“ใกล้เปิดเทอมแล้ว แถมก็ใกล้ปีใหม่แล้ว ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูกสักสองสามชุดเถอะ”
“แต่ถ้าพี่ใหญ่พรุ่งนี้มา—” หลินกุ้ยหมิงพูดยังไม่ทันจบ พอเห็นหลิวพานเงียบไปถึงนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้หลิวพานจะเข้าเมือง ก็เพื่อหลบพี่ใหญ่นี่เอง
“ฉันไม่ไปนะ ถ้าจะไปก็ไปเอง”
“ยังไงเธอก็ต้องไป ไม่ไปก็ต้องไป”
หลิวพานทิ้งคำพูดอย่างหงุดหงิด ก่อนเดินออกจากบ้านพักตัวอย่างพอดีกับเจอคนงานที่ทำงานบนเรือด้วยกัน ชายคนนี้ชื่อวังต้าจุ่ย
“อ้าว—เป็นอะไรกันเนี่ย สองผัวเมียทะเลาะกันเหรอ?”
“เปล่า แค่เรื่องยืมเงิน ลูกชายของพี่ชายเขาถูกใจผู้หญิงคนหนึ่ง ทางบ้านฝ่ายหญิงเรียกสินสอดสี่แสนแปดหมื่นหยวน”
“เดี๋ยวนะ สี่แสนแปดหมื่น? อย่าบอกนะว่าหมายถึงวังหลินหลิน”
วังต้าจุ่ยกับวังหลินหลินเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน
เมื่อวานเขากลับบ้าน ก็ได้ยินคนพูดว่าวังหลินหลินถูกใจหนุ่มจากหมู่บ้านตระกูลหลิน
หลินกุ้ยหมิงก็เป็นคนหมู่บ้านตระกูลหลินไม่ใช่หรือไง
“วังหลินหลินเหรอ? ฉันไม่รู้เรื่องเลย” หลิวพานงุนงงไปหมด
วังต้าจุ่ยยิ้ม
สีหน้าดูเหมือนคนกำลังเมาท์มอยไม่มีผิด
แต่พอเห็นหลิวพานยังไม่รู้เรื่อง เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
“ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีอะไร ฉันคงเข้าใจผิดไปเอง”
หลิวพานฟังจบก็ขมวดคิ้ว พึมพำว่า “ทำตัวแปลก ๆ” แล้วเดินไปเก็บเสื้อผ้าบนเรือ
วังต้าจุ่ยยืนอยู่ที่เดิม ยิ้มน้อย ๆ ในใจคิดว่ากลับบ้านแล้วต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกครอบครัววังหลินหลินให้ได้