หญิงสาวบนหน้าจอไม่ทันรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
เธอกอดตุ๊กตาเล่นโทรศัพท์อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะขยี้ตาด้วยความง่วง
ร่างเล็กค่อย ๆ ขดตัวทีละนิด มุดเข้าไปในผ้าห่มแล้วหลับไป
เมฆดำบดบังจันทร์ แสงจันทร์ริบหรี่เส้นสุดท้ายก็ถูกม่านราตรีมืดมิดกลืนหาย
หญิงสาวบนหน้าจอหลับสนิท ผ้าห่มผืนบางที่คลุมอยู่บนอกขยับขึ้นลงตามลมหายใจเป็นจังหวะเพียงเล็กน้อย
ชายหนุ่มหน้าจอวางแก้วในมือลง ทอดมองคนบนจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนผลักประตูเดินออกไป
ราตรีปกคลุมทั่วทั้งคฤหาสน์ แสงไฟสว่างไสวทีละดวงส่องสว่างไปตามทางเบื้องหน้า
ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตเคลื่อนกายผ่านความมืดมิดยามราตรี เข้าไปในอาคารเย็นเยียบหลังหนึ่งใต้แสงจันทร์ แล้วกดปุ่มไปยังชั้นใต้ดิน
ชั้นนั้นว่างเปล่า เมื่อประตูกันกระสุนเปิดออกด้วยรหัส เสียงกรีดร้องแหบพร่าก็ดังลอยมา
ผู้ช่วยในชุดสูทเดินเข้ามาต้อนรับ “คุณผู้ชาย ทุกคนมาถึงแล้วครับ”
ลำแสงเย็นเยียบสาดเข้ามา กวาดผ่านร่างหลายร่างที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้อย่างช้า ๆ
เสียงกรีดร้องขาดห้วงไปชั่วครู่ ชายที่อยู่หน้าสุดแทบจะพุ่งเข้ามา
“คุณเผย! คุณเผย! นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ!”
“ผมหลิวเซี่ยง! ก่อนหน้านี้ยังเคยร่วมงานกับบริษัทลูกของตระกูลเผยเลย ก่อนตรุษจีนยังเคยดื่มอวยพรคุณด้วย...”