แสงไฟในร้านอาหารไม่ได้สว่างนัก ทว่ามู่อวี้เฉิงกลับรู้สึกพร่าตาพรึงใจ
เขาจ้องเวินซุ่ย ราวกับไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า จึงยกมือดันแว่นขึ้นอีกครั้ง แล้วฝืนทำท่าสุขุม
“ซุ่ยซุ่ย ผมเริ่มฝึกงานตอนเรียนปีสี่ แล้วก็เข้าทำงานที่บริษัทของครอบครัว เริ่มจากพนักงานระดับล่าง ตอนนี้เป็นรองประธานบริหารของเครื่องเรือนมู่ซื่อแล้ว ภายใต้การนำของผม รายได้ของมู่ซื่อทะลุ 60,000 ล้านในสามปี แนวโน้มธุรกิจก็กว้างไกล ปีนี้ผมอายุ 28 สูง 189 เซนติเมตร ยังไม่ได้แต่งงาน ไม่มีแฟนที่กำลังคบอยู่ งานอดิเรกก็ยังเหมือนเดิม คือเล่นบาสเกตบอล บางครั้งก็ชอบตีกอล์ฟ ไม่มีนิสัยเสียอะไร...”
คุณมู่เฟยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลอกตาใส่
เวินซุ่ยยังไม่รู้เลยว่าโลกนี้พัฒนาไปถึงขั้นที่พอเพิ่มเพื่อนกันแล้วต้องฟังแนะนำตัวเสียยืดยาวขนาดนี้
แต่เวลาเธอดูโทรทัศน์ ก็มีโฆษณาคั่นกลางรายการเหมือนกัน
เธอตั้งใจฟังจนจบ พยักหน้าอย่างมึน ๆ แล้วสรุปชื่นชมว่า
“คุณมู่ ชีวิตคุณดูเป็นระเบียบเรียบร้อยดีนะคะ”
มู่อวี้เฉิงชะงักไป
มู่เฟยหัวเราะลั่น
เธอมองมู่อวี้เฉิงที่กำลังเปิดตัวราวกับนกยูงรำแพน เพื่อโฆษณาหาคู่ให้ตัวเองอย่างบ้าคลั่ง แล้วหันไปมองเวินซุ่ยที่ซื่อจนดูไม่ออกว่าใครกำลังส่งสายตาหวานให้ ก่อนจะหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้
“คุณมู่จะรายงานงานก็ไปที่บริษัทของคุณสิ ทำไมถึงซ้อมล่วงหน้าแล้วเอามาเล่าให้ซุ่ยซุ่ยฟังล่ะ?”
ถูกหัวเราะเยาะต่อหน้าคนอื่น มู่อวี้เฉิงก็ไม่โกรธ
เขายิ้มกริ่มมองเวินซุ่ย แล้วตอบรับตรง ๆ
“ผมชอบเล่าให้ซุ่ยซุ่ยฟังนี่ครับ”
ฟังครั้งเดียวไม่เข้าใจ เขาก็เล่าสองครั้ง