กินข้าวสักมื้อ จะจ่ายมากจ่ายน้อยก็ได้
แต่ยิ่งจ่ายมาก ก็ยิ่งได้เงินคืนมาก
ฉินคุนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับเหอเฉี่ยนเฉี่ยนตรง ๆ ว่า “วันไหนว่าง ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อนะ”
“จริงเหรอ?”
เหอเฉี่ยนเฉี่ยนมองเขาด้วยสีหน้าดีใจสุด ๆ
“ถึงตอนนั้นจะส่งข้อความไปบอกนะ” ฉินคุนยิ้มให้เธอ
หาเงินก็สำคัญ แต่ตอนนี้ยังมีเรื่องที่สำคัญกว่า
ต่อจากนี้ก็แค่ทำตามขั้นตอนต่าง ๆ
ใช้เวลาราวชั่วโมงครึ่ง ทุกอย่างก็จัดการเรียบร้อย แม้แต่ป้ายทะเบียนรถก็ทำเสร็จแล้ว
เซียวฟางฟางยังอยากจัดพิธีส่งมอบรถด้วย
ไม่ใช่ว่าฉินคุนไม่อยากจัด แค่การเตรียมงานก็ต้องใช้เวลาเหมือนกัน เขายังมีธุระต้องไปทำ
ไปรับบ้าน!
ในเมื่อยกเลิกงานเลี้ยงแต่งงานไม่ได้ ก็เปลี่ยนเป็นงานเลี้ยงฉลองขึ้นบ้านใหม่แทนแล้วกัน
แต่ก็ปล่อยให้ช้าเกินไปไม่ได้
เซียวฟางฟางรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ยังเคารพการตัดสินใจของฉินคุน แถมยังมองเขาสูงขึ้นกว่าเดิมด้วย
คนรวยตัวจริงนี่เรียบง่ายไม่หวือหวาจริง ๆ
……
ฉินคุนนั่งลงตรงที่นั่งคนขับ พอสตาร์ตรถ เครื่องยนต์วี12 ก็ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ แต่ภายในห้องโดยสารกลับเงียบสงบราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก
นี่แหละรถหรู!
ฉินเฮ่อถึงกับไม่ยอมขับรถตัวเอง ขอขึ้นนั่งไมบัคอย่างเดียว
“สบายจริง”
ฉินเฮ่อถอนใจอย่างพึงพอใจ ก่อนถามว่า “ตอนนี้จะไปไหน?”
“ไปรับบ้าน!”
“ไปรับบ้าน?”
ฉินเฮ่อชะงักไป ก่อนจะร้องถามอย่างไม่ทันคิดว่า “แกซื้อบ้านด้วยเหรอ?”
แต่พอลองคิดดู ฉินคุนยังควักเงิน 4,800,000 ซื้อไมบัคได้เลย ซื้อบ้านสักหลังก็ดูเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?
เขาจึงถามต่อว่า “ซื้อบ้านไว้แถวไหน?”
“หมู่บ้านกอล์ฟกรีนซิตี้” ฉินคุนไม่ได้ปิดบัง
ถึงฉินเฮ่อจะเป็นคนเมืองซิงเฉิง แต่เขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ ตอนแรกจึงไม่รู้จัก จนกระทั่งค้นดูในมือถือ
“เชี่ย นี่มันหมู่บ้านคฤหาสน์ไม่ใช่เหรอ? แกซื้อคฤหาสน์เลยเหรอเนี่ย?!”
เขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก
“แกหาเงินมาได้เท่าไหร่กันแน่เนี่ย?!”
“จำไม่ค่อยได้แล้ว ตอนนั้นเห็นว่าราคาถูก ก็เลยซื้อไว้เยอะหน่อย...” ฉินคุนตอบอย่างคลุมเครือ
เขาเองก็รู้สึกว่ามันฟังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผล แต่ก็พอถูไถอธิบายไปได้
“เยอะหน่อย...”
มุมปากฉินเฮ่อกระตุกเล็กน้อย
ถึงเขาจะไม่ได้เล่นเหรียญดิจิทัล แต่ก็พอรู้สถานการณ์อยู่บ้าง
ในวงการนั้น ดูเหมือนจะมีคนรวยข้ามคืนอยู่ไม่น้อย
เรื่องจริงหรือไม่ คนธรรมดาก็ไม่คิดจะไปตรวจสอบหรอก เพราะมันไกลตัวเกินไป
แต่ฉินเฮ่อรู้เรื่องหนึ่งชัดเจน...น้องชายลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของเขารุ่งเรืองขึ้นมาจริง ๆ แล้ว!
เขากำลังจะถามต่อ แต่โทรศัพท์กลับดังขึ้นเสียก่อน
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แถมเขากับฉินคุนออกมาข้างนอกตั้งนาน คนที่บ้านย่อมเป็นห่วง จึงโทรมาถามไถ่สถานการณ์
ฉินเฮ่อเอามือปิดตรงลำโพงโทรศัพท์ แล้วถามฉินคุนเสียงเบาว่า “บอกได้ไหม?”
“มีอะไรที่บอกไม่ได้ล่ะ?” ฉินคุนยิ้ม
ฉินเฮ่ออั้นไว้ไม่ไหวตั้งนานแล้ว พอได้ยินแบบนั้นก็รีบบอกแม่ของตัวเองที่อยู่ปลายสายว่า “ผมกับคุนจื่อเพิ่งไปรับรถมา ตอนนี้กำลังจะไปรับบ้าน...”
“หา???”
หลังจากน้าสะใภ้วางสายกับลูกชายแล้ว สีหน้าของเธอก็ยังดูมึนงง
“เกิดอะไรขึ้น? ไปรับตัวกลับมาได้หรือยัง?” ลุงใหญ่ขมวดคิ้วถาม
เห็นได้ชัดว่าญาติ ๆ ในบ้านต่างคิดว่าฉินคุนไปตามง้อสวีเยี่ยน
พ่อของฉินคุนอดขยับเข้าไปใกล้ไม่ได้ “ชุ่ยฮวา ลูกพูดว่าอะไรนะ?”
หวังชุ่ยฮวาถึงได้สติ ขยับริมฝีปากเล็กน้อย “บอกว่า...บอกว่าไปรับรถมา แล้วก็ว่าจะไปรับบ้านตอนนี้...”
เสียงของเธอเบาลงเรื่อย ๆ ราวกับตัวเองก็ยังไม่เชื่อคำพูดนั้น
“……”
ไม่มีใครพูดอะไรในห้อง แต่แววตาทุกคู่กลับสื่อความหมายเดียวกัน...เด็กสองคนนี้คงไม่ได้เพี้ยนไปแล้วหรอกนะ?
แม่ของฉินคุนจิกปลายนิ้วจนซีดขาว แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงลูกชาย
เรื่องที่เกิดขึ้นแบบนี้คงกระทบกระเทือนฉินคุนอย่างหนักแน่
พวกเขาเป็นพ่อแม่แท้ ๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย...
……
เดิมทีฉินคุนคิดว่าการไปรับบ้านคงต้องใช้เวลามากกว่านี้ แต่ไม่คิดว่าเอกสารกรรมสิทธิ์บ้านจะทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว
พร้อมหิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้ทันที
เรื่องยุ่งยากเพียงอย่างเดียวคือการบันทึกใบหน้าและลายนิ้วมือลงในกลอนประตูอัจฉริยะ
“คุณฉิน ยินดีต้อนรับสู่กรีนซิตี้ครับ หากต้องการอะไรเมื่อไรก็แจ้งได้เลยครับ” ผู้จัดการฝ่ายขายก้มตัวเล็กน้อย ใบหน้าประดับรอยยิ้มแบบมืออาชีพที่ยังคงจริงใจ
“ได้”
ฉินคุนตอบสั้น ๆ แต่สายตากลับอดกวาดมองไปทั่วคฤหาสน์อันกว้างขวางไม่ได้
บ้านหรูราคาแพงหลังนี้ กลายมาเป็นของเขาจริง ๆ แล้วเหรอ?!
เมื่อเห็นชื่อของตัวเองบนเอกสารกรรมสิทธิ์ ความรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงถึงค่อย ๆ จางหายไป
“เชี่ย เชี่ยเอ๊ย...”
ฉินเฮ่อร้องอุทานไม่หยุดอยู่ในบ้าน ไม่มีความสุขุมแบบผู้ใหญ่เลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่ของตัวบ้าน ของตกแต่งสุดหรูภายในบ้าน หรือแม้แต่สวนหลังบ้านขนาดใหญ่ ทุกอย่างทำให้เขาตื่นตาตื่นใจไปหมด
นี่ต้องใช้เงินเท่าไหร่กันเนี่ย?
“พี่เฮ่อ กลับกันเถอะ ไปกินเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่กัน!”
ฉินคุนใจลอยกลับบ้านแทบแย่
เขาคิดถึงพ่อแม่ที่บ้านจนไม่มีอารมณ์เดินชมคฤหาสน์เลยด้วยซ้ำ
“ไป! ไปเดี๋ยวนี้เลย!”
ฉินเฮ่อตอบอย่างไม่ลังเล แถมยังดูรีบร้อนกว่าฉินคุนเสียอีก
เมื่อครู่เขาอธิบายให้แม่ฟังทางโทรศัพท์อยู่นาน แต่เสียงจากปลายสายฟังยังไงก็เต็มไปด้วยความกังขา
พอนึกถึงสีหน้าของญาติ ๆ ตอนรถไมบัคคันนี้ไปจอดหน้าบ้านจริง ๆ มุมปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เมื่อกลับเข้าไปนั่งบนเบาะหนังแท้ของไมบัค มองฉินคุนที่กำลังตั้งใจขับรถ ฉินเฮ่อก็อดทอดถอนใจไม่ได้
เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงกลับผันผวนราวกับนั่งรถไฟเหาะ ทำเอารู้สึกเหมือนกำลังฝันไป
พอนึกถึงคำตะโกนเยาะเย้ยของสวีเยี่ยนกับพวกนั้นตอนจากไป...
ถ้าพวกนั้นรู้ว่าสถานการณ์ของฉินคุนตอนนี้เป็นยังไง...แค่คิด ฉินเฮ่อก็รู้สึกตื่นเต้นสุด ๆ แล้ว
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เลือกรูปเก้ารูปที่ถ่ายไว้ตอนรับรถกับรับบ้านเมื่อครู่มาโพสต์ลงโมเมนต์
ข้อความประกอบ: 【ลองนั่งรถคันใหม่ของน้องชายลูกพี่ลูกน้อง แวะชมบ้านใหม่ของเขา】
……
ที่จริงสวีเยี่ยนไม่ได้หมดสติไปเลย
เรื่องวุ่นวายดำเนินมาถึงตอนนี้แล้ว เธอก็ยังไม่คิดทบทวนสิ่งที่ตัวเองทำแม้แต่น้อย
กลับรู้สึกว่าเรื่องที่ตัวเองขายหน้าต่อหน้าคนอื่นเมื่อครู่นั้นน่าอับอายเกินไป แล้วโยนความผิดทั้งหมดให้ฉินคุนฝ่ายเดียว
ก็จริงอย่างที่เพื่อนสนิทพูด วันแต่งงานยังปฏิบัติกับเธอแบบนี้ ถ้าแต่งเข้าไปแล้วชีวิตจะดีได้ยังไง?!
เธอไม่อยากแต่งงานต่อแล้ว
เพิ่งนั่งขึ้นรถ สวีเสี่ยวข่ายก็รีบโทรศัพท์หาพ่อแม่ แล้วเล่าเรื่องให้ฟังแบบใส่สีตีไข่ แถมยังเรียกญาติ ๆ ที่กำลังจะไปงานเลี้ยงแต่งงานให้กลับมากันหมด
พอกลับถึงบ้าน ห้องรับแขกก็กลายเป็นเวทีรุมประณามฉินคุนทันที
“คราวนี้ถ้าบ้านเขาไม่เอาเงินหนึ่งแสนหยวนออกมา ก็อย่าหวังว่าจะได้พี่สาวฉันไป!” สวีเสี่ยวข่ายตบโต๊ะตะโกนลั่น
หลินหง แม่ของสวีเยี่ยน ยิ่งตะโกนบอกญาติ ๆ ว่าตอนแรกเธอก็ไม่เห็นด้วยกับฉินคุน ไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ และพูดอะไรทำนองนั้นอีกหลายอย่าง
เห็นไหมล่ะว่าเป็นแบบนี้จริง ๆ!
เวลาล่วงมาถึงบ่ายโมง
บ้านของสวีเยี่ยนยังคงคึกคัก ทุกคนยังรอให้ครอบครัวฉินคุนมาขอขมาพวกเขาอยู่
“เอ๊ะ?”
เพื่อนสนิทคนหนึ่งของสวีเยี่ยนเห็นโมเมนต์ที่ฉินเฮ่อโพสต์ จึงยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าสวีเยี่ยนทันที “เยี่ยนเยี่ยน ดูสิ นี่พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของฉินคุนหรือเปล่า?”