จิ่งมู่หานตอบเสียงเรียบว่า “เรื่องของผมไม่ต้องให้คุณเฉินมาห่วงหรอกครับ แต่คุณเฉินเองก็ควรเลิกเอ่ยถึงรุ่นน้องทุกวันได้แล้ว คำเรียกนี้ฟังดูคลุมเครือเกินไป”
ไป๋ซูจวินกลอกตาใส่เขา ก่อนสวนกลับว่า “ตอนที่คุณควงฉินเยว่ซินอยู่ มันไม่คลุมเครือหรือไง?”
จิ่งมู่หานจับจ้องใบหน้าเธอ “ผมไม่เหมือนคุณ เรื่องที่ผมทำได้ คุณทำไม่ได้”
คำพูดนั้นทำให้ไป๋ซูจวินคลื่นไส้
เฉินอวิ๋นเซียวเหน็บแนมว่า “คุณจิ่งนี่สองมาตรฐานจริง ๆ แต่ผมกับรุ่นน้องบริสุทธิ์ใจต่อกัน แค่ทำโครงการด้วยกันเท่านั้น เราร่วมมือฝ่าฟันไปด้วยกัน”
ไป๋ซูจวินทิ้งท้ายว่า “คนใจสกปรกมองอะไรก็สกปรกไปหมด ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นเหมือนคุณ”
จิ่งมู่หานทำหน้าเย็นชา “ก็จริง คุณไม่มีสิทธิ์ทำตัวเหมือนผมหรอก”
ไป๋ซูจวินคิดว่าอาการป่วยทางสมองของเขาคงกำเริบอีกแล้ว จึงเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
เฉินอวิ๋นเซียวเดินตามเธอมาที่ลานจอดรถใต้ดิน อาคารป๋อซื่อร่ำรวยจริง ๆ ลานจอดรถใต้ดินสว่างไสว สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ
เฉินอวิ๋นเซียวพูดอย่างครุ่นคิดว่า “ไม่แปลกใจเลยที่เธออยากให้งานเสร็จเร็ว ๆ ถ้าเป็นฉันก็คงทนเขาไม่ไหวเหมือนกัน”
ไป๋ซูจวินตอบว่า “ไม่ใช่แค่เรื่องนี้นะ จิ่งมู่หานยังบังคับให้ฉันไปร่วมงานเลี้ยงของตระกูลฉินอีก”
ไป๋ซูจวินเล่าเรื่องที่จิ่งมู่หานพาตัวคุณยายไปและใช้เธอข่มขู่ให้เฉินอวิ๋นเซียวฟัง
เฉินอวิ๋นเซียวรู้เรื่องทางบ้านของไป๋ซูจวินอยู่แล้ว แม้เขาจะผ่านการต่อสู้ในแวดวงธุรกิจมานานหลายปี แต่ก็ยังไม่เข้าใจการกระทำของจิ่งมู่หาน
“เขาต้องการอะไรกันแน่?”
ไป๋ซูจวินส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้ คงอยากเอาใจผู้หญิงของเขาละมั้ง!”