หลีชีชีพลิกตัวไปมาทั้งคืน นอนไม่หลับเลย
เช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่เดินลงบันไดมาพร้อมกับถุงใต้ตาดำคล้ำ สวี่หนานเทียนรอเธออยู่ที่โต๊ะอาหารเป็นเวลานานแล้ว
ชายหนุ่มสูงสง่าตรงราวกับต้นสน ชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีตขับเน้นรูปร่างสูงโปร่งของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เนคไทสีน้ำเงินเข้มเข้ากับสีของสูทเป็นอย่างดี ปลายคอเสื้อเปิดออกเล็กน้อยเผยให้เห็นความสง่างามและความสบายๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจ
แสงแดดสองตกอยู่บนบ่าของเขาพอดี ประกายทองส่องลงบนกรอบแว่นตาบนดั้งจมูก เพิ่มความสง่างามอันห้ามมิให้ล่วงเกินให้กับเขา
มือซ้ายวางบนขอบโต๊ะเบาๆ ข้อนิ้วชัดเจน นิ้วเรียวยาวบางครั้งลูบไล้ลายไม้บนโต๊ะ
สวี่หนานเทียนรออย่างอดทนจนหลีชีชีนั่งลงอย่างว่านอนสอนง่ายตรงหน้าเขา จากนั้นจึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล
"ยังโกรธอยู่หรือไง?"
หลีชีชีไม่รู้ว่าสวี่หนานเทียนหมายถึงเรื่องไหน เรื่องหมั้นกับเฉียวหลินนา เรื่องที่ไปต่างประเทศโดยไม่บอกกล่าว หรือเรื่องที่เพิ่งกลับมาแล้วก็ตีเธอโดยไม่ฟังเหตุผล?
อันที่จริงแล้วเธอไม่ได้โกรธเรื่องไหนเลย เธอแค่รู้สึกว่าสวี่หนานเทียนเปลี่ยนไป โดยเฉพาะคำพูดที่เขาพูดกับเธอเมื่อคืนตอนที่เธอหลับไปแล้ว
ทุกคำทุกประโยคล้วนเผยให้เห็นความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ของชายหนุ่ม เขาไม่พอใจกับสถานบันเทิงยามค่ำคืนเพียงไม่กี่แห่ง และจะไม่หลงระเริงกับความรักใคร่ชั่วคราว
หลีชีชีเกิดในประเทศเซี่ย แต่เติบโตที่เค่อนาชิน เธอรู้ดีว่าหากอยากมีชีวิตอยู่ที่นี่ได้ ต้องปีนป่ายขึ้นไปเรื่อยๆ สวี่หนานเทียนไม่ได้ผิด
เขาทุ่มเททำงาน แข่งขันเพื่อชื่อเสียงและผลประโยชน์ ขอให้เธอรอเขา เขาไม่เคยใส่ใจเฉียวหลินนาเลย ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เขาควบคุมไว้ในกำมือ