จิ่งมู่หานไม่แสดงท่าทีใด ๆ ต่อเสียงร้องไห้ของไป๋ซูจวิน เขาขยับเข้าประชิด ก่อนเอ่ยข้างใบหูของเธอว่า “ฉันบอกแล้วไงว่าการแต่งงานครั้งนี้จะจบเมื่อไหร่ ฉันเป็นคนตัดสินใจ ต่อให้ฉันมีลูกชายอยู่ข้างนอกเป็นร้อยคน เธอก็ต้องทนรับไว้ นี่คือสิ่งที่เธอติดค้างฉัน”
“หน้าด้าน” ไป๋ซูจวินถอยหลังหนึ่งก้าว เตรียมจะตบเขา
แต่จิ่งมู่หานกลับคว้ามือเธอไว้ได้อย่างแม่นยำ ก่อนพูดเสียงขรึมว่า “อย่ามายั่วโมโหฉัน ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้น”
พูดจบ เขาก็เดินจากไปพร้อมรังสีอำมหิต
ตอนนี้ไป๋ซูจวินหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว เธอแค่อยากซ่อมโทรศัพท์ให้ได้
เฉินอวิ๋นเซียวคิดว่าไป๋ซูจวินกลับไปแล้ว หลังคุยกับทีมช่างเทคนิคเสร็จก็ขับรถออกไป
โทรศัพท์ของไป๋ซูจวินพัง จึงเรียกรถไม่ได้ ตอนออกจากอาคาร เธอเห็นจิ่งมู่หานกำลังอุ้มฉินเยว่ซินขึ้นรถ
ฉินเยว่ซินโอบแขนทั้งสองข้างรอบคอเขา ภาพนั้นทำให้ไป๋ซูจวินรู้สึกช่างน่าขัน เมื่อก่อนจิ่งมู่หานเอาแต่พูดว่าพวกเขาต้องรักษาระยะห่าง ที่แท้ก็ใช้แค่กับเธอคนเดียว
เขาทำราวกับมองไม่เห็นไป๋ซูจวิน เธอจึงพูดอย่างโมโหว่า “คุณทุบโทรศัพท์ฉัน พอใจแล้วก็จ่ายเงินมา ฉันจะเรียกรถกลับบ้าน”
ในกระเป๋าของเธอไม่มีเงินสด
จิ่งมู่หานหันไปบอกฉีหมิงว่า “เรียกรถให้เธอคันหนึ่ง”
ไป๋ซูจวินไม่อยากให้เขารู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน จึงปฏิเสธ “ไม่ต้อง แค่ให้เงินฉันไว้เรียกรถก็พอ”
จิ่งมู่หานไม่สนใจเธอ เดินตรงขึ้นรถไป
ฉีหมิงดูถูกไป๋ซูจวินมาตลอด คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่รักนวลสงวนตัว เขาถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ว่า “คุณไป๋พักอยู่ที่ไหนครับ บอกที่อยู่มา”