“เรียกข้าว่าริชาร์ดก็พอ อัศวินจากแดนใต้ สองคนนี้เป็นทหารของข้า จอห์นกับบรู”
ริชาร์ดรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง ร่างของอันเดรสูงใหญ่เกินไป ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ไกล ๆ ยังไม่รู้สึกเท่าไร แต่พอมายืนใกล้กัน กลับรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับหมีตัวหนึ่ง ดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าลีออนเสียอีก
“พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อรับซื้อของป่าหรือ?”
อันเดรดูคล้ายจะเข้าใจบางอย่าง ภูเขาลูกใหญ่เต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็มีของมีค่าอยู่ไม่น้อย บ่อยครั้งที่นักผจญภัยจากแดนใต้รวมกลุ่มกันมาเสาะหาชาวเขาเพื่อรับซื้อของ
“ไม่ ๆ พวกเราตั้งใจจะมาตั้งถิ่นฐานที่นี่ มองจากตรงนี้ไปทางโน้น ข้ามภูเขาไปสามลูกก็จะถึงค่ายของข้า”
ริชาร์ดส่ายหน้า
อันเดรขมวดคิ้ว “ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าต้องระวังตัวหน่อย ชาวเขากลุ่มอื่นไม่ต้อนรับคนนอก โดยเฉพาะขุนนางหรืออัศวิน”
“แต่ไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก หากมีใครมาหาเรื่องพวกเจ้า ก็เอ่ยนามอันเดรของข้าได้เลย”
อันเดรตบอกตนเองอย่างห้าวหาญ ริชาร์ดกับจอห์นและบรูสบตากัน
ริชาร์ดไม่ได้สงสัยในคำรับรองของอันเดรเลยแม้แต่น้อย จากฝีมือที่อันเดรแสดงให้เห็นเมื่อครู่ ก็ชัดเจนว่าเขามีอิทธิพลไม่น้อยในหมู่ชาวเขา
ระเบียบในป่าเขาหละหลวมกว่าโลกภายนอกมาก คล้ายกฎแห่งการอยู่รอดของผู้แข็งแกร่งในป่า ทุกอย่างตัดสินกันด้วยกำปั้น
“สหายริชาร์ด คราวนี้พวกเจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ ตามธรรมเนียมของภูเขา ข้าควรมอบเหยื่อที่ล่ามาได้ทั้งหมดให้พวกเจ้าเป็นการตอบแทน
“แต่ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ไม่คิดจะทำเช่นนั้น เหยื่อที่เจ้าเป็นคนฆ่าก็เป็นของเจ้า ส่วนตัวที่ข้าฆ่าก็เป็นของข้า นอกจากนี้ ข้าตั้งใจจะมอบหีบไม้หนึ่งดาวให้เจ้าใบหนึ่ง เพื่อแสดงความขอบคุณ”
คำพูดของอันเดรทำให้ริชาร์ดประหลาดใจอย่างยิ่ง