ตอนที่หรงฉือมาถึงสนามบินประเทศเอ เธอก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว
วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ
ตอนเปิดมือถือ เธอก็ได้รับข้อความอวยพรวันเกิดมากมาย
ล้วนส่งมาจากเพื่อนและเพื่อนร่วมงาน
ส่วนทางเฟิงถิงเซินกลับไม่มีข่าวคราวใด ๆ เลย
รอยยิ้มของหรงฉือจางหายไป
เมื่อถึงบ้านพักก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว
ป้าหลิวเห็นเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณนาย ท่าน...ท่านมาได้ยังไงคะ?”
“ถิงเซินกับซินซินอยู่ไหน?”
“คุณชายยังไม่กลับมาเลยค่ะ คุณหนูเล่นอยู่ในห้องนะคะ”
หรงฉือยื่นกระเป๋าเดินทางให้เธอ ตอนขึ้นไปชั้นบนก็พบว่าลูกสาวใส่ชุดนอนตัวน้อย กำลังนั่งจดจ่ออยู่หน้าโต๊ะตัวเล็ก ไม่รู้กำลังง่วนกับอะไร เอาจริงเอาจังมาก ถึงขนาดไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่ามีคนเข้ามาในห้อง
“ซินซิน?”
เฟิงจิ่งซินได้ยินก็หันหน้ามาด้วยความดีใจ ตะโกนว่า “คุณแม่!”
แล้วก็หันกลับไปง่วนกับสิ่งที่ทำต่อ
หรงฉือเดินเข้าไปกอดเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมแขน พอเพิ่งจะจูบไปทีนึง ลูกก็ผลักออก “คุณแม่ หนูยังง่วนอยู่เลยนะ”
หรงฉือไม่ได้เจอลูกสาวมาสองเดือนแล้ว คิดถึงมาก แค่ไหนก็จูบไม่พอ แถมยังอยากคุยกับลูกมากด้วย
เห็นว่าเธอตั้งใจขนาดนี้ก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศ “ซินซินกำลังทำสร้อยเปลือกหอยอยู่เหรอลูก?”
“อื้อ!” พูดถึงเรื่องนี้ เฟิงจิ่งซินก็ดูจะสนใจขึ้นมาทันตา “อีกอาทิตย์เดียวก็จะถึงวันเกิดคุณป้าอู๋อู๋แล้ว นี่คือของขวัญวันเกิดที่หนูกับคุณพ่อเตรียมไว้ให้คุณป้าอู๋อู๋นะ! เปลือกหอยพวกนี้หนูกับคุณพ่อช่วยกันขัดอย่างประณีตเลย สวยไหมล่ะ?”
คอของหรงฉือตีบตันขึ้นมาทันที ก่อนที่เธอจะมีโอกาสได้เอ่ยปาก ก็ได้ยินลูกสาวหันหลังให้เธอ พูดอย่างมีความสุขว่า “คุณพ่อยังเตรียมของขวัญชิ้นอื่นที่สั่งทำพิเศษไว้ให้คุณป้าอู๋อู๋ด้วยนะ พรุ่งนี้—”
หัวใจของหรงฉือวูบลงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็อดไม่ได้อีกต่อไป “ซินซิน...จำวันเกิดของแม่ได้ไหม?”
“หา? อะไรนะ?” เฟิงจิ่งซินเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มลงมองสร้อยลูกปัดในมือต่อ บ่นว่า “คุณแม่อย่ามายุ่งกับหนูเลย ลำดับลูกปัดมั่วไปหมดแล้ว—”
หรงฉือปล่อยมือที่กอดเธอไว้ ไม่พูดอะไรอีก
เธอยืนอยู่นานมาก เห็นลูกสาวไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเธอสักแวบ หรงฉือเม้มริมฝีปาก สุดท้ายไม่ปริปากอะไรสักคำแล้วเดินออกจากห้องไป
ป้าหลิวเห็นเธอก็บอกว่า “คุณนาย เมื่อกี้ฉันโทรไปหาคุณชายแล้วนะคะ คุณชายบอกว่าคืนนี้ท่านมีธุระ ให้คุณนายพักผ่อนก่อน”
“ฉันรู้แล้ว”
หรงฉือรับคำ พลางนึกถึงคำพูดของลูกสาวเมื่อครู่ หยุดคิดแล้วกดโทรหาเฟิงถิงเซิน
ปลายสายกว่าจะรับสายก็ผ่านไปพักใหญ่ ทว่ากลับมีน้ำเสียงเฉยชามาก “ฉันมีธุระ พรุ่งนี้ค่อย—”
“ถิงเซิน ดึกขนาดนี้แล้ว ใครเหรอ?”
เป็นเสียงของหลินอู๋
หรงฉือกำโทรศัพท์แน่น
“ไม่มีอะไร”
ยังไม่ทันที่หรงฉือจะได้พูดอะไร ทางเฟิงถิงเซินก็วางสายไปแล้ว
สามีภรรยาอย่างพวกเขาสองสามเดือนไม่ได้เจอหน้ากันแล้ว เธอยากลำบากกว่าจะมาถึงประเทศเอได้สักครั้ง เขาไม่รีบกลับบ้านมาเจอหน้าเธอสักหน่อยก็แล้วไป แค่โทรศัพท์โทรเดียว เขายังไม่มีความอดทนฟังเธอพูดจบเลย...
แต่งงานกันมาตั้งหลายปี เขาทำกับเธอแบบนี้มาตลอด เย็นชา ห่างเหิน หมดความอดทน
ที่จริงเธอก็ชินแล้ว
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอต้องโทรไปหาเขาอีกครั้งแน่ ๆ อดทนถามว่าเขาอยู่ไหน กลับมาบ้านสักครั้งได้ไหม
วันนี้บางทีอาจจะเหนื่อยเกินไป จู่ ๆ เธอก็หมดอารมณ์ที่จะทำแบบนั้น
วันรุ่งขึ้นตื่นมา หรงฉือครุ่นคิดแล้วก็ยังโทรหาเฟิงถิงเซินอีกครั้ง
ทางประเทศเอกับในประเทศมีเวลาต่างกันอยู่สิบเจ็ดสิบแปดชั่วโมง ที่ประเทศเอ วันนี้ถึงจะเป็นวันเกิดของเธอ
ที่เธอมาประเทศเอครั้งนี้ นอกจากคิดถึงลูกสาวกับเฟิงถิงเซินมากเป็นพิเศษแล้ว ก็แค่หวังว่าพวกเขาสามคนพ่อแม่ลูก จะได้ใช้เวลาพิเศษนี้อยู่ด้วยกัน กินข้าวด้วยกันดี ๆ สักมื้อ
นี่คือคำอวยพรวันเกิดของเธอในปีนี้
ทางเฟิงถิงเซินไม่ได้รับสาย
นานมากต่อมา ถึงได้ส่งข้อความมาสายหนึ่ง
【มีอะไร?】
หรงฉือ：【ตอนเที่ยงพอมีเวลาไหม? พาลูกกับซินซิน มาพวกเราสามคนกินข้าวด้วยกันดีไหม?】
【รู้แล้ว จัดการจองร้านเสร็จแล้วบอกฉัน】
หรงฉือ：【ได้】
หลังจากนั้น เฟิงถิงเซินก็ไร้ซึ่งข่าวคราวใด ๆ โดยสิ้นเชิง
เขาจำไม่ได้เลยว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ
หรงฉือแม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ในใจลึก ๆ ก็ยังอดเสียใจไม่ได้
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ กำลังจะลงไปชั้นล่าง ก็ได้ยินเสียงลูกสาวกับป้าหลิวดังมาจากข้างล่าง
“คุณนายมาที่นี่ คุณหนูไม่ดีใจเหรอคะ?”
“หนูกับคุณพ่อสัญญากันแล้วนะว่าพรุ่งนี้จะพาคุณป้าอู๋อู๋ไปเที่ยวทะเล คุณแม่เกิดโผล่มากะทันหัน ถ้าต้องไปกับพวกเราด้วย ก็จะอึดอัดกันแย่เลยไงล่ะ”
“แถมคุณแม่ยังใจร้ายสุด ๆ ชอบดุคุณป้าอู๋อู๋ตลอด—”
“คุณหนู คุณนายต่างหากที่เป็นคุณแม่ของหนูนะคะ คำพูดแบบนี้หนูพูดไม่ได้นะ รู้ไหมว่ามันจะทำร้ายจิตใจคุณนาย?”
“หนูรู้ แต่หนูกับคุณพ่อก็ชอบคุณป้าอู๋อู๋มากกว่าไม่ใช่เหรอ ให้คุณป้าอู๋อู๋มาเป็นคุณแม่ของหนูไม่ได้เหรอ?”
“...”
ป้าหลิวพูดว่าอะไรต่อไป หรงฉือก็ฟังไม่รู้เรื่องแล้ว
ลูกสาวเป็นคนที่นางเลี้ยงดูมาจนโต สองปีหลังมานี้พวกเขาพ่อลูกได้ใช้เวลาด้วยกันมากขึ้น ลูกสาวกลับยิ่งติดเฟิงถิงเซินมากกว่า ปีที่แล้วเฟิงถิงเซินมาขยายตลาดที่ประเทศเอ ลูกสาวไม่ว่าอย่างไรก็จะตามมาด้วย
นางเสียดายลูก โดยธรรมชาติแล้วย่อมหวังให้ลูกอยู่ข้างกายนางเอง
แต่ที่ใจสู้ไม่ไหวคือไม่อยากให้ลูกสาวเสียใจ ก็เลยตอบตกลง
คิดไม่ถึงว่า...
หรงฉือเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเผือด ไม่ไหวติงอยู่ครึ่งค่อนวัน
ที่เธอโยนงานทิ้งมาประเทศเอครั้งนี้ ก็เพื่อจะใช้เวลาให้มากขึ้นมากับลูกสาว
ดูท่าทางแล้ว เกรงว่าคงไม่จำเป็นอีกแล้ว
หรงฉือกลับเข้าไปในห้อง หยิบของขวัญที่ขนมาจากในประเทศ ใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าเดินทาง
สักพัก ป้าหลิวก็โทรมาแจ้งว่า พาเด็กออกไปเล่นข้างนอกแล้ว ถ้าเธอมีธุระอะไรก็ให้ติดต่อนาง
หรงฉือนั่งอยู่บนเตียง ในใจว่างเปล่าและเคว้งคว้าง
เธอละทิ้งงานด่วนมาหา แต่ผลกลับเป็นว่าไม่มีใครต้องการเธอจริง ๆ
การมาของเธอ มันเหมือนกับเรื่องตลกสิ้นดี
เป็นเวลานานต่อมา เธอถึงออกจากบ้าน
เดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายในประเทศที่ทั้งแปลกตาและแสนคุ้นเคยแห่งนี้
ใกล้เที่ยง ถึงนึกขึ้นได้ว่า เธอนัดเฟิงถิงเซินกินข้าวเที่ยงด้วยกัน
นึกถึงคำพูดที่ได้ยินเมื่อเช้า ระหว่างที่กำลังลังเลอยู่ว่าควรจะกลับบ้านไปรับลูกสาวมาด้วยหรือไม่ จู่ ๆ ก็ได้รับข้อความที่เฟิงถิงเซินส่งมา
【เที่ยงนี้มีธุระ ขอยกเลิกมื้อเที่ยง】
หรงฉือมองดู ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย
เพราะเธอชินแล้ว
ในใจของเฟิงถิงเซิน ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือนัดรวมกลุ่มกับเพื่อน...ยังไงซะก็ล้วนสำคัญกว่าเธอผู้เป็นภรรยา
นัดหมายที่ให้ไว้กับเธอ เขามักจะตามอำเภอใจจะยกเลิกก็ยกเลิก
ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของเธอเลย
เสียใจไหม?
เมื่อก่อนบางทีอาจจะ
ตอนนี้เธอชาชินไปแล้ว รู้สึกไม่ถึงอีกต่อไป
หรงฉือยิ่งรู้สึกเคว้งคว้าง
เธอเดินทางมาด้วยใจจดใจจ่อ แต่ไม่ว่าจะที่สามีหรือลูกสาว สิ่งที่เธอได้รับมีแต่ความเย็นชา
ไม่รู้ตัวเลยว่าอยู่ดี ๆ ก็ขับรถมาถึงร้านอาหารที่เธอกับเฟิงถิงเซินเคยมาหลายครั้งก่อนหน้านี้
เธอกำลังจะเข้าร้าน ก็เห็นเฟิงถิงเซิน หลินอู๋ แล้วก็เฟิงจิ่งซินสามคนนั่งอยู่ในร้านด้วยกัน
หลินอู๋นั่งข้างลูกสาวอย่างสนิทสนม
นางพูดกับเฟิงถิงเซินไปด้วยพลางหยอกล้อลูกสาวไปด้วย
ลูกสาวแกว่งขาทั้งสองข้างอย่างมีความสุข หัวร่อต่อกระซิกอยู่กับหลินอู๋ ก้มลงไปกินขนมที่หลินอู๋กัดแล้ว
ส่วนเฟิงถิงเซินก็ยิ้มพลางคีบกับข้าวให้พวกเธอสองคน แววตากลับจับจ้องอยู่ที่หลินอู๋ตรงหน้า ราวกับในสายตาเขามีเพียงนางผู้เดียว
นี่คือธุระที่เฟิงถิงเซินบอกว่ามีนั่นเอง
และนี่ก็คือลูกสาวที่เธออุ้มท้องสิบเดือน สูญเสียชีวิตไปครึ่งหนึ่งกว่าจะคลอดออกมา
หรงฉือยิ้ม
เธอยืนมองอยู่ตรงนั้น
ครู่ใหญ่ เธอเก็บสายตากลับ หันหลังเดินจากไป
กลับถึงบ้านพัก หรงฉือเตรียมใบหย่าฉบับหนึ่งขึ้นมา
เขาเคยเป็นความฝันของเธอในวัยสาว ทว่าเขากลับไม่เคยมองเห็นเธอเลย
หากไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุในค่ำคืนนั้นและแรงกดดันจากท่านปู่ เขาไม่มีทางแต่งกับเธออย่างแน่นอน
เมื่อก่อนเธอเคยคิดเข้าข้างตัวเองว่า ขอแค่เธอพยายาม ก็ต้องมีวันที่เขามองเห็นเธอ
ทว่าความจริงกลับตบหน้าเธออย่างแรง
ใกล้จะเจ็ดปีแล้ว
เธอควรจะตื่นได้แล้ว
หลังจากใส่ใบหย่าลงในซองจดหมาย ฝากป้าหลิวให้ส่งต่อให้เฟิงถิงเซินแล้ว หรงฉือก็ลากกระเป๋าเดินทางขึ้นรถ สั่งคนขับว่า “ไปสนามบิน”