คำพูดของเลโอนามีข้อมูลมากมาย ทำให้ริชาร์ดนิ่งเงียบไปชั่วขณะ
มิน่าเล่า เลโอนาถึงจู่ ๆ ก็สนใจจะลงใต้ไปเป็นขุนนาง
“พวกเจ้าคิดจะทำอย่างไร? จะจัดการเคลื่อนไหวเหมือนคราวก่อน เพื่อแก้แค้นอัศวินทิวลิปคนนั้นหรือ?” ริชาร์ดเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ
กองไฟปะทุขึ้นครั้งหนึ่ง ประกายไฟกระเด็นกระจาย เลโอนาจ้องมองประกายไฟที่ลอยวูบไหว ก่อนส่ายหน้า “ไม่รู้เหมือนกัน”
ที่ผ่านมา คนที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงจัดการเรื่องเช่นนี้คือแมทธิว นายกองรักษาความสงบ แต่ตอนนี้เขาตายแล้ว เลโอนาจึงไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป
ในเวลานั้นเอง เสียงตะโกนก็ดังมาจากด้านนอก
“ดูเหมือนอันเดรจะกลับมาแล้ว ข้าได้ยินเสียงเขา” ริชาร์ดขยับหูเล็กน้อย ก่อนหันไปมองเลโอนา นางกะพริบตา ดูเหมือนจะได้ยินเช่นกัน
ทั้งสองลุกขึ้นตามกันไป เปิดม่านประตูแล้วเดินออกไปด้านนอก
ริชาร์ดมองเห็นร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งกำลังเดินตรงมาหาพวกเขาทีละก้าวจากแนวป่าไกลออกไป
ไม่ได้มีเพียงคนเดียว ด้านหลังเขายังมีจุดดำ ๆ อีกเจ็ดแปดจุด เดินตามรอยเท้าของเขามาอย่างใกล้ชิด
“นั่นอันเดร เขาพาครอบครัวของลุงซัมบีมาด้วย” สายตาของเลโอนาดีกว่าริชาร์ด นางมองเห็นชัดว่าคนที่ตามมาด้านหลังคือลุงซัมบีกับครอบครัว
“ริชาร์ด สหายรักของข้า เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?” อันเดรเหน็บขวานสั้นสองเล่มไว้ที่เอว เดินฉับ ๆ มาหาริชาร์ด แล้วกางแขนโอบกอดเขาอย่างกระตือรือร้น
“วันนี้ข้าเอาหนังสัตว์มาให้เลโอนา อยากให้นางช่วยเย็บเสื้อผ้าสักหน่อย” ริชาร์ดบิดตัวเล็กน้อย พลางชี้ไปยังม้าเทียมที่ผูกไว้ไม่ไกล