ราชโองการแต่งตั้งกุ้ยเฟยฉบับหนึ่งดุจสายฟ้าฟาด ทำลายความสงบของเมืองหลวงชั้งจิงลงอย่างรวดเร็ว
ตำหนักเสียงหงส์
“กูกู ฝ่าบาทพระองค์...” ช่างไร้เยื่อใยเหลือเกิน ฮองเฮาประทับพิงบัลลังก์หงส์ ราวกับเรี่ยวแรงทั่วร่างถูกสูบไปจนสิ้น ไม่อาจรักษาท่าทีสง่างามดังเช่นวันวานได้อีก
หยาดน้ำตาสองสายไหลผ่านใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีต ทว่านางไม่คิดจะเช็ดมันอีกแล้ว
“เหนียงเหนียง...” กูกูเหอทอดมองฮองเฮาผู้โศกเศร้าด้วยความปวดใจ แต่ไม่รู้ว่าควรปลอบประโลมนางเช่นไร
จะปลอบอย่างไรได้เล่า? นั่นคือตำแหน่งกุ้ยเฟยเชียวนะ
คิดมาถึงตรงนี้ กูกูเหอก็อดตำหนิฝ่าบาทซึ่งประทับอยู่ไกลถึงพระตำหนักทงซินในยามนี้ไม่ได้
เรื่องใหญ่ถึงเพียงแต่งตั้งกุ้ยเฟยครั้งแรก ยังไม่ปรึกษาเหนียงเหนียงสักคำ กลับมีราชโองการลงมาโดยตรง จนบัดนี้คิดจะแก้ไขก็ไร้หนทางแล้ว
นับแต่การคัดเลือกสตรีเข้าวังสิ้นสุดลง ฮองเฮาก็ใคร่รู้มาตลอดว่าฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งสตรีที่ได้รับคัดเลือกเหล่านั้นให้มีตำแหน่งใดบ้าง ถึงกับเสด็จไปถามที่พระตำหนักทงซินด้วยพระองค์เองถึงสองครั้ง
ครานั้นท่าทีของฝ่าบาทยังคงเป็นปกติ ตรัสเพียงว่าจะทรงทำตามธรรมเนียม
ผู้ที่ชาติตระกูลธรรมดาหน่อยก็เริ่มจากตำแหน่งขั้นเจ็ดหรือแปด ส่วนผู้ที่มีชาติกำเนิดดีอยู่หลายคน ก็จะได้รับแต่งตั้งให้สูงขึ้นตามสมควรเพราะเห็นแก่บิดาหรือปู่ของพวกนาง
ฮองเฮาจงใจเอ่ยถามถึงคุณหนูสกุลเย่โดยอ้อม ทว่าฝ่าบาทกลับทรงบ่ายเบี่ยงว่าอยู่ระหว่างพิจารณา
เมื่อกลับถึงตำหนักเสียงหงส์ นางยังเคยบอกกูกูเหอว่า ดูจากท่าทีของฝ่าบาทแล้ว เย่ซูผู้นั้นคงได้เป็นผินแน่
นางเตรียมใจไว้แต่เนิ่นๆ แล้ว กดความขมขื่นในใจลง รอคอยวันที่อีกฝ่ายเข้าวัง
แต่ไม่คาดคิดเลยว่า นางจะได้เป็นกุ้ยเฟย!