เฉินอวิ๋นเซียวได้ยินเสียงเอะอะทางนี้ก็รีบเดินเข้ามา พอเห็นรอยแดงบวมบนใบหน้าของไป๋ซูจวิน เขาก็เอ่ยเสียงเย็นว่า “คุณนายเฉินต้อนรับแขกกันแบบนี้หรือครับ? วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเฉินระบุให้ศิษย์น้องของผมมา เธอก็คงไม่มาหรอกครับ คำว่าประจบประแจงนี่ช่างเป็นเรื่องที่กุขึ้นมาลอย ๆ แถมคุณนายเฉินยังกล่าวหาเธอทั้งที่ไม่มีหลักฐานอีก ถ้าคราวหน้ายังให้ผมได้ยินอีก ผมไม่ขัดข้องที่จะดำเนินการทางกฎหมายครับ”
ใบหน้าของเฉินเล่ออวิ้นเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง ฉินเยว่ซินขมวดคิ้ว “คุณเฉินปกป้องเธอขนาดนี้ คนไม่รู้คงนึกว่าพวกคุณเป็นอะไรกันนะคะ”
เฉินอวิ๋นเซียวปรายตามองอย่างเย็นชา “คุณฉินอย่าคิดว่าแค่เกาะติดคุณจิ่งแล้วจะพูดจาไม่รู้จักระวังในที่สาธารณะได้”
จิ่งมู่หานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าปกติ “คุณเฉินพูดเกินไปแล้วครับ”
ไป๋ซูจวินรู้สึกซาบซึ้งใจ ไม่ว่าเมื่อไรศิษย์พี่ก็ยืนอยู่ข้างเธออย่างมั่นคงเสมอ ต่างจากสามีในนามของเธอที่ทำเป็นมองไม่เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
ก็ดีเหมือนกัน พวกเขาถูกกำหนดให้กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันอยู่แล้ว
เฉินเหยียนเหนียนยังไว้หน้าเฉินอวิ๋นเซียว จึงดุโจวอวี้ฉีให้ขอโทษ โจวอวี้ฉีเอ่ยขอโทษอย่างจริงใจ “คุณไป๋ ขอโทษนะคะ เมื่อกี้ฉันอารมณ์ร้อนไปหน่อย ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะ”
ไป๋ซูจวินตอบเสียงเรียบ “ต่อไปฉันก็จะไม่เจอคุณอีกเหมือนกัน”
เรื่องนี้จึงถือว่าจบลง
เฉินอวิ๋นเซียวปลอบไป๋ซูจวิน “คราวหน้าถ้าเป็นกิจกรรมที่ไม่เกี่ยวกับงานของบริษัท ผมจะไม่ให้คุณเข้าร่วมแล้ว”