เพิ่งกลับจากญี่ปุ่นได้สองวัน สวี่เฉิงก็ได้รับโทรศัพท์จากแม่ บอกว่าเธอนัดดูตัวให้เขาไว้บ่ายวันเสาร์
สวี่เฉิงเลือกคาเฟ่ที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัท หลังจากฟังแม่กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าให้พูดจาหวาน ๆ รู้จักพลิกแพลงตามสถานการณ์ และอย่าไปแกล้งฝ่ายหญิง
เขารับปากทุกข้อ จะว่าไปก็แค่ไปให้ครบพิธี กินข้าวดื่มกาแฟสักมื้อเท่านั้น
บ่ายวันเสาร์ เขามาถึงคาเฟ่ก่อนเวลาสิบนาที เลือกนั่งตรงริมหน้าต่าง สั่งกาแฟอเมริกาโนมาดื่มช้า ๆ
เพิ่งไถโทรศัพท์ได้สองนาที ประตูกระจกก็ถูกผลักเปิด ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งเดินเข้ามา
หญิงสาวสวมชุดเดรสสูทสีเบจตัดเย็บเนี้ยบ สวมรองเท้าส้นสูงเรียว ขายาวตรง เอวคอด ผมหยิกเป็นลอนคลอเคลียไหล่ แต่งหน้าอย่างประณีต งดงามสดใสราวกับกุหลาบที่กำลังเบ่งบาน
เธอกวาดตามองไปรอบร้าน พอสายตาหยุดลงที่สวี่เฉิง ดวงตาก็เป็นประกาย ก่อนจะเดินสวบสาบเข้ามาหาเขาด้วยรองเท้าส้นสูง
“ส้มลูกโต?”