พี่สะใภ้ใหญ่สกุลสื่อฟังแล้วหนังศีรษะชาวาบ “แต่ฮองเฮาคิดปองร้ายเจ้า ไม่กลัวถูกจับได้หรือ?”
ถึงอย่างไรสกุลสื่อก็มิใช่ตระกูลที่จะรังแกได้ง่าย
หากทำให้บุตรสาวเพียงคนเดียวของผู้อื่นต้องตาย บิดามารดาย่อมต้องเรียกร้องความเป็นธรรมแน่
สื่อเจินเซียงแค่นหัวเราะ “ฮองเฮามิได้โง่เขลา จะปล่อยให้จับหลักฐานได้อย่างไร”
พี่สะใภ้ใหญ่สกุลสื่อกล่าวอย่างเดือดดาล “หรือจะปล่อยให้เรื่องจบลงเช่นนี้?”
สื่อเจินเซียงบอกให้นางใจเย็น “เรื่องนี้ย่อมไม่จบลงเช่นนี้แน่”
นางสั่งสาวใช้คนสนิท “ไปบอกว่า ช่วงหลายวันนี้วัดหมื่นพุทธะแจกยันต์ขอบุตร ให้เหนียงเหนียงทั้งวังหลังไปขอกันสักหน่อย”
พี่สะใภ้ใหญ่สกุลสื่อไม่เข้าใจ “น้องเก้าหมายความว่าอย่างไร?”
สื่อเจินเซียงมีแววตาเจ้าเล่ห์ “ฮองเฮากลัวว่าข้าจะให้กำเนิดองค์ชาย เช่นนั้นก็ให้สตรีทั้งวังหลังให้กำเนิดองค์ชายเสีย ดูสิว่านางจะกล้าทำร้ายคนทั้งวังหลังหรือไม่”
พี่สะใภ้ใหญ่สกุลสื่อว่า “นางคงไม่โง่ถึงเพียงนั้นกระมัง?”
สื่อเจินเซียงหัวเราะหึ “เพราะฉะนั้นพวกเราจึงต้องลงมือเอง”
ถึงเวลานั้นก็ส่งยาต้มชุดนี้ให้สตรีเหล่านั้นทุกคนที่ดื่มน้ำมนต์จากยันต์ขอบุตร
เมื่อเรื่องราวใหญ่โตขึ้น ฝ่าบาทย่อมต้องทรงลงมาตรวจสอบ
ถึงเวลานั้นค่อยดูกันว่าฝีมือสืบสวนของฝ่าบาทจะเก่งกาจ หรือวิธีปกปิดของฮองเฮาจะแนบเนียนกว่ากัน
พี่สะใภ้ใหญ่สกุลสื่อฟังแล้วอดทอดถอนใจด้วยความชื่นชมไม่ได้ “ยอดเยี่ยม สมกับเป็นเจ้า”
มิน่าเล่า ตอนนั้นคนในบ้านจึงวางใจให้บุตรสาวคนเดียวเข้าวัง ที่แท้นางมีความสามารถจริงๆ
สื่อเจินเซียงเชิดคางอย่างภาคภูมิ “แน่นอนอยู่แล้ว”
“มิฉะนั้นเจ้าคิดว่าหลายปีมานี้ข้าอยู่ในวังอย่างเสียเปล่าหรือ?”
ครั้งที่นางตั้งครรภ์บุตรคนแรก นางถูกลอบทำร้ายไม่น้อย
หากนางไม่เฉลียวฉลาด ป่านนี้คงตายทั้งแม่ทั้งลูกตั้งแต่ตอนคลอดบุตรคนแรกแล้ว