หลังสั่งให้แมรีจัดเตรียมที่พักให้ซูซานเรียบร้อยแล้ว ริชาร์ดก็ออกจากค่าย เตรียมไปจัดการข่าวกรองระดับเขียวอีกเรื่องหนึ่ง
ณ หุบเขาไร้นาม
มิกี้กำลังดุด่าชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีอย่างเคร่งขรึม ชายผู้นี้คือหัวหน้าหมู่บ้านคนใหม่ของแอปเปิลตัน สีหน้าของเขาในตอนนี้ดูไม่สบายใจและหวาดหวั่นอยู่บ้าง
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ข้าสั่งให้เพิ่มความระมัดระวังแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมยังปล่อยให้คนหนีไปได้อีกคน
แม้แอปเปิลตันของเราจะเป็นเพียงหมู่บ้านใหม่ แต่ท่านลอร์ดให้ความสำคัญกับพวกเรามาก จำนวนคนก็ยังมากกว่าหมู่บ้านเดิมทั้งสี่แห่งอยู่ไม่น้อย
เพิ่งมาถึงที่นี่ ยังไม่ทันสร้างผลงานอะไร กลับปล่อยให้คนหนีไปได้คนหนึ่ง เจ้าจะให้ข้ารายงานเรื่องนี้กับท่านลอร์ดอย่างไร?”
มิกี้กำลังจะพูดต่อ ทว่าพลันได้ยินเสียงร้องของอินทรีที่คุ้นเคยดังมาจากฟากฟ้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
เขาไม่สนใจชายที่ยืนนิ่งงันอยู่ตรงหน้าอีก รีบมุ่งหน้าไปยังปากหุบเขา
ไม่นานหลังจากไปถึงปากหุบเขา เขาก็เห็นริชาร์ดเร่งเดินเข้ามาจากระยะไกล
“ท่านลอร์ด มาที่นี่ได้อย่างไรขอรับ?” มิกี้เอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มพลางเดินเข้าไปหา
“ข้ามาดูว่าความคืบหน้าของแอปเปิลตันเป็นอย่างไรบ้าง มิกี้ เจ้าเป็นคนเก่าที่ติดตามข้าออกมา ข้าเห็นความสามารถของเจ้ามาโดยตลอด แม้แต่การ์ดอาชีพเหนือมนุษย์ ข้าก็ให้เจ้าใช้ก่อน ไม่ได้ให้แมรีที่ออกมาพร้อมกันในช่วงเดียวกับเจ้า” ริชาร์ดกล่าวอย่างมีนัย
มิกี้ได้ยินดังนั้นก็ละอายใจจนก้มหน้าลง “ท่านลอร์ด ข้าทำให้ท่านผิดหวัง เมื่อวานเพิ่งมาถึงที่นี่ ก็มีคนหนีไปแล้วคนหนึ่ง”
สีหน้าของริชาร์ดยังคงสงบนิ่งดุจห้วงทะเลลึก ราวกับรู้อยู่ก่อนแล้ว มิกี้ที่แอบชำเลืองมองเขาจึงยิ่งเกรงขามริชาร์ดมากขึ้น