เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนสวี่เฉิงตื่นขึ้นมา ข้างกายก็ว่างเปล่าแล้ว
ข้างหมอนยังมีกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ หลงเหลืออยู่ แต่เสื้อคลุมกับรองเท้าหายไปหมด ซูฉิงไม่รู้ว่าออกไปตั้งแต่เมื่อไร แถมยังไม่บอกสักคำ
สวี่เฉิงยิ้ม ไม่ได้ใส่ใจอะไร ความเข้าใจกันของผู้ใหญ่ก็เป็นแบบนี้ ต่างฝ่ายต่างได้ในสิ่งที่ต้องการ ไม่ผูกมัดกัน จบกันอย่างสะอาดหมดจด
เขาบิดขี้เกียจ เส้นเอ็นและกระดูกทั่วร่างยืดเหยียด รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ร่างกายหนุ่ม ๆ นี่ดีจริง ต่อให้จัดหนักมาครึ่งค่อนคืนก็ยังไม่รู้สึกเหนื่อย
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ นาน ๆ ทีจะได้พัก เขาลุกไปอาบน้ำ แล้วจัดแต่งตัวเองหน้ากระจก
ใบหน้าในกระจกดูคมคายขึ้นเรื่อย ๆ ผิวเนียนละเอียดจนแทบมองไม่เห็นรูขุมขน รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวคอด ใส่อะไรก็ดูดีไปหมด
“คุณสมบัติโฉมงามดุจหยกนี่มันแจ่มจริง ๆ”
สวี่เฉิงลูบคาง พอใจกับตัวเองไม่น้อย
ถ้าเป็นไปตามจังหวะนี้ พอคู่มือความงามหลอมรวมแล้ว หน้าตาของเขาคงยกระดับขึ้นไปได้อีกหลายขั้น
จัดการตัวเองเรียบร้อย เขาก็หยิบกระเป๋าสตางค์ออกจากบ้าน มุ่งตรงไปยังตลาดของเก่าที่ใหญ่ที่สุดในมหานครปีศาจ