บุตรสาวกล่าวว่าไม่มีปัญหา ฮูหยินอานเล่อโหวจึงไม่รอช้า วันรุ่งขึ้นก็จัดงานเลี้ยงขึ้นงานหนึ่ง โดยอ้างเป็นเหตุส่งเทียบเชิญฮูหยินรองแห่งจวนหนิงกั๋วโหวให้มาที่จวน
เมื่อได้รับเทียบเชิญจากจวนอานเล่อโหว ฮูหยินรองแห่งจวนหนิงกั๋วโหวก็รู้สึกฉงนอยู่บ้าง นางไม่ค่อยสนิทสนมกับฮูหยินอานเล่อโหว เหตุใดอีกฝ่ายจึงส่งเทียบเชิญมาให้นางเพียงผู้เดียว?
ทว่านางก็ยังมา
ระหว่างงานเลี้ยง ขณะที่ทั้งสองสนทนากันอย่างออกรส ฮูหยินอานเล่อโหวก็หาโอกาสเอ่ยถึงบุตรสาวของตนได้ในที่สุด ทั้งยังให้คนไปตามเย่ซูมา เพื่อให้นางคำนับฮูหยินรองแห่งจวนหนิงกั๋วโหว
เย่ซูประดับรอยยิ้มสุภาพ คำนับฮูหยินรองแห่งจวนหนิงกั๋วโหวหนึ่งครั้ง พลางเรียกขานว่า “ฮูหยินหลิ่วสบายดีหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินรองแซ่หลิ่ว เป็นสตรีวัยราวสี่สิบปีที่ดูแลตนเองได้ดียิ่ง เมื่อเห็นดังนั้นก็รีบเอ่ยว่า “คุณหนูสามเย่เกรงใจแล้ว เชิญลุกขึ้นเถิด”
ตั้งแต่นางมาถึงวันนี้ ฮูหยินอานเล่อโหวก็พูดคุยกับนางอยู่ตลอด ท่าทีเป็นมิตร ทั้งยังคอยหยั่งเชิงถามถึงบุตรชายคนโตของนางอยู่เนือง ๆ ครั้นเย่ซูปรากฏตัว คนฉลาดย่อมเข้าใจได้ในทันที
หากจะกล่าวถึงเรื่องที่ฮูหยินหลิ่วกังวลใจที่สุด ก็คือเมิ่งจื่อซวี บุตรชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเอกของนาง
บุตรชายของนางออกจากเมืองหลวงไปศึกษาตั้งแต่อายุแปดขวบ เข้าสำนักศึกษาที่มีชื่อเสียงเลื่องลือที่สุดในใต้หล้าอย่างสำนักศึกษาเหมยเหยียน และฝากตัวเป็นศิษย์ของอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงแซ่เปียน
ระหว่างศึกษา เขาได้พบธิดาคนโตของอาจารย์เป็นครั้งคราว ต่อมาทั้งสองต่างเกิดความรักใคร่ต่อกัน ตระกูลเปียนเองก็เป็นตระกูลผู้ดีมีชื่อเสียงในท้องถิ่น สามีภรรยาสกุลเมิ่งเห็นดีเห็นงาม จึงหมั้นหมายบุตรชายกับธิดาตระกูลเปียน
ทว่าสวรรค์ย่อมมีคราวแปรผัน วันหนึ่งคุณหนูเปียนกับมารดาออกไปร่วมงานเลี้ยงแล้วประสบเคราะห์ รถม้าพลัดตกจากหน้าผา สองแม่ลูกสิ้นชีวิตพร้อมกัน