หลังรับประทานอาหารเสร็จ เย่ซูก็มิได้รีบร้อนกลับเรือนของตน หากอยู่เรือนกลางเป็นเพื่อนมารดา รอบิดากลับมา
ก่อนประตูวังจะลงกลอน อานเล่อโหวก็กลับถึงจวนโหวในที่สุด ใบหน้าถมึงทึงของเขามิได้ผ่อนคลายลงแม้ยามเห็นภรรยากับบุตรสาว
“เรื่องเป็นอย่างไรบ้าง?” ฮูหยินอานเล่อโหวก้าวเข้าไปหา เย่ซูเดินตามหลังแล้วเอ่ยเรียกบิดาเช่นกัน
เขาโบกมือ เดินไปนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือข้างหนึ่ง ก่อนถามเย่ซูเป็นอันดับแรก “ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่กลับเรือนพักผ่อน?”
เย่ซูฟังออกว่าบิดาต้องการไล่นางกลับไป ไม่อยากให้นางรับรู้เรื่องไม่ดีเหล่านี้ จึงทำเป็นฟังไม่เข้าใจ “ลูกตั้งใจรอท่านพ่อกลับมา ท่านพ่อ ฝ่าบาทตรัสว่าอย่างไรบ้าง?”
เมื่อเห็นท่าทางที่บ่งบอกว่าบุตรสาวรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว อานเล่อโหวก็รู้ว่าคงไล่นางไปไม่ได้ จึงตอบว่า “จะเป็นอย่างไรได้อีก? โชคดีที่ฝ่าบาทเพียงรับสั่งให้ข้ากับพี่ใหญ่หาเวลาสั่งสอนพวกนางให้มากขึ้น แล้วก็ให้พาพวกนางกลับมา”
ฮูหยินอานเล่อโหวมีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้างเมื่อได้ยิน นางรู้ว่าภายนอกฝ่าบาทรับสั่งกับท่านโหว ทว่าที่จริงตรัสกับนางและพี่สะใภ้ใหญ่
การอบรมบุตรสาวเป็นหน้าที่ของมารดาเอกอยู่แล้ว แม้วันนี้เย่เวย์จะเป็นผู้ก่อเรื่อง ทว่าเย่ม่อกับเย่ฟู่ก็แสดงกิริยาไม่ดีเช่นกัน
พี่น้องไม่ปรองดองกันต่อหน้าผู้อื่น ย่อมกลายเป็นเรื่องน่าขันให้คนเขามอง
“ฝ่าบาทคงทรงล่วงรู้เจตนาของฮองไทเฮากับตระกูลเย่แล้วด้วย แต่เย่เวย์กับคนอื่น ๆ ก่อเรื่องเช่นนี้ในวันนี้ คงไม่มีผู้ใดคิดหวังอะไรได้อีก ฝ่าบาทไม่มีทางถูกพระทัยพวกนาง” อานเล่อโหวกล่าว พลางยกชาข้างกายขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
เมื่อนึกถึงสีหน้าราบเรียบของฝ่าบาทในตอนนั้น อานเล่อโหวก็ยังคงรู้สึกกระวนกระวาย
แม้ฝ่าบาทจะมิได้ตำหนิพวกเขา ทั้งยังไม่ลงโทษ ทว่าสายพระเนตรที่มองทะลุทุกสิ่งกลับทำให้เจียหย่วนโหวกับอานเล่อโหวก้มหน้าหลบโดยไม่รู้ตัว