หลังถูกเนรเทศ ลูกหงส์น้อยสุดดุพาลุงๆ ก่อกบฏ

ตอนที่ 4 หลังถูกเนรเทศ เจ้าหงส์น้อยขู่เป่าพาเหล่าท่านน้าลุกฮือ

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ผู้มาเยือนคือเฉียนต้าเกุ้ยแห่งเรือนรองตระกูลเฉียน ภรรยาของเขาหลี่หงจวี๋ และชาวบ้านในหมู่บ้านเดียวกันอีกหลายคน

ขู่เป่าตัวน้อยในอ้อมแขนชายหนุ่มพลันเกร็งแข็ง ก่อนจะดิ้นสุดแรงจนหลุดจากอ้อมแขนเขา

ขู่เป่าใช้มือและเท้าทั้งสี่แตะพื้น หมอบอยู่บนหิมะ แยกเขี้ยวเล็ก ๆ ใส่ชายร่างเตี้ยอ้วน ใบหน้าน้อย ๆ ดุดันอย่างน่าเอ็นดู «คนเลว ห้ามขุด แม่จะเอาไปให้หมาป่ากิน!»

ภาพตรงหน้าทำให้หญิงชราปวดร้าวราวหัวใจจะแหลกสลาย นางตะโกนเสียงแหบพร่า «เจ้าสาม ยังไม่ช่วยแก้แค้นให้น้องสาวกับหลานสาวอีกหรือ!»

ตะโกนจบ นางก็รีบคว้าเสื้อบุนวมที่ลูกชายทำหล่นไว้ขึ้นมา แล้วห่อตัวขู่เป่าให้มิดชิด ก่อนกอดไว้แนบอกแน่น

ชายหนุ่มผู้เป็นบุตรคนที่สามอดกลั้นความแค้นที่ท่วมท้นอยู่ในอกมานานไม่ไหวแล้ว เขาขยับมือเพียงครั้งเดียวก็ปลดแส้ออกจากเอว

«ฟิ้ว! เพียะ!»

ปลายแส้ฟาดเข้าที่ใบหน้าชายร่างเตี้ยอ้วนอย่างจัง กระชากเนื้อหนังติดลงมา ทั้งยังสะเทือนจนลูกตาข้างหนึ่งกระเด็นออกจากเบ้า กลิ้งไปฝังอยู่ในหิมะ

«อ๊ากกกก...»

ชายร่างเตี้ยอ้วนกุมตา ร้องโหยหวนพลางกลิ้งไปมาบนหิมะอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าแส้ยาวกลับไม่หยุด ฟาดกระหน่ำใส่ร่างชายร่างเตี้ยอ้วนครั้งแล้วครั้งเล่า หิมะปลิวฟุ้งเป็นระลอก ระบายโทสะอันล้นทะลักของผู้ถือแส้

ชาวบ้านพากันตะลึงงัน ก่อนจะทิ้งหญิงปากร้ายกับเฉียนหวังซื่อไว้ แล้วแตกฮือหนีเอาตัวรอด

เฉียนต้าเกุ้ยบอกว่ามีผู้สูงศักดิ์เข้ามาในหมู่บ้านและทำร้ายมารดาของเขา เขาจึงคิดฉวยโอกาสเรียกเงินชดใช้จากคนผู้นั้น

หากพวกเขาติดตามเฉียนต้าเกุ้ยมาช่วยข่มขวัญ เงินชดใช้ที่ได้มาก็จะแบ่งกัน ทุกคนเห็นว่ามีผลประโยชน์ให้คว้า จึงตามเขามา

แต่ไหนเลยจะเป็นเหยื่อตัวโตให้เชือด

ชัด ๆ ว่าเป็นยมราชผู้มาทวงชีวิต!

หลี่หงจวี๋กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว «พวกเจ้าอย่าเพิ่งไป! ช่วยด้วย! มีคนฆ่าคน!»

ทว่าเสียงร้องของนางกลับยิ่งทำให้ชาวบ้านวิ่งหนีเร็วขึ้น ส่วนแส้ของชายหนุ่มก็ฟาดหนักหน่วงกว่าเดิม

เสื้อบุนวมของเฉียนต้าเกุ้ยถูกฟาดจนเศษใยผ้าปลิวว่อน เสียงร้องโหยหวนดังไม่ขาดสาย

ขู่เป่าดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนหญิงชราเพียงชั่วครู่ ก่อนจะตัวแข็งทื่อ นางเบิกตากว้าง มองเฉียนต้าเกุ้ยที่ถูกตีจนไร้ทางตอบโต้ด้วยความงุนงงและไม่อยากเชื่อสายตา

ก่อนหน้านี้ท่านอารองคนเลวเอาแต่ตีขู่เป่า ตีท่านอาสะใภ้คนเลว และตีท่านย่าคนเลว

แต่บัดนี้ท่านอารองคนเล่ากลับกำลังถูกตี

ขู่เป่าพลันโบกมือเล็ก ๆ อย่างตื่นเต้น «รังแกแม่ ตีให้ตาย ตีให้ตาย!»

ท่านย่าคนเล่ามักพูดว่าจะตีขู่เป่าให้ตาย การถูกตีจนตายต้องเจ็บที่สุดแน่!

ความขมขื่นเอ่อล้นในอกหญิงชรา นางกอดเจ้าตัวน้อยแน่นขึ้น ก่อนตะโกนก้อง «เจ้าสาม ได้ยินคำพูดของเป่าเป่าแล้วหรือไม่? ตีให้ตายไปเลย มีแม่กับพี่ใหญ่ของเจ้ารับผิดชอบเอง!»

ขู่เป่าเงยหน้าเล็ก ๆ มองหญิงชราที่กำลังกอดตนด้วยความประหลาดใจ

ท่านย่าคนนี้ดุเหลือเกิน!

ดุกว่าท่านย่าคนเลียเสียอีก

แต่ท่านย่าไม่ได้ตีขู่เป่า ทั้งยังสั่งให้ท่านลุงตัวสูงฟังคำพูดของขู่เป่า ไปสั่งสอนท่านอารองคนเลวแทนแม่ด้วย

สรุปแล้วท่านย่าเป็นคนดีหรือคนเลวกันแน่?

หญิงชรารู้สึกได้ว่าเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนกำลังมองตน จึงรีบก้มหน้าลง ความดุดันบนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนดุจสายน้ำวสันต์ในพริบตา «เป่าเป่า อย่ากลัวไปเลย ต่อไปนี้ยายจะคุ้มครองเจ้า ใครก็รังแกเจ้ากับแม่ไม่ได้»

เสียงของท่านย่าอ่อนโยนเหลือเกิน อ่อนโยนเช่นเดียวกับเสียงของแม่ ฟังแล้วอกน้อย ๆ ของขู่เป่าก็แน่นและปวดแปลบ ดวงตากลมโตพริบไหว ก่อนน้ำตาหยดโตจะร่วงลงมา «ทำ...ไม?»

คนในครอบครัวเอาแต่ตีขู่เป่ากับแม่ทุกวัน เหตุใดท่านย่าจึงอยากปกป้องพวกนาง?

เป็นเพราะขู่เป่าขายแลกเงินได้ จึงดีกับนางหรือ?

ขู่เป่าต้องขายได้ตั้งมากมายหลายตำลึงเงินแน่...

หญิงชราชี้ตนเอง แล้วชี้ไปยังเนินดินเล็ก ๆ พลางสอนขู่เป่าอย่างจริงจังทีละคำ «ยายเป็นมารดาของนาง ย่อมต้องปกป้องนางกับเป่าเป่าอยู่แล้ว»

ดวงตากลมโตของขู่เป่าหยุดนิ่งไปชั่วขณะ นางกะพริบตาอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ก่อนก้มหน้าลง ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจคำพูดของหญิงชรา

หลี่หงจวี๋เห็นสามีถูกตีจนร่อแร่ จึงร้องไห้พลางคุกเข่าลงตรงหน้าชายหนุ่ม «ท่านผู้กล้า มีเรื่องใดก็พูดจากันดี ๆ หากตีคนตาย พวกท่านก็ต้องชดใช้ชีวิตเหมือนกัน!»

ชายหนุ่มชะงักแส้เมื่อได้ยินเช่นนั้น

หลี่หงจวี๋เห็นดังนั้นก็ลอบยินดี รีบกล่าวข่มขู่อีกฝ่าย «ท่านทำร้ายผู้อื่นจนบาดเจ็บสาหัส หากฟ้องทางการก็ต้องติดคุก...อ๊าก!»

นางยังพูดไม่ทันจบ ปลายแส้ของชายหนุ่มก็ฟาดลงบนปากนาง

หลี่หงจวี๋ยกมือกุมปาก พ่นฟันหน้าสองซี่ที่เปื้อนเลือดออกมา ก่อนลุกขึ้นยืนด้วยความหวาดผวา ตั้งท่าจะหนี

ชายหนุ่มสะบัดมือ ปลายแส้ก็พันรอบข้อเท้าหลี่หงจวี๋ เขากระชากอย่างแรงจนนางล้มคว่ำลงบนหิมะ แล้วลงมือโบยซ้ำรอยเดิม

«อ๊ากกก! ท่านผู้กล้าไว้ชีวิตด้วย มีเรื่องใดค่อยพูดจากัน!»

หลี่หงจวี๋ร้องโหยหวนพลางลอบอ้อนวอนขอชีวิต ทว่าหาได้ผลไม่ เพียงถูกแส้ฟาดสิบกว่าเที่ยวก็หมดสติไป

ชายหนุ่มมองคนทั้งสามที่นอนนิ่งอยู่บนหิมะ แล้วหันไปมองหญิงชราด้วยแววตาเคร่งขรึมเพื่อรอฟังความเห็น

«มัดพวกมันไว้ พากลับจวน แล้วค่อยสะสางกันช้า ๆ!»

น้ำเสียงหญิงชราเย็นเยียบ ไร้ความคิดจะปล่อยคนทั้งสามไปแม้แต่น้อย

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างหนักแน่น «ท่านแม่พาเป่าเป่าไปคอยบนเลื่อนก่อน ข้าจะไปหาพวกเชือกมามัดพวกมัน»

กล่าวจบ เขาก็จากไปอย่างเร่งร้อน

หญิงชราอุ้มขู่เป่าเตรียมลุกขึ้น ทว่าเด็กน้อยที่เงียบไปพักหนึ่งกลับเริ่มกระสับกระส่ายอีกครั้ง «ขู่เป่าไม่ไปจากแม่...»

ขู่เป่าดิ้นรนอยากลงพื้น มือสั้น ๆ ยื่นออกไปโบกเรียกเนินดินเล็ก ๆ ราวกับขอให้อุ้ม

แม่อุ้ม

หญิงชราน้ำตาไหลพรากในทันใด

นางมองหลุมศพเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่อย่างเดียวดาย แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ลำคอสั่นสะท้านพร้อมเสียงสะอื้น «ได้ ยายจะพาเป่าเป่ากับแม่กลับบ้านไปด้วยกัน»

กล่าวแล้วนางก็ไม่ไปไหนจริง ๆ อุ้มขู่เป่านั่งเฝ้าอยู่หน้าเนินดินเล็ก ๆ

«ท่านแม่ เหตุใดยังอยู่ที่นี่?»

ชายหนุ่มหาเชือกมาได้ ครั้นเห็นหญิงชรายังคงยืนอยู่ที่เดิมก็อดสงสัยไม่ได้

«เจ้าสาม มัดทั้งสามคนนั่นแล้วกลับจวนไปก่อน จากนั้นค่อยพาคนกลับมา พวกเราจะรับหย่งเหอกลับจวนด้วย»

น้ำเสียงของหญิงชราเศร้าโศก ทว่าหนักแน่น

ไม่ว่าลูกของนางจะเป็นหรือตาย นางก็ต้องพากลับบ้าน

«ท่านแม่ เช่นนั้นข้าจะพาท่านกับขู่เป่ากลับไปก่อน อีกครู่ข้าจะพาคนมารับน้องสาวกลับบ้านด้วยตนเอง»

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างหนักแน่น พลางบอกให้หญิงชรากลับบ้านไปกับตนก่อน

หญิงชรามองขู่เป่าที่มีสีหน้างุนงง แล้วส่ายหน้าเบา ๆ «เป่าเป่ายังไม่รู้จักพวกเรา นางเชื่อเพียงหย่งเหอ ยายจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนนาง เฝ้าหย่งเหอด้วยกัน เจ้าไปแล้วก็กลับมาให้ไว»

«แต่ท่านแม่ ไปกลับเที่ยวหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วยาม อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ ร่างกายท่านจะทนไหวได้อย่างไร!»

ชายหนุ่มทำตัวไม่ถูก ใจหนึ่งก็ลังเลจนยากตัดสิน

หญิงชรากล่าวหนักแน่น «เจ้าสาม แม่จะกลับบ้านพร้อมกับเป่าเป่าและหย่งเหอ»

ชายหนุ่มเห็นว่าเกลี้ยกล่อมต่อไปก็ไร้ประโยชน์ จึงใช้มือไม้รวดเร็วมัดคนทั้งสาม แล้วหิ้วคนละมือไปกลับอย่างว่องไว

หลังเสียงม้าร้องกังวาน สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านหิมะ

หญิงชราสวมหมวกคลุมของเสื้อคลุม จัดเสื้อให้กระชับ แล้วห่อตัวขู่เป่าเพิ่มอีกชั้น ก่อนเดินเข้าไปใกล้เนินดินเล็ก ๆ

ขู่เป่าสงบลง ผ่านช่องว่างในเสื้อคลุมของหญิงชรา นางยังมองเห็นแม่

อ้อมอกของท่านย่าหอมและอบอุ่นเหลือเกิน

«เป่าเป่าคงเจ็บมากใช่หรือไม่? ต่อไปนี้ยายจะไม่ยอมให้เป่าเป่าถูกทำร้ายแม้แต่น้อย»

«เป่าเป่า ยายจะเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ ทำของอร่อยให้กิน เป่าเป่าอยากได้สิ่งใด ยายก็จะหามาให้ ดีหรือไม่?»

«เป่าเป่า ขอบใจที่เฝ้าแม่ และปกป้องลูกสาวของยาย...»

หญิงชราแนบศีรษะของเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนกับศีรษะตน กระซิบแผ่วเบา ถ้อยคำอ่อนโยนไหลรินเข้าสู่อกของขู่เป่าอย่างไม่ขาดสาย ห่อหุ้มหัวใจที่เต็มไปด้วยบาดแผลของนางอย่างทะนุถนอม มอบทั้งความอบอุ่นและความสงบให้

ขู่เป่ารู้สึกว่าเปลือกตาหนักอึ้งจนควบคุมไม่ไหว ก่อนผล็อยเข้าสู่ห้วงนิทรา

ณ จวนผู้ว่าการเมืองเซียงผิง

คนทั้งตระกูลเย่ต่างมารวมตัวกันในห้องของฮูหยินเฒ่าเย่ บ้างนั่ง บ้างยืน บ้างเดินไปมาอย่างกระวนกระวาย พวกเขาคอยเหลือบมองเจ้าตัวน้อยที่กำลังหลับสนิทบนเตียงเป็นระยะ รอให้นางตื่นขึ้นมาอย่างเงียบงัน

แม้แต่เด็กชายฝาแฝดวัยหกเจ็ดขวบคู่หนึ่งก็ยังนอนคว่ำอยู่ข้างเตียงอย่างสงบ เบิกตากว้างจ้องมองขู่เป่า

«ท่านแม่!»

ขู่เป่าสะดุ้งตื่นขึ้นมา ทันทีที่ลืมตา ใบหน้าของคนทั้งหญิงชายและเด็กผู้ใหญ่เจ็ดแปดคนก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า

นางผุดลุกขึ้นนั่งโดยไม่รู้ตัว แยกเขี้ยวเล็ก ๆ ถอยร่นไปจนมุมเตียง ตั้งท่าระแวดระวังไปทั่วร่าง «อย่าตี! ขู่เป่ากัดคนเป็น!»

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป