ร้านอาหารอิตาเลียนเปิดใหม่บรรเลงเพลงไพเราะ มีวงดนตรีชาวต่างชาติผมทองตาสีฟ้ากำลังขับร้อง ทั้งสองจองที่นั่งริมกระจก ด้านนอกหน้าต่างคือทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันหรูหราฟุ้งเฟ้อของเมืองเอส
สายน้ำไหลเชี่ยวทอดยาวไม่ขาดสาย ท่ามกลางความมืดมิดที่โหมกระหน่ำ มันดูราวกับแถบผ้าไหมสีหมึกที่สะท้อนประกายเงิน โอบล้อมตึกสูงซึ่งเรียงรายแน่นขนัด
มุมชมวิวตรงนี้ยอดเยี่ยมอย่างที่เผยอวี่หลี่บอกไว้จริง ๆ
เวินซุ่ยมองมู่เฟยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม อีกฝ่ายดัดผมลอนใหญ่เป็นประกายอย่างประณีต ทาลิปสติกสีสด และสวมชุดสูททะมัดทะแมง ความอ่อนเยาว์ในวัยเรียนบนใบหน้าของเธอเลือนหายไปแล้ว
“ซุ่ยซุ่ย ทำไมเธอยังหน้าตาเหมือนในความทรงจำของฉันไม่มีผิดเลยล่ะ?”
คุณมู่เฟยผู้สง่างามและเป็นกันเองยกมือเท้าคางเหมือนในความทรงจำ แววตาคลอประกายชื้นจาง ๆ
“ซุ่ยซุ่ย พอได้เห็นเธอในตอนนี้ ฉันก็เหมือนได้ย้อนกลับไปตอนที่เราไปเรียนด้วยกัน จูงมือกันไปห้องน้ำ แม้แต่ตอนถูกครูเรียกให้ท่องบทเรียนก็ยังต้องให้เธอไปเป็นเพื่อน...”
เวินซุ่ยกุมมือเธอไว้ กระชับขึ้นเล็กน้อย
“มู่มู่ แบบนี้ไง!”
มู่เฟยหัวเราะทั้งน้ำตา ประกายในดวงตาค่อย ๆ จางลง ก่อนจะกุมมือเธอแน่นเช่นกัน
“ซุ่ยซุ่ย หลายปีมานี้ฉันคิดถึงเธอมากนะ”
“หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย พวกเรานัดกินข้าวกัน ทุกคนมากันครบ มีแค่เธอกับเผยอวี่หลี่ที่ไม่ได้ไป”
“ไม่มีใครรู้ข่าวคราวของเธอเลย เผยอวี่หลี่ก็ปิดปากเงียบ แต่ทุกคนรู้ว่าเธอหายตัวไป เลยเป็นห่วงกันมาก”
เมื่อเห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เหมือนกับในความทรงจำทุกกระเบียดนิ้ว มู่เฟยก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น