ลั่วอันหนิงอ่านแชตที่เพื่อนร่วมชะตากรรมคุยกันไปด้วย พลางเลือกวัสดุที่ตัวเองต้องการตามลำดับราคาที่เสนอ แล้วทยอยขายเสบียงที่ตกได้จากการตกปลาในช่วงบ่ายออกไป
คืนนี้ดวงการค้าดีกว่าตอนเที่ยง
น้ำ 27 ขวด บิสกิตอัดแท่ง 18 ห่อ หมั่นโถว 15 ลูก รวมทำธุรกรรมสำเร็จ 45 ครั้ง
สกิล【ต่อราคา】ทำงาน 15 ครั้ง ได้ไม้ 13 ชิ้น ตะปู 8 ตัว และเชือก 6 เส้น
รวมกับวัสดุจากการซื้อขายช่วงบ่ายและของที่เหลือจากตอนเที่ยง ตอนนี้เธอมี【ไม้*692】【ตะปูเหล็ก*238】【เชือก*96】
มีวัสดุอยู่ในมือแล้ว ลั่วอันหนิงตั้งใจจะล้อมที่พักไว้ จะได้ไม่ต้องนอนรับลมทะเลยามค่ำคืน
เธอลงมือก่อสร้างโครมครามอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ได้กระท่อมหลังเล็กขนาด 3 คูณ 5 เมตรมา
เรื่องมหัศจรรย์เกิดขึ้นอีกแล้ว!
พอกระท่อมปิดมิดชิด พื้นแพไม้ที่ชื้นแฉะอยู่ก่อนหน้านี้ก็แห้งสนิทในพริบตา
ลั่วอันหนิงก้าวเหยียบพื้นแห้งด้วยความตื่นเต้น
เดิมทีเธอกะจะวางหีบซ้อนกันสักสองสามใบทำเป็นเตียง แต่พอเห็นแบบนี้แล้ว นอนบนพื้นกับนอนบนหีบก็ไม่ต่างกันเท่าไร
เธอจึงนั่งลงกับพื้น หยิบข้าวปั้นหนึ่งก้อนกับน้ำมะพร้าวหนึ่งขวดออกมาเป็นมื้อเย็น
กินข้าวปั้นไปก้อนหนึ่งก็ยังหิวอยู่บ้าง เธอเลยหยิบปาท่องโก๋ออกมากินอีกแท่ง
มิติพกพานี่ก็มีข้อเสียเหมือนกัน อาหารติดตัวอยู่ตลอด อยากกินเมื่อไรก็หยิบออกมากินได้ทันที ทำให้เสบียงหมดเร็วเกินไป!
กินปาท่องโก๋เสร็จ ลั่วอันหนิงก็บังคับตัวเองให้หลับตานอน ไม่คิดถึงข้าวปั้นก้อนโตกับปาท่องโก๋ชิ้นใหญ่หอม ๆ ในกระเป๋าเป้