แสงจันทร์พร่าเลือน
รถยนต์แล่นฉิวขึ้นถนนคดเคี้ยวบนภูเขา เงาต้นไม้สูงใหญ่สองข้างทางถอยห่างไปไม่ขาดสาย ก่อนรถจะแล่นฝ่าลมเย็นเข้าสู่คฤหาสน์
เวินซุ่ยงัวเงียตื่นจากห้วงนิทราเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนของชายหนุ่มเรียก เธอขยี้ตาเบา ๆ
เธอเรียกชื่อเผยอวี่หลี่อย่างเคยชิน น้ำเสียงงัวเงียยังเจือความออดอ้อนนุ่มนิ่ม ก่อนจะตบไหล่กว้างของชายหนุ่มเบา ๆ แล้วอ้อนเหมือนทุกครั้ง
“เผยอวี่หลี่ แบกฉันหน่อย…”
เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ของชายหนุ่มดังขึ้น เขาย่อตัวลงอย่างรู้งาน
เวินซุ่ยค่อย ๆ ปีนขึ้นไปบนหลังเขา แขนเรียวโอบรอบลำคอแล้วกระชับแน่น
นิ้วมือเรียวยาวข้อนิ้วชัดประคองต้นขาของเธอไว้ ขณะที่เขาเดินผ่านสายลมแผ่วเบาซึ่งพัดให้ใบไม้ในคฤหาสน์ไหวเอน
แสงจันทร์สว่างกระจ่างดุจผ้าโปร่งบางคลุมทั่วคฤหาสน์โอ่อ่าหรูหรา ราวกับความฝันแสนหวาน
ชายหนุ่มใบหน้าเย็นชาก้มมองเงาร่างของทั้งสองที่ซ้อนทับกันอยู่บนสนามหญ้า พลางฟังเสียงงึมงำของหญิงสาว
“เผยอวี่หลี่ นายว่าฉันหนักไปหน่อยไหม?”
“ไม่เลย”
เผยอวี่หลี่ขยับตัวช้อนเธอขึ้นบนหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วกดลงบนเนื้อต้นขาเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย
“เบามาก”
หญิงสาวที่เกาะอยู่บนหลังเขาหัวเราะคิก
“เผยอวี่หลี่ ฉันกลับมาตั้งสองวันแล้ว ยังไม่ได้ไปหาอากับน้าเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาเป็นยังไงบ้าง”
“อากับน้าดีกับฉันมาก ของขวัญวันเทศกาลมีเหมือนกันสองชุดเสมอ ชุดหนึ่งให้คุณ อีกชุดให้ฉัน”
เผยอวี่หลี่รับคำเสียงเบา
“พวกเขาชอบเธอมาก”
เวินซุ่ยพูดว่า “ตอนเด็ก ๆ ฉันชอบกวางน้อยแบมบี้ รุ่นพิเศษที่ทำร่วมกับแบรนด์ในวันเด็กปีนั้นฮิตมาก แต่กวางน้อยสีชมพูรุ่นลับต้องจับฉลาก…พ่อกับแม่บอกว่า ได้รุ่นธรรมดาก็ดีแล้ว เด็ก ๆ ไม่ควรตามใจมากเกินไป”