ข้าคือจอมเสเพลในโลกภาพยนตร์และสรรพโลก

ตอนที่ 17 ผมเป็นจอมโจรในโลกภาพยนตร์และละคร

5 นาที· 1.1K คำ

ราตรีค่อย ๆ ล่วงลึก ผู้คนในตลาดของเก่ายามค่ำเริ่มบางตาลง

สวี่เฉิงเดินเล่นมาทั้งคืน แถมยังได้เหรียญเจียชิ่งทงเป่าสภาพธรรมดามาอีก 2 เหรียญ จะเรียกว่าได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็ไม่เชิง แต่แค่ได้ตำรับยาที่ขาดหายมาแผ่นนั้นก็ถือว่าคุ้มสุด ๆ แล้ว เขาจึงเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินกลับ

พอเลี้ยวผ่านหัวมุมถนน สายตาก็เหลือบไปเห็นแปลงดอกไม้ข้างขอบทางโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง

ริมแปลงดอกไม้มีหญิงสาวในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนนั่งอยู่ บนตักวางข้าวเหนียวทอดกับซี่โครงหมูที่กินไปแล้วครึ่งหนึ่ง มือกำไม้เสียบไว้ ค่อย ๆ แทะทีละคำเล็ก ๆ

เท้าคู่หนึ่งในรองเท้าผ้าใบสีขาวลอยแกว่งไปมา ปากก็พึมพำงึมงำเบา ๆ ฟังไม่รู้เรื่องว่าพูดอะไร ดูทั้งน้อยใจและน่าเอ็นดูเหมือนอยู่ตัวคนเดียว

จะเป็นใครไปได้นอกจากกวนจวี่เอ๋อร์

สวี่เฉิงเดินเข้าไป เคาะขอบแปลงดอกไม้เบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว “คุณกวน? มานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวได้ยังไงครับ?”

กวนจวี่เอ๋อร์เงยหน้าพรวด ทั้งที่ยังคาบข้าวเหนียวทอดอยู่ พอเห็นว่าเป็นสวี่เฉิง ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นทันที ใบหน้าแดงวาบตั้งแต่ใบหูไปจนถึงแก้ม

เธอกลืนข้าวเหนียวทอดลงคออย่างลนลาน ก่อนจะนั่งตัวตรงอย่างทำอะไรไม่ถูก แล้วหดตัวถอยกลับไปนิดหนึ่ง เสียงเบาหวิวว่า “พี่สวี่... มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ...”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป