เกมมิติมาเยือน: ตัวเอกหญิงเลือกที่จะคว่ำกระดาน

ตอนที่ 18 เหมยกลางเหมันต์

7 นาที· 1.6K คำ

«ไม่ใช่ว่าอยากเป็นคนดีหรอกเหรอ? ได้สิ เข้าไปในกรงสัตว์แทนแม่ลูกคู่นั้น ถ้าสู้มังกรเขาแดงตัวนั้นชนะ ฉันก็จะปล่อยพวกเขาไป โอกาสให้แล้วนะ—แม่พระผู้ยิ่งใหญ่ ทำไมไม่ขยับล่ะ? อย่าบอกนะว่าเธอ...»

เสียงนั้นจงใจเว้นช่วงอย่างร้ายกาจ ก่อนเสียงหัวเราะเยาะแหลมคมจะดังมาจากทั่วทุกทิศ «แกล้งทำเป็นคนดีจนร้องไห้แล้วเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ! ให้ตายสิ ร้องไห้จริงด้วย? แสดงเก่งชะมัด!»

ทว่ายาน้ำกลับค่อย ๆ สงบนิ่งลงในตอนนั้น ตกตะกอนเป็นสีเขียวมรกตใสกระจ่าง เงียบสงัด ขอบของมันเปล่งแสงเรืองรองอ่อน ๆ

ท่ามกลางเสียงเยาะเย้ยอื้ออึง ยังมีเสียงอีกหลายสายที่คล้ายทะลุผ่านกาลเวลาเข้ามา แผ่วเบาแต่ชัดเจน

«มีใครไหม... ขอร้องล่ะ ช่วยพวกเราด้วย...»

«อย่าแย่งกัน! นี่เก็บไว้ให้เด็ก เด็กยังเล็กขนาดนั้น ถ้าไม่มีอะไรกินก็อยู่ไม่รอดหรอก...»

«ใครมียาถอนพิษบ้าง? แม่ฉันถูกแมงมุมพิษกัด... จะให้ทำอะไรก็ได้ ขอร้องล่ะ!»

ของเหลวสีเขียวในหม้อยาถูกเธอแบ่งใส่ขวดอย่างชำนาญ

«...ไม่ต้องกลัว วางแผนไว้แล้ว คนระดับสูงคอยสกัดท้าย ส่วนคนแก่ เด็ก และผู้หญิงถอยไปก่อน»

«พ่อ แม่... ดูแลตัวเองด้วยนะ แนวหน้าต้องการผม ลูก... อกตัญญูแล้ว»

หลังเสียงโขกศีรษะหนัก ๆ ดังขึ้นหลายครั้ง เขาก็จากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทั้งที่เสียงสะอื้นของพ่อแม่ยังดังอยู่เบื้องหลัง

ซากศพกองสูงเป็นภูเขา เลือดซึมลงดิน ย้อมผืนแผ่นดินเป็นสีน้ำตาลแดงที่ไม่มีวันเลือนหาย

มังกรปีศาจคำรามอย่างบ้าคลั่ง พายุหิมะซึ่งพัดพาคมน้ำแข็งมาด้วยฉีกกระชากร่างนักรบได้อย่างง่ายดาย

ไม่มีใครร้องไห้ ไม่มีใครถอย เมื่อคนข้างหน้าล้มลง คนข้างหลังก็เงียบงันแล้วก้าวเข้ามาแทน ใช้ร่างเนื้อและเลือดต่อสู้เพื่อความหวังที่มองไม่เห็น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป