ชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลเฉียว ห้องงดงามเงียบสงบภายใน
หลีชีชีนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวไม้ชมดอกริตา มองชายตรงหน้าผู้ถอดรองเท้าของนางออก อุ้มเท้านางไว้ในอุ้งมือแล้วนวดให้ด้วยความหวาดหวั่น
"คือ...ท่านฉี ฉัน ฉัน..."
"ไม่เหม็น"
หลีชีชีพูดไม่ออก
นางหันไปมองอาไท่ที่อยู่นอกฉากกั้น หันหลังให้พวกเขา ร่างตรงทื่อ
บอดี้การ์ดคนนี้แค่ไม่พูด ร่างใหญ่โตก็ข่มคนทั้งกลุ่มได้แล้ว
ฉีเซียวเหย่ไม่เหมือนคุณชายคนอื่น ข้างกายเขามีบอดี้การ์ดแค่สองคน แต่กลับเทียบได้กับคนอื่นที่มีเป็นกลุ่ม
สองคน...หลีชีชีดวงตาเป็นประกาย เอ่ยถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
"ท่านฉี อีกคนของท่านไปไหน?"
"หมายถึงหลินเคอ?"
ฉีเซียวเหย่เงยหน้าขึ้น หลีชีชีไม่พูด ชายหนุ่มยิ้มให้อย่างน่าค้นหา พูดต่อ
"เขาไปที่สี่แยกใหม่ ไปทำธุระ"
สี่แยกใหม่? หลีชีชีเข้าใจแล้ว เท้าถอยหด ขมวดค้ำจ้องเขา
"ไปดักปล้นใช่ไหม? ลูกค้าที่เซ็นสัญญาตายในบ่อนของพี่เซียว หลินเคอเป็นคนพาคนไปสกัดใช่ไหม"
ฉีเซียวเหย่ไม่ปิดบัง พยักหน้า
"ใช่ แล้วไง?"
"แล้วไง?"
หลีชีชีมองท่าทีใจเย็นของฉีเซียวเหย่แล้วโมโห อยากพุ่งเข้าไปบีบคอผู้ชายใจร้ายคนนี้ให้ตาย แต่คิดได้แค่คิด ไม่กล้าทำ กลับโกรธจนแก้มป่องเป็นลูกกวาด
"แกทำเรื่องเลวๆ แต่กลับให้ลุงเล็กฉันรับเคราะห์! บ่อนการพนันที่สี่แยกใหม่ไม่ได้มีผลประโยชน์อะไรกับแก แล้วทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย!"
"เพราะเธอไง..." ฉีเซียวเหย่โน้มตัวเข้าไป "ไม่หาทางจัดการเฉียวเซียวให้ออกไป ปล่อยให้สองคนเธอกับเขารักใคร่คลั่งไคล้ งาม ๆ อย่างนั้นหรือ?"