคำรามอย่างบ้าคลั่ง พายุหิมะซึ่งพัดพาคมน้ำแข็งมาด้วยฉีกกระชากร่างนักรบได้อย่างง่ายดาย
ไม่มีใครร้องไห้ ไม่มีใครถอย เมื่อคนข้างหน้าล้มลง คนข้างหลังก็เงียบงันแล้วก้าวเข้ามาแทน ใช้ร่างเนื้อและเลือดต่อสู้เพื่อความหวังที่มองไม่เห็น