สุราที่สวี่เฉิงนำมาหมดลงอย่างรวดเร็ว สาว ๆ ทั้งสามยังรู้สึกไม่จุใจนัก จู่ ๆ สวี่เฉิงก็นึกขึ้นได้ว่าในรถยังมีเหล้าสาเกที่ซื้อกลับมาจากญี่ปุ่นอยู่ขวดหนึ่ง ดีกรีไม่สูง รสหวานนุ่มพอดี เหมาะกับผู้หญิงดื่ม
เขาลุกไปหยิบจากรถแล้วนำกลับมา ก่อนยิ้มเอ่ยว่า “พอดียังมีอีกขวด ลองชิมกันไหม?”
“ดีเลย ๆ!” ชิวอิ๋งอิ๋งเป็นคนแรกที่ปรบมือเห็นด้วย ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเป็นประกาย “ฉันยังไม่เคยดื่มสาเกญี่ปุ่นเลยนะ!”
กวนจวี่เอ๋อร์ยิ้มพลางพยักหน้า ส่วนฝานเซิ่งเหม่ยเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้คัดค้าน
สาเกถูกเทใส่ถ้วยเล็กทั้งสามจนเต็ม พอดื่มเข้าไปก็ได้รสหวานนุ่ม มีกลิ่นข้าวจาง ๆ ไม่บาดคอ ราวกับเครื่องดื่มทั่วไป
ชิวอิ๋งอิ๋งดื่มมากที่สุด แก้มแดงระเรื่อ ดวงตาเริ่มพร่ามัว เธอฟุบอยู่บนโต๊ะ เท้าคางพลางพูดด้วยสีหน้าเปี่ยมความหวังว่า “ต่อไปฉันจะตั้งใจหาเงิน เก็บเงินให้พอแล้วเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ หรือไม่ก็ร้านขายขนม... จากนั้นก็ได้อยู่กับคนที่ตัวเองชอบ แต่งงาน มีลูกน้อยน่ารัก ใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนั้นก็ดีแล้ว”
ขณะพูด เธอมองสวี่เฉิงด้วยแววตาร้อนแรง ดวงตาสุกใสราวกับมีดวงดาวอยู่ข้างใน ไม่ปิดบังความชอบที่มีให้เลยสักนิด ตรงไปตรงมาจนชวนให้หน้าแดง
สวี่เฉิงยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ตอบอะไร เพียงยกถ้วยขึ้นจิบ