ลู่เฉินใจสะดุ้ง
บาดแผลบนร่างล้วนเกิดจากกู้หลิงเซวียนทั้งสิ้น
ก่อนหน้านี้เขาไม่มีเวลาจัดการกับบาดแผล คาดไม่ถึงว่าจ้าวเฉวียนจะสังเกตเห็นเข้า
“เมื่อครู่ข้าหกล้ม จึงมีสภาพน่าเวทนาอยู่บ้าง”
“กลับไปจัดการให้ดี อย่าให้บาดแผลทั่วตัวของเจ้าทำให้ศิษย์พี่อารมณ์เสีย” จ้าวเฉวียนกำชับจบ ในที่สุดจึงจากไป
หลังรอจนเขาเดินห่างออกไป ลู่เฉินก็ย้อนกลับไปตรวจดูไหมโลหิต
พบว่าไหมโลหิตกินศพของกู้หลิงเซวียนจนหมดแล้ว ทั้งยังเริ่มชักใย
เมื่อมันชักใยเสร็จ ลู่เฉินก็รวบเส้นไหมสีแดงกลับไปยังกระท่อมไม้ของตน
“เส้นไหมพวกนี้ยังนำออกมาให้ผู้อื่นเห็นไม่ได้”
ลู่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขุดหลุมข้างเตียงแล้วนำเส้นไหมฝังลงไป
กลบหลุมเสร็จ เขาก็นำเครื่องรางล่องหนที่ได้มาจากกู้หลิงเซวียนออกมา
จากความทรงจำของกู้หลิงเซวียน เครื่องรางล่องหนนี้ซ่อนเร้นได้เพียงร่างกาย ไม่อาจซ่อนสิ่งของภายนอกได้ เขาจึงคิดจะใช้ไหมฟ้าแห่งฝันอันยิ่งใหญ่ปรับปรุงมัน
เส้นไหมสีดำเลื้อยออกจากปลายนิ้วของเขา แล้วพันรอบเครื่องรางล่องหน
พลันมีแสงสีเขียววาบผ่าน ลวดลายบนเครื่องรางล่องหนก็เริ่มเรียงตัวขึ้นใหม่
ไม่นานนัก เส้นไหมสีดำก็ค่อย ๆ หดกลับ
ลู่เฉินนำยันต์แปะลงบนร่างเพื่อทดลอง
เครื่องรางล่องหนหลังยกระดับ ไม่เพียงซ่อนร่างได้ แม้แต่เสื้อผ้าบนกายและมีดสั้นในมือก็หายไปด้วย
“ของดี!” ลู่เฉินพึมพำเสียงต่ำ
เขาฉีกยิ้ม ก่อนเก็บแผ่นยันต์ไว้แนบกายอย่างดี
“พรุ่งนี้คงไม่มีเรื่องดีแน่” ลู่เฉินนึกถึงคำสั่งของจ้าวเฉวียนเมื่อครู่
คนเช่นนั้น หากมีเรื่องดี ย่อมไม่คิดถึงตน
แต่ถึงรู้ว่าไม่ใช่เรื่องดี เขาก็จำต้องรับปาก
สถานการณ์ในตอนนั้น หากยืดเยื้อต่อไป ผู้ที่ตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิมย่อมเป็นเขา
“เรื่องของวันพรุ่งนี้ ค่อยว่ากันพรุ่งนี้”
ลู่เฉินส่ายหน้าแล้วเอนกายนอนพัก
วันถัดมา ฟ้ายังไม่ทันสาง เสียงของจ้าวเฉวียนก็ดังมาจากด้านนอก
“ลู่เฉิน อย่านอนแล้ว รีบไปส่งเส้นไหม!”
ลู่เฉินพลิกตัวลงจากเตียง แล้วเปิดประตู
“อย่ามัวชักช้า หากทำให้การหลอมโอสถของศิษย์พี่ล่าช้า พวกเราคงไม่มีใครได้อยู่อย่างสงบ” จ้าวเฉวียนเร่ง “ไปเอาเส้นไหมจากคลังเดี๋ยวนี้”
ลู่เฉินรับคำ แล้วไปยังคลังสินค้า บรรทุกเส้นไหมเต็มตะกร้าใบใหญ่ ก่อนติดตามจ้าวเฉวียนมุ่งหน้าไปยังยอดเขาตาน
ยอดเขาตานอยู่ไม่ไกลจากเรือนคนรับใช้ ทว่าทางขึ้นเขาสูงชัน แม้ไม่มีพลังวิญญาณช่วยหนุน เขาก็ยังเหงื่อท่วมกาย
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มาถึง
“เรือนหลังนี้คือห้องหลอมโอสถส่วนตัวของศิษย์พี่ฉิน เจ้านำของเข้าไปส่งเถิด” จ้าวเฉวียนกล่าวกับลู่เฉิน
ลู่เฉินพยักหน้า แล้วเข็นรถเข้าไปในเรือน
ภายในเรือนมีเตาหลอมโอสถสูงครึ่งตัวคนตั้งอยู่สามเตา ในเตาหนึ่งยังมีเศษโอสถที่ยังอุ่นหลงเหลืออยู่
เบื้องหน้าเตาหลอมโอสถมีสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ นางสวมกระโปรงสีขาว มีท่วงท่าเย็นชา
ร่างของนางเพรียวบาง ลำคอระหง เพียงเห็นใบหน้าด้านข้างก็ทำให้บุรุษมากมายลุ่มหลงได้
ทว่าคิ้วเรียวงามกลับขมวดแน่น บ่งบอกว่าอารมณ์ไม่ใคร่ดี
ข้างกายนางยังมีผู้บำเพ็ญชายในชุดสีเขียวยืนอยู่คนหนึ่ง
ชายหนุ่มยังคงพูดกับนาง แต่สตรีผู้นั้นราวกับไม่ได้ยิน ไม่แยแสแม้แต่น้อย
“ศิษย์พี่จาง ศิษย์พี่ฉิน เส้นไหมมาส่งแล้ว” จ้าวเฉวียนเดินเข้าไปคำนับทั้งสอง
ฉินหมิงเยว่พยักหน้า แล้วยกมือเรียกเส้นไหมในตะกร้าของลู่เฉิน เส้นไหมพลันลอยไปอยู่ตรงหน้านาง ก่อนเริ่มหลอมโอสถ
ลู่เฉินคิดว่าเมื่อส่งเส้นไหมแล้วตนก็จะกลับได้ ทว่าศิษย์พี่จางกลับเดินมาหาเขาแล้วกล่าวว่า “เจ้ารออยู่ที่นี่ก่อน หากศิษย์น้องหลอมโอสถไม่สำเร็จ เจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไปทั้งเป็น”
ลู่เฉินใจพลันเย็นวาบ
คราวนี้เขาจึงเข้าใจจุดประสงค์ที่แท้จริงของจ้าวเฉวียน
ที่แท้เรื่องนี้อันตรายถึงเพียงนี้!
เขาไม่รู้ว่าฝีมือหลอมโอสถของศิษย์พี่ฉินเป็นเช่นไร แต่เมื่อเห็นโอสถในเตาที่เสียไปแล้ว ก็พอคาดเดาได้บ้าง
เช่นนั้นมิเท่ากับว่าเขาไม่มีทางรอดหรือ?
“จ้าวเฉวียน ไอ้สารเลว!” ลู่เฉินสบถในใจ
แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่มีทางหลุดพ้น จึงทำได้เพียงหวังว่าฉินหมิงเยว่จะหลอมโอสถสำเร็จ
จังหวะนั้นเอง เตาหลอมโอสถตรงหน้าฉินหมิงเยว่ส่งเสียงคำรามกึกก้อง
ต่อจากนั้น คลื่นความร้อนก็พัดปะทะใบหน้า
ลู่เฉินไม่คิดเลยว่าศิษย์พี่ฉินจะทำเตาระเบิดเร็วถึงเพียงนี้
“เส้นไหมที่เจ้าส่งมาคุณภาพไม่ดี ศิษย์น้องจึงทำเตาระเบิด เป็นเจ้าที่รนหาที่ตายเอง!”
ศิษย์พี่จางคว้าคอเสื้อของลู่เฉินไว้ แล้วกล่าวเสียงเย็น “เจ้าช่างกล้านัก!”
ลู่เฉินอัดอั้นใจยิ่ง
ทั้งที่ฝีมือหลอมโอสถของฉินหมิงเยว่ไม่ถึงขั้น กลับโยนความผิดมาให้เขา
เขาไม่คิดจะแบกรับความผิดนี้ “ข้าเพิ่งมาอยู่เรือนคนรับใช้ได้ไม่กี่วัน จะแยกคุณภาพเส้นไหมได้อย่างไร เส้นไหมพวกนี้จ้าวเฉวียนเป็นคนให้ข้านำมา”
“เช่นนั้นหรือ?” ศิษย์พี่จางหันไปมองจ้าวเฉวียน “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็มีส่วนรับผิดชอบด้วย”
“ขอศิษย์พี่จางพิจารณาให้กระจ่าง” จ้าวเฉวียนรีบกล่าว “เส้นไหมในคลังล้วนเป็นเส้นไหมชั้นดี เส้นไหมด้อยคุณภาพเหล่านี้ต้องถูกลู่เฉินสับเปลี่ยนเป็นแน่”
กล่าวจบ เขาก็ยกฝ่ามือตบเข้าที่ท้ายทอยของลู่เฉินอย่างแรง
“ข้าเป็นเพียงปุถุชน จะสับเปลี่ยนเส้นไหมต่อหน้าต่อตาท่านได้อย่างไร?” ลู่เฉินโต้กลับ
“ยังกล้าเถียงอีกหรือ?” จ้าวเฉวียนยกเท้าเตะเขา พลางด่าว่า “ใครจะรู้ว่าเจ้าใช้วิธีใด!”
เท้านั้นกระแทกเข้าที่ท้องน้อยของลู่เฉินเต็มแรง ความเจ็บปวดทำให้เขาพูดไม่ออก
เขาจ้องจ้าวเฉวียนด้วยความเคียดแค้น
ไอ้สารเลวนี่น่าชังยิ่งนัก
เขาเพียงต้องการบำเพ็ญเพียรอย่างสงบ แต่อีกฝ่ายกลับหาเรื่องเขาครั้งแล้วครั้งเล่า คราวนี้ถึงกับคิดเอาชีวิตเขา
หากวันนี้รอดไปได้ เขาจะสังหารจ้าวเฉวียนให้จงได้
ส่วนศิษย์พี่จางผู้นี้ก็ไร้เหตุผลสิ้นดี
เพื่อเอาใจฉินหมิงเยว่ ถึงกับไม่เห็นชีวิตคนรับใช้เป็นชีวิต
ศิษย์พี่จางเริ่มหมดความอดทน เขาขมวดคิ้วกล่าวว่า “ไม่ว่าอย่างไร เส้นไหมนี้ก็เป็นเจ้าที่นำมา วันนี้อย่าหวังว่าจะได้กลับไปทั้งเป็น”
กล่าวจบ เขาก็ยกมือขึ้น เปลวไฟรวมตัวกันที่ปลายนิ้ว หมายสังหารลู่เฉินเพื่อระบายโทสะให้ฉินหมิงเยว่
“ศิษย์น้อง ข้าจะสังหารคนรับใช้ที่บังอาจผู้นี้ให้เจ้าเอง”
แววยิ้มวาบผ่านดวงตาของจ้าวเฉวียน
การอาศัยมือศิษย์พี่จางกำจัดลู่เฉินได้ ย่อมเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด
แม้เขาจะเป็นผู้ดูแล แต่ก็ไม่อาจสังหารลู่เฉินอย่างโจ่งแจ้งได้
ทว่าศิษย์สายในนั้นต่างออกไป พวกเขามีอำนาจมาก สังหารคนรับใช้สักคนไม่นับเป็นเรื่องใหญ่ อย่างมากก็ถูกผู้อื่นนินทา
แต่ศิษย์พี่จางสังหารผู้คนมามากมายแล้ว ย่อมไม่ใส่ใจคำครหาเหล่านั้น
“ช้าก่อน!” ลู่เฉินพลันตะโกนเสียงดัง “เมื่อครู่ข้าเห็นตอนศิษย์พี่ฉินหลอมโอสถ ราวกับโอสถจะสำเร็จแล้ว”
ศิษย์พี่จางชะงัก ก่อนเอ่ยโดยไม่รู้ตัวว่า “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร?”
ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าเขาไม่เชื่อเลยว่าฉินหมิงเยว่จะหลอมโอสถสำเร็จ
ถึงกระนั้น เขากลับยังโยนความผิดนี้ให้ลู่เฉิน
ลู่เฉินฝืนกล้ำกลืนความอัดอั้น ชี้ไปยังเตาหลอมโอสถแล้วกล่าวว่า “เมื่อครู่ข้าเห็นแสงสีเขียววาบอยู่ข้างใน คาดว่าคงมีโอสถอยู่ ขอศิษย์พี่ฉินอนุญาตให้ข้าเข้าไปค้นดูในเตาหลอมด้วยเถิด”
กล่าวจบ เขาก็มองฉินหมิงเยว่ด้วยแววตาจริงจัง
ฉินหมิงเยว่เหลือบมองลู่เฉินอย่างเรียบเฉย แม้นางเองก็ไม่เชื่อว่าจะหลอมโอสถสำเร็จ แต่ก็ยังพยักหน้าเบา ๆ
ลู่เฉินใจยินดี
ขอเพียงมีโอสถเสียอยู่ในเตาหลอม เขาก็จะลอบใช้ไหมฟ้าแห่งฝันอันยิ่งใหญ่ชำระสิ่งเจือปนได้
เขาประสานมือคำนับทุกคน แล้วสาวเท้าไปยังเตาหลอม ยื่นมือเข้าไปด้านใน
แม้เตาหลอมเพิ่งระเบิดและเต็มไปด้วยรอยร้าว แต่อุณหภูมิภายในยังสูงยิ่ง
มือของลู่เฉินถูกลวกจนพุพองเป็นแผล เขาเจ็บจนต้องแยกเขี้ยว
เกรงว่าอีกไม่นาน แขนข้างนี้คงถูกเผาจนไหม้เกรียม
“ขอให้มีโอสถเสียอยู่ด้วยเถิด” ลู่เฉินภาวนาในใจ
หากไม่มีโอสถเสีย สถานการณ์เช่นวันนี้ เขาต้องตายแน่นอน
แม้เขาจะมีไหมฟ้าแห่งฝันอันยิ่งใหญ่ซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าท้าทายสวรรค์ แต่สุดท้ายมันก็ยังเติบโตไม่เต็มที่ ไม่ใช่คู่มือของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานเหล่านี้
แผลพุพองบนแขนยิ่งมีมากขึ้น เขากลับไม่กล้าหยุดแม้แต่น้อย
“หาไม่พบก็เลิกหาเสีย” ศิษย์พี่จางกล่าวพลางขมวดคิ้ว “ถ่วงเวลาไปก็ไร้ประโยชน์”
“เจอแล้ว!”
ในจังหวะนั้นเอง ลู่เฉินพลันคลำพบลูกกลมเล็กแข็ง ๆ สองเม็ด
เขาก้มมองใกล้ ๆ แล้วพบว่าเป็นโอสถเสียสองเม็ดจริง ๆ
เขาใช้ไหมฟ้าแห่งฝันอันยิ่งใหญ่ชำระโอสถเสียเม็ดหนึ่งให้กลายเป็นโอสถดี จากนั้นจึงดึงมือกลับมา แล้วยกขึ้นแสดงต่อหน้าฉินหมิงเยว่
“ศิษย์พี่ฉิน นี่คือโอสถที่ท่านหลอมได้”
ฉินหมิงเยว่ประหลาดใจเล็กน้อย ไม่อยากเชื่อว่าตนจะหลอมโอสถสำเร็จจริง ๆ
“ส่งมาให้ข้าดู” นางเอ่ยเสียงแผ่ว
น้ำเสียงของนางไพเราะดุจธารใสกลางหุบเขา ไร้ซึ่งโทสะ
ลู่เฉินรีบส่งโอสถให้นาง
ฉินหมิงเยว่รับโอสถมาพินิจตรงหน้าอย่างละเอียด แล้วพบด้วยความตกใจว่าโอสถเม็ดนี้มีลายโอสถเก้าเส้น
ลวดลายบนโอสถบ่งบอกถึงคุณภาพของมัน เก้าเส้นคือขีดสุดของโอสถเม็ดนี้
“นี่คือโอสถที่ข้าหลอมได้จริงหรือ?” ฉินหมิงเยว่เอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ แม้แต่น้ำเสียงเย็นชาก็ยังสั่นเครือเล็กน้อย
“ศิษย์พี่ฉินเป็นผู้หลอมโอสถที่สวรรค์เลือกสรรโดยแท้” ลู่เฉินรีบกล่าวยกยอ
จ้าวเฉวียนกับศิษย์พี่จางที่อยู่ไม่ไกลต่างตะลึงงัน
พวกเขารู้ดีว่าฝีมือหลอมโอสถของฉินหมิงเยว่เป็นเช่นไร
ทั้งที่เป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน แต่นางกลับหลอมแม้แต่โอสถขั้นหนึ่งไม่สำเร็จ เป็นเช่นนี้มาหลายปีแล้ว ความสามารถของนางไม่เข้ากับพรสวรรค์ด้านการหลอมโอสถแม้แต่น้อย
ใครจะคิดว่าวันนี้นางจะหลอมสำเร็จ!
“โอสถบำรุงปราณชั้นเลิศเม็ดนี้มอบให้เจ้า” ฉินหมิงเยว่ส่งโอสถคืนให้ลู่เฉิน
โอสถขั้นหนึ่งเช่นนี้ไม่มีประโยชน์ต่อนางแม้แต่น้อย
ที่นางหลอมโอสถก็เพียงเพราะกำลังประชดใครบางคน
บัดนี้หลอมสำเร็จจริง ๆ นางจึงอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง
“ขอบคุณศิษย์พี่” ลู่เฉินประสานมือคำนับ แล้วกล่าวต่อว่า “ข้ามีประสบการณ์จัดการโอสถเสีย ส่วนโอสถเสียเม็ดนี้ ขอให้ข้าจัดการเถิด”
“ตามใจเจ้า” ฉินหมิงเยว่โบกมือ
บัดนี้นางหลอมโอสถเก้าลายขั้นหนึ่งได้สำเร็จ จึงรู้สึกว่าคนรับใช้ตัวน้อยตรงหน้าดูเข้าตาขึ้นไม่น้อย
กล่าวจบ นางก็ทะยานร่างจากไป
เมื่อเห็นฉินหมิงเยว่จากไปแล้ว ศิษย์พี่จางก็หมดแก่ใจจะสนใจลู่เฉิน จึงจากไปเช่นกัน
ลู่เฉินผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก
วันนี้ช่างอันตรายเหลือเกิน
หากโอสถที่ฉินหมิงเยว่หลอมไม่มีโอสถเสียอยู่เลย ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางรอด
เวลานั้นเอง จ้าวเฉวียนพลันขยับเข้ามาใกล้ “ลู่เฉินเอ๋ย เมื่อครู่ที่ข้าตีเจ้า ก็ทำไปเพื่อประโยชน์ของเจ้าเอง”