“ทำไมเขาไม่พูดอะไรเลย?” เถาแตงโมดูดเลือดมองฉินฮั่นด้วยความสงสัย “เขาไม่เอาหีบสมบัตินี่หรือ?”
“เจ้าเก็บไว้เปิดเองเถอะ”
ฉินฮั่นได้สติแล้วส่ายหน้า “มันแสบตาเกินไป ข้าไม่สบายตา”
เถาแตงโมดูดเลือดกระอักกระอ่วนเล็กน้อย หนวดเถาเลื้อยมาลูบหัว “นี่เป็นของที่ข้านำมาแลกกับเจ้า เจ้าเปิดเองน่าจะดีกว่า”
มันพูดพลางถอยไป “เอาอย่างนี้ ข้าจะอยู่ห่าง ๆ รับรองว่าจะไม่รบกวนเจ้าเปิดหีบ”
ฉินฮั่นมองเถาแตงโมดูดเลือด หากไม่ได้ใช้ญาณตรวจดูข้อมูลพื้นฐานและวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดของมัน เขาคงถูกมันหลอกเข้าแล้ว
“ไม่ต้องหรอก เจ้าเก็บไว้ให้กำเนิดเถาแตงโมดูดเลือดตัวน้อยเถอะ” ฉินฮั่นพูดจบก็ไม่สนใจมันอีก
ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงเช้า รอถึงเที่ยง ตอนที่เจ้าอ่อนแอที่สุด แล้วข้าค่อยประมือกับเจ้า
เมื่อแสงตะวันแผดเผายิ่งขึ้น เถาแตงโมดูดเลือดก็ซบเซาลงอย่างสิ้นเชิง มันหาวแล้วหมอบลงกับพื้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
“ถ้าเจ้าอยากได้เมื่อไร ก็ออกมาเอาเองแล้วกัน” เถาแตงโมดูดเลือดห่อเหี่ยว พลังชีวิตค่อย ๆ ไหลจากแขนขาไปรวมที่ศีรษะ
มันง่วงงุนจนแทบลืมตาไม่ขึ้น ค่อย ๆ คลานเข้าไปในพงหญ้าทีละนิด แม้จะไม่รู้ว่ามนุษย์ผู้นี้มีอะไรผิดปกติ แต่ก็เลือกหลบอยู่ในที่ร่มไว้ก่อน
ฉินฮั่นมองท่าทางของมันแล้วตะโกนถาม “ไม่อยากตากฝนผึ่งลมแล้วหรือ?”
เถาแตงโมดูดเลือดพึมพำเสียงอู้อี้ “ไม่แล้ว เมื่อเทียบกับการตากฝนผึ่งลม ข้าอยากเรียกลมเรียกฝนเอง แล้วค่อยกินเจ้าเสียมากกว่า”
เจ้าหมอนี่หลับง่ายจริง ๆ ในหัวมีแต่เรื่องกินข้า แล้วยังอยากได้วิชาเรียกลมเรียกฝนของข้าอีก
ค่ายกลจานสุริยันดูดซับแสงอาทิตย์ ฉินฮั่นมองค่าประสบการณ์ 100 แต้ม วิชาอิทธิฤทธิ์ต่างจากเคล็ดวิชาและขั้นบำเพ็ญโดยสิ้นเชิง
ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้เป็นตัวเลขมหาศาล เพิ่มครั้งละหนึ่งร้อยแต้ม และทุก ๆ หนึ่งร้อยระดับจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ หากอาศัยการฝึกฝนและปลดปล่อยพลังด้วยตนเองเพื่อสะสม...
ต่อให้มีพรสวรรค์ 1 แต้ม ฝึกจนตายก็ยังสะสมไม่พอ
เปิดช่องสนทนาประจำเขต!
“คืนนี้พอเที่ยงคืนผ่านไป การคุ้มครองมือใหม่ก็จะสิ้นสุดแล้ว ระดับของเทือกเขาและขั้นบำเพ็ญของพวกเจ้าอยู่ที่เท่าไร?”