ลู่เฉินสงบจิตใจลง ก่อนกลับไปยังเขตหมายเลขสิบสาม อักษรปิ่ง แล้วเริ่มให้อาหารไหมวิญญาณเป็นครั้งที่สอง
เมื่อมีพลังบำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณชั้นหนึ่งติดตัว งานใช้แรงอันหนักหน่วงเหล่านี้จึงแทบไม่ต่างจากเรื่องง่ายดาย เขาให้อาหารไหมวิญญาณทั้งหนึ่งแสนตัวเสร็จสิ้นอย่างคล่องแคล่ว
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ท้องฟ้าก็ล่วงเข้าสู่ยามเย็น
ลู่เฉินปัดฝุ่นบนร่าง ก่อนมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารของเรือนศิษย์รับใช้
แท้จริงแล้วเขามีข้าววิญญาณชั้นเลิศที่ผ่านการสกัดบริสุทธิ์อยู่ในมือ ไม่จำเป็นต้องกินอาหารที่แทบไม่มีเนื้อสัตว์ในโรงอาหารของเรือนศิษย์รับใช้เลย แต่หากไม่ไปกินข้าว อาจกลับทำให้ผู้อื่นสงสัยได้
หลังตักอาหารเสร็จ เขาเพิ่งหาที่นั่งตรงมุมหนึ่งได้ กลิ่นหอมสายหนึ่งก็โชยเข้าปะทะใบหน้า
กู้หลิงเซวียนถือชามข้าวมานั่งข้างเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
นางมีสีหน้ากังวล ก่อนยื่นมือทั้งสองข้างมากอดแขนลู่เฉินโดยไม่คาดคิด
ความนุ่มหยุ่นเต็มอิ่มแนบลึกลงไปเช่นนั้น
หัวใจลู่เฉินเต้นสะดุด เขาทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
“ศิษย์น้องลู่ เป็นเพราะข้าทำให้เจ้าต้องพลอยเดือดร้อน” กู้หลิงเซวียนเอ่ยเสียงเบา
ลู่เฉินขยับแขน คิดจะดึงออกมา
ทว่ากู้หลิงเซวียนกอดไว้แน่น พอขยับเช่นนี้กลับยิ่งไม่เหมาะ
เขารู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ยังคงปลอบว่า “ศิษย์พี่กู้ไม่ต้องโทษตัวเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน เป็นจ้าวเฉวียนที่จงใจหาเรื่อง อีกอย่าง ข้าแค่ไปทำงานเบ็ดเตล็ด ไม่ถึงกับตายหรอก”
เมื่อได้ยินคำปลอบของลู่เฉิน กู้หลิงเซวียนก็เม้มริมฝีปากแดง “ศิษย์น้อง ข้าเพิ่งเรียนวิชานวดคลายเส้นมาเมื่อไม่นานนี้ ช่วยให้เลือดลมไหลเวียนได้ดีที่สุด หลังเจ้ากลับจากโรงโอสถเสียแล้ว มาหาข้าที่ห้องสักคราเถิด ศิษย์พี่จะนวดให้ดี ๆ ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้า”
กล่าวจบ นางก็ไม่เปิดโอกาสให้ลู่เฉินปฏิเสธ ยกชามข้าวขึ้นทั้งใบหน้าแดงระเรื่อ แล้วลุกจากไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองแผ่นหลังอรชรของกู้หลิงเซวียน ลู่เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้สติกลับมา ก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบจากศิษย์รับใช้หลายคนรอบข้าง
“เจ้าเด็กแซ่ลู่นี่เกือบถูกจ้าวเฉวียนเล่นงานจนตายอยู่แล้ว ยังอุตส่าห์ได้รับความโปรดปรานจากกู้หลิงเซวียนอีก”
“กู้หลิงเซวียนเป็นคนเลี้ยงไหมที่เก่งที่สุดในหมู่พวกเราไหมเลยนะ ได้ยินว่าไหมที่นางเลี้ยงให้เส้นไหมมีคุณภาพดีจนศิษย์พี่สายในยังเอ่ยชม”
ลู่เฉินไม่อยากฟังคำพูดเหล่านั้น จึงก้มหน้าก้มตากินข้าว
เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาใด คนเหล่านั้นคงเบื่อหน่าย จึงหันไปหาเรื่องใหม่มาคุยกัน
“ช่วงนี้ไม่ค่อยสงบ พวกเจ้าระวังตัวกันไว้ ได้ยินว่าระยะนี้มีคนในเรือนศิษย์รับใช้หายตัวไปหลายคนอย่างไร้สาเหตุ”
“นั่นสิ ทั้งไม่เห็นคนทั้งไม่เห็นศพ ราวกับหายไปจากโลกนี้ น่าพิศวงชะมัด”
แววตาลู่เฉินวูบไหว
คนที่หายตัวไป บางทีอาจตายอยู่ที่ไหนสักแห่งแล้วหรือไม่?
หากหาศพของคนเหล่านั้นพบ ก็จะให้ไหมฟ้าแห่งฝันอันยิ่งใหญ่กลืนกินฝันร้ายได้มิใช่หรือ?
ลู่เฉินเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ หลังซัดอาหารในชามจนหมดอย่างรวดเร็ว ก็ตรงไปยังโรงโอสถเสีย
โรงโอสถเสียตั้งอยู่บนเขาด้านหลังเรือนศิษย์รับใช้ ทันทีที่เข้าใกล้ กลิ่นคาวเหม็นฉุนปนไอพิษจากสมุนไพรก็โชยเข้าปะทะ
ผู้ดูแลที่รับหน้าที่ส่งมอบงานพาลู่เฉินไปยังเรือนหินแห่งหนึ่ง ก่อนกำชับว่า
“งานในโรงโอสถเสียนับว่าง่ายกว่างานเลี้ยงไหม เจ้าเพียงกวาดเศษโอสถเสียลงหลุมทางซ้ายเพื่อรวบรวมไปทำลาย ส่วนโอสถเสียที่ยังเป็นรูปเป็นร่าง ให้ใส่ถังเหล็กทางขวาแล้วนำไปส่งที่หลุมทิ้งโอสถเสียทางตะวันตก”
“ขอรับ” ลู่เฉินพยักหน้าอย่างนอบน้อม
ผู้ดูแลโบกมือ ไม่สนใจลู่เฉินอีก ก่อนจากไป
ลู่เฉินเปิดประตู พอก้าวเข้าไปในห้อง ไหมฟ้าแห่งฝันอันยิ่งใหญ่ในร่างก็เริ่มเคลื่อนไหว
ไอพิษเหล่านั้นเพิ่งเข้าสู่ร่าง ก็ถูกไหมฟ้าแห่งฝันอันยิ่งใหญ่กลืนกินจนหมด สิ่งที่เป็นอันตรายต่อผู้อื่นกลับกลายเป็นอาหารบำรุงของมัน
ลู่เฉินค้นหาเศษโอสถเสียอย่างรวดเร็ว คัดโอสถที่ยังคงรูปออกมา
เพราะไม่รู้สรรพคุณของโอสถชนิดอื่น หากกินส่งเดชอาจเกิดเรื่องขึ้นได้ เขาจึงเลือกออกมาเพียง 15 เม็ด ซึ่งเป็นโอสถชนิดเดียวกับเม็ดที่จ้าวเฉวียนมอบให้เขา
เมื่อนำโอสถเสียที่เหลือไปทิ้งในหลุมทางตะวันตก ลู่เฉินชะโงกมองลงไป เห็นว่าโอสถเสียในนั้นถูกจัดการจนหมดแล้ว ความคิดที่จะค้นหาโอสถในหลุมจึงพลอยหมดไปด้วย
เขาทำงานจนถึงกลางดึก ในที่สุดงานก็เสร็จสิ้น
เมื่อกลับถึงกระท่อมไม้ ลู่เฉินลงกลอนประตูทันที ก่อนเทโอสถเสีย 15 เม็ดลงบนเตียงอย่างอดใจรอไม่ไหว
“เจ้าตัวน้อย คราวนี้ต้องฝากเจ้าแล้ว”
เขาขยับความคิด เส้นไหมสีดำก็พวยพุ่งออกจากฝ่ามือ เคลื่อนผ่านโอสถเสียไปมาอย่างรวดเร็ว
พิษและสิ่งเจือปนถูกแยกออกแล้วกลืนกินในพริบตา เพียงชั่วครู่ โอสถวิญญาณชั้นเลิศที่มีลายโอสถเก้าเส้นทั้ง 15 เม็ดก็ปรากฏตรงหน้า
แววตาลู่เฉินเป็นประกายด้วยความคาดหวัง เขาคว้าโอสถวิญญาณใส่ปากโดยไม่ลังเล
พลังวิญญาณมหาศาลระเบิดขึ้นในร่างลู่เฉิน
โอสถที่ไหมฟ้าแห่งฝันอันยิ่งใหญ่สกัดบริสุทธิ์แล้วไม่มีผลข้างเคียง ลู่เฉินจึงไม่ต้องกังวลสิ่งใด
เขาโคจรพลังวิญญาณในร่าง นำพลังสายนี้ไปรวมกันยังตันเถียน
กระแสปราณในตันเถียนขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ สีสันก็ค่อย ๆ เข้มลึก
ขั้นฝึกลมปราณชั้นสอง!
ขั้นฝึกลมปราณชั้นสาม!
ขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่!
หลังใช้โอสถวิญญาณชั้นเลิศทั้ง 15 เม็ด พลังบำเพ็ญของลู่เฉินก็พุ่งทะยานขึ้นไปถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่โดยตรง!
สัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลบ่าในร่างดุจสายน้ำเชี่ยว ลู่เฉินกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น
เมื่อมีพลังระดับนี้ อย่างน้อยเขาก็มีทุนพอจะปกป้องตนเองอยู่บ้าง
หากรวบรวมโอสถเสียให้มาก แล้วเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญขึ้นไป บางทีจ้าวเฉวียนอาจไม่ใช่คู่มือของเขา
ลู่เฉินข่มความตื่นเต้นในใจ ชำระคราบสกปรกที่ขับออกจากร่างอีกครั้งจนหมด แล้วถอนหายใจยาว พลันนึกถึงคำพูดที่กู้หลิงเซวียนบอกเขาไว้เมื่อตอนเย็น
ควรไปหรือไม่?
ดึกป่านนี้ จะเป็นการรบกวนนางหรือเปล่า?
“ไปดูสักหน่อยดีกว่า หากศิษย์พี่พักผ่อนแล้ว ข้าค่อยกลับทันที”
ท้ายที่สุดลู่เฉินก็ตัดสินใจไปดู
ยามนี้ดึกสงัดแล้ว เมื่อเขามาถึงหน้ากระท่อมไม้ของกู้หลิงเซวียน เดิมทีคิดว่าข้างในคงมืดสนิท แต่กลับเห็นแสงเทียนสะท้อนอยู่บนหน้าต่าง
“ดึกป่านนี้ศิษย์พี่กู้ยังไม่นอน หรือกำลังรอข้าอยู่?”
ลู่เฉินครุ่นคิด ก่อนเคาะประตูเบา ๆ
“ประตูไม่ได้ลงกลอน เข้ามาเถิด” เสียงอ่อนโยนของกู้หลิงเซวียนดังมาจากด้านใน
ลู่เฉินผลักประตูเข้าไป ทันทีที่สายตาแตะต้องเตียง ร่างทั้งร่างก็แข็งค้างขึ้นมา
ยามนี้กู้หลิงเซวียนสวมเพียงเสื้อตัวในผ้าโปร่งสีแดงชาดบางราวปีกจักจั่น เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้างให้เห็นเต็มตา
เรียวขาขาวเนียนยาวเหยียดไขว้กันอย่างไม่ใส่ใจ ชวนให้เลือดลมทั่วร่างพลุ่งพล่าน
“ศิษย์พี่ ท่าน...” แม้บัดนี้ลู่เฉินจะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่แล้ว แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นหนุ่มที่แทบไม่เคยจับมือสตรี ใบหน้าจึงแดงลามไปถึงลำคอทันที
“ยืนอึ้งอยู่ทำไม? ถอดเสื้อคลุมแล้วนอนคว่ำลงบนเตียงสิ ศิษย์พี่จะนวดให้” กู้หลิงเซวียนหัวเราะอย่างมีเสน่ห์ พลางกวักมือเรียก
ลู่เฉินลังเลอยู่บ้าง
บรรยากาศในยามนี้ชวนให้คิดไปไกลนัก
เมื่อเห็นลู่เฉินยืนเขินอายไม่ขยับ กู้หลิงเซวียนกลับเดินเท้าเปล่ามาหาเขาโดยตรง
มืออ่อนนุ่มทั้งคู่แนบลงบนอกเขา ก่อนช่วยปลดกระดุมเสื้อคลุมผ้าหยาบด้วยตนเอง
กลิ่นหอมชวนมึนเมาลอยกรุ่นเข้าสู่จมูก ลู่เฉินถูกกู้หลิงเซวียนผลักไปบนเตียงอย่างมึนงง แล้วนอนคว่ำลงอย่างว่าง่าย
ไม่นาน มือเล็กนุ่มอุ่นคู่หนึ่งก็เริ่มนวดคลึงแผ่นหลัง
ต้องยอมรับว่าวิชานวดของกู้หลิงเซวียนยอดเยี่ยมจริง ๆ น้ำหนักมือและจังหวะหนักเบาล้วนพอเหมาะพอดี
ความคิดฟุ้งซ่านผุดขึ้นในสมองลู่เฉินอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างกายพลอยร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
ทว่าในช่วงที่จิตใจของลู่เฉินเริ่มหวั่นไหว จู่ ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงอันตราย
บัดนี้เขาบรรลุขั้นฝึกลมปราณชั้นสี่ ประสาทสัมผัสจึงเฉียบคมขึ้นมาก
ลู่เฉินรู้สึกได้ว่าขนบนแผ่นหลังลุกชัน หัวใจราวกับถูกบางสิ่งบีบรัดจนเจ็บแปลบ
มีบางอย่างผิดปกติ!
สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้ลู่เฉินพลิกตัวกลิ้งไปด้านข้างอย่างฉับพลัน พร้อมหันกลับไปมอง
เสียงทึบดังขึ้น มีดสั้นเล่มหนึ่งปักลงตรงตำแหน่งที่เขาเพิ่งนอนคว่ำอยู่ ถึงกับแทงทะลุแผ่นไม้
ส่วนผู้ที่กุมมีดสั้นไว้ กลับเป็นกู้หลิงเซวียนซึ่งเมื่อครู่ยังดูเย้ายวนมีเสน่ห์!
“ศิษย์พี่กู้ ท่านทำอะไร?” ลู่เฉินพลิกตัวลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เมื่อโจมตีพลาด กู้หลิงเซวียนเผยสีหน้าประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนหัวเราะเย็นชา ดูท่านางคร้านจะแสร้งทำอีกต่อไปแล้ว
“เจ้าหนูนี่ดวงแข็งไม่เบา ถึงกับหลบได้”
นางเลียริมฝีปาก พลางจ้องลู่เฉิน “เดิมทีข้าคิดจะค่อย ๆ จัดการเจ้า ใครจะนึกว่าจ้าวเฉวียนกลับสอดมือเข้ามา จัดเจ้าไปอยู่โรงโอสถเสีย”
“เข้าโรงโอสถเสียแล้ว คนก็ไร้ประโยชน์”
“เพื่อไม่ให้ร่างกายเจ้าเสียเปล่า ข้าจึงต้องฆ่าเจ้าก่อนกำหนด”
“เหตุใดท่านจึงคิดฆ่าข้า?” ลู่เฉินถามเสียงขรึม “ข้าไม่เคยล่วงเกินท่าน”
“เจ้าคิดหรือว่าอยู่ที่นี่แล้วไม่ล่วงเกินใคร ก็จะมีชีวิตรอดได้?” กู้หลิงเซวียนหัวเราะเสียงหวาน “ยิ่งเจ้าไม่ล่วงเกินผู้ใด คนอื่นก็ยิ่งคิดว่าเจ้าขี้ขลาดและรังแกได้ง่าย”
กล่าวจบ นางก็ชูมีดสั้นขึ้นอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่ลู่เฉิน “คราวนี้เจ้าตายได้แล้ว จงไปเป็นอาหารเลือดให้ไหมโลหิตของข้า!”
ลู่เฉินสะท้านไปทั้งร่าง
เขาพลันนึกถึงคำพูดของคนอื่นตอนกินข้าวก่อนหน้านี้ ทั้งเรื่องผลผลิตเส้นไหมของกู้หลิงเซวียนที่เหนือกว่าคนทั่วไปมาก และเรื่องคนเลี้ยงไหมที่หายตัวไปอย่างไร้สาเหตุ
หากไม่มีอะไรผิดพลาด คนที่หายตัวไปเหล่านั้นคงเป็นฝีมือกู้หลิงเซวียนทั้งหมด และถูกนางป้อนให้ไหมโลหิต!
“ที่แท้ศิษย์พี่กู้ผู้มีฝีมือเลี้ยงไหมเป็นเลิศในคำเล่าลือ ก็ดูแลไหมวิญญาณเช่นนี้นี่เอง” ลู่เฉินหัวเราะเยาะตนเอง “ข้ายังนึกจริง ๆ ว่าในเรือนศิษย์รับใช้แห่งนี้จะมีคนจิตใจดีเช่นนั้นอยู่”
เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาตลอดหลายวัน ลู่เฉินพลันเข้าใจขึ้นมาบ้างท่ามกลางความพร่าเลือน ว่าเหตุใดทั้งที่บิดามารดาของตนเป็นผู้บำเพ็ญ แต่กลับไม่ยอมให้เขาเดินบนเส้นทางบำเพ็ญเพียร
สำนักเทียนหลานเองก็นับเป็นสำนักฝ่ายธรรมะที่มีชื่อเสียง
แต่ถึงกระนั้น การกดขี่และเข่นฆ่าก็ยังมีอยู่ไม่น้อย
น้ำใจผู้คนที่ขึ้นลงแปรผันทั้งปวง ล้วนเสแสร้งขึ้นมาทั้งสิ้น!
“เพิ่งเข้าใจเอาป่านนี้ ไม่สายไปหน่อยหรือ?”
เสียงหัวเราะหวานของกู้หลิงเซวียนยิ่งฟังยิ่งบิดเบี้ยว
“ชาติหน้าอย่าลืมลืมตาให้กว้าง”