ก่อนที่เสิ่นโย่วซีกับอีกคนจะกลับมา เวินซุ่ยก็รีบกลับไปยังบ่อน้ำพุร้อนส่วนตัวอีกครั้ง
ทั้งที่เธอกับเผยอวี่หลี่คบหากันอย่างเปิดเผยแท้ ๆ แต่วันนี้กลับหลบ ๆ ซ่อน ๆ แปลก ๆ จนดูราวกับทั้งคู่กำลังลักลอบพบกันอย่างไม่อาจให้ใครรู้
ปลายหูของเวินซุ่ยแดงระเรื่อ เธอถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออก
“ดื่มเครื่องดื่มหมดแล้วเหรอ?”
เสียงของมู่เฟยดังขึ้น เวินซุ่ยกำลังจะตอบ แต่เสียงพนักงานก็ดังลอดมาจากหลังม่านไม้ไผ่เสียก่อน
“สวัสดีค่ะ เครื่องดื่มของคุณผู้หญิงมาส่งแล้วค่ะ”
เป็นเผยอวี่หลี่ที่จัดการให้
เวินซุ่ยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยื่นแก้วคริสตัลซึ่งประดับกลีบดอกไม้สามมิติและบรรจุน้ำผลไม้ที่เธอไม่รู้จักให้
“มู่มู่ รีบลองชิมสิ”
ในสระน้ำที่อบอวลไปด้วยไอน้ำ เงาร่างสองคนแนบชิดกัน
บ่อน้ำพุร้อนส่วนตัวแถบนี้ไม่ได้ปิดมิดชิดทั้งหมด ส่วนใหญ่อาศัยแนวเขา ต้นไม้เขียวชอุ่ม และป่าไผ่ช่วยบดบัง ท่ามกลางม่านหมอก ยังพอได้ยินเสียงหัวเราะอย่างเบิกบานของเสิ่นโย่วซี
เวินซุ่ยกับมู่เฟยกระซิบกระซาบเรื่องลับ ๆ แบบเด็กสาว เสียงของทั้งคู่จึงเบาลงตามไปด้วย
“เธอคิดว่าเขาเป็นยังไง?” มู่เฟยถาม
“สูงดี หล่อด้วย ดูเป็นคนซื่อตรง หน้าที่การงานก็ดี พอจะคู่ควรกับเธออยู่…”
เวินซุ่ยคิดเสมอว่าเพื่อนรักทั้งที ก็ต้องได้คนที่ดีที่สุด แล้วอดถามเรื่องซุบซิบไม่ได้
“หุ่นเป็นยังไงบ้าง? เธอเห็นแล้วเหรอ?”
“ซ่งสวินแต่งตัวเนี้ยบตลอด วันนี้ก็ใส่เสื้อคลุมอาบน้ำ แต่ฉันฉวยจังหวะตอนชุลมุนจับไปทีหนึ่ง เอวเล็ก ๆ แข็งแรงดีนะ…”
เด็กสาวทั้งสองกระซิบกระซาบ ก่อนจะหัวเราะคิกคักกันเป็นพรวน