ราตรีค่อย ๆ ล่วงลึก ผู้คนในตลาดของเก่ายามค่ำเริ่มบางตาลง
สวี่เฉิงเดินเล่นมาทั้งคืน แถมยังได้เหรียญเจียชิ่งทงเป่าสภาพธรรมดามาอีก 2 เหรียญ จะเรียกว่าได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็ไม่เชิง แต่แค่ได้ตำรับยาที่ขาดหายมาแผ่นนั้นก็ถือว่าคุ้มสุด ๆ แล้ว เขาจึงเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินกลับ
พอเลี้ยวผ่านหัวมุมถนน สายตาก็เหลือบไปเห็นแปลงดอกไม้ข้างขอบทางโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง
ริมแปลงดอกไม้มีหญิงสาวในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนนั่งอยู่ บนตักวางข้าวเหนียวทอดกับซี่โครงหมูที่กินไปแล้วครึ่งหนึ่ง มือกำไม้เสียบไว้ ค่อย ๆ แทะทีละคำเล็ก ๆ
เท้าคู่หนึ่งในรองเท้าผ้าใบสีขาวลอยแกว่งไปมา ปากก็พึมพำงึมงำเบา ๆ ฟังไม่รู้เรื่องว่าพูดอะไร ดูทั้งน้อยใจและน่าเอ็นดูเหมือนอยู่ตัวคนเดียว
จะเป็นใครไปได้นอกจากกวนจวี่เอ๋อร์
สวี่เฉิงเดินเข้าไป เคาะขอบแปลงดอกไม้เบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว “คุณกวน? มานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวได้ยังไงครับ?”
กวนจวี่เอ๋อร์เงยหน้าพรวด ทั้งที่ยังคาบข้าวเหนียวทอดอยู่ พอเห็นว่าเป็นสวี่เฉิง ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นทันที ใบหน้าแดงวาบตั้งแต่ใบหูไปจนถึงแก้ม
เธอกลืนข้าวเหนียวทอดลงคออย่างลนลาน ก่อนจะนั่งตัวตรงอย่างทำอะไรไม่ถูก แล้วหดตัวถอยกลับไปนิดหนึ่ง เสียงเบาหวิวว่า “พี่สวี่... มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ...”