สุดสายตาของท้องทุ่งกว้างไกลคือยอดเขาสูงเสียดเมฆ เรียงซ้อนต่อกันทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า
ในท้องทุ่งมีต้นผลไม้นานาชนิดปลูกอยู่เต็มไปหมด ผลดกหนักจนกิ่งโน้มต่ำ ทั้งผลสีแดง สีเหลือง และสีขาว ยังไม่ทันเดินไปถึง กลิ่นหอมเข้มข้นของผลไม้ก็อบอวลไปทั่วแล้ว
นอกจากต้นผลไม้ ยังมีผืนหญ้าเขียวชอุ่มกว้างใหญ่ สูงบ้างเตี้ยบ้าง แต่ละต้นล้วนมีรูปร่างแตกต่างกัน ท่ามกลางนั้นยังมีเห็ดดอกใหญ่และดอกไม้แสนงดงามขึ้นแซมอยู่ไม่น้อย
เบื้องหน้าท้องทุ่งยังมีสระน้ำขนาดใหญ่ ในสระมีดอกไม้สีชมพูงามตา ใบไม้กลมเขียวลอยอยู่เต็มผิวน้ำ ฝูงปลากระโดดขึ้นจากน้ำไม่หยุด
ว้าว สวยจังเลย......
ที่นี่อบอุ่นจังเลย......
ขู่เป่าเบิกตากว้างจนแทบสุดขีด
ทุกครั้งที่เข้ามา นางจะตะลึงกับภาพตรงหน้าเสมอ จนไม่ทันสังเกตว่าน้ำแข็งบนร่างเริ่มละลาย เสื้อผ้าขาดวิ่นซึ่งแทบปกป้องร่างน้อย ๆ ไม่ได้ก็แห้งลงอย่างเงียบเชียบ
โครกคราก......
เสียงท้องร้องดังสนั่นทำให้ขู่เป่าได้สติ นางลูบท้องน้อยแล้วรีบออกวิ่งด้วยขาสั้นป้อม มุ่งไปยังต้นผลไม้
ยามวิ่งผ่านสระน้ำ ปลาตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือหลายตัวก็กระโดดเข้ามาในอ้อมแขนของขู่เป่า
ขู่เป่าขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วโยนปลากลับลงสระ «ขู่เป่า! กิน...ไม่ได้...»
ท่านแม่บอกแล้วว่าขู่เป่ากินปลาตัวเล็กเองไม่ได้ ก้างเล็ก ๆ จะตำคอ
เมื่อมาถึงใต้ต้นผลไม้ ขู่เป่าก็หมายตาผลสีแดงสดลูกหนึ่ง ทว่าต้นไม้สูงเกินไป นางเอื้อมไม่ถึง
«ตุบ!»
ผลไม้ที่ขู่เป่าหมายตาร่วงลงพื้นทันที
นางยิ้มกว้าง รีบเก็บผลไม้ขึ้นมา จากนั้นก็แบะขานั่งลงบนผืนหญ้า กัดกินคำโต ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
หวานเหลือเกิน......
ใบไม้ใบหนึ่งร่วงลงบนศีรษะขู่เป่าอย่างแผ่วเบา ราวกับท่านปู่ต้นไม้กำลังสงสารและปลอบประโลมนาง
กินลูกหนึ่งยังไม่อิ่ม ขู่เป่าก็เล็งผลไม้สีขาวอีกลูก
ผลไม้สีขาวร่วงลงพื้นอย่างร่าเริง ขู่เป่าหัวเราะคิกคักด้วยความยินดี «คิกคิก......เจ้าผลไม้น้อยแสนดี......»
มือน้อย ๆ ที่เต็มไปด้วยแผลจากความหนาวลูบผลไม้สีขาว ก่อนจะอ้าปากกว้างกัดเข้าไปคำใหญ่ น้ำหวานฉ่ำชุ่มเต็มปาก หวานล้ำไปถึงหัวใจของขู่เป่า
«เอิ๊ก......»
หลังจากกินผลไม้ไปสองลูก ท้องน้อยของขู่เป่าก็ป่องกลม ร่างกายน้อย ๆ พลันเปี่ยมไปด้วยเรี่ยวแรง
นางวิ่งเล่นอยู่ใต้ต้นผลไม้ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิงต้นไม้แล้วผล็อยหลับไปอย่างงัวเงีย
«เด็กดี เด็กดี ฟ้าสางแล้ว! คนชั่วตื่นมาแล้วจะตีเจ้า!»
เสียงนกร้องจ้อกแจ้กปลุกขู่เป่าจากความฝัน นางลืมตาขึ้นพร้อมกับกลับมายังรังหญ้า
อากาศเย็นยะเยือกทำให้ร่างน้อย ๆ ของนางสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
แสงจ้าส่องลอดช่องว่างในรังหญ้าเข้ามา ขู่เป่าจึงรีบคลานออกจากรัง ก่อนจะวิ่งโซซัดโซเซไปยังลานบ้าน
ขู่เป่ามาถึงจุดที่คุกเข่าอยู่เมื่อคืน แล้วคุกเข่าลงอีกครั้ง
ซี้ด......
หนาวเหลือเกิน อยากกลับไปยังสถานที่มหัศจรรย์แห่งนั้นจัง!
แต่ขู่เป่าขยับไม่ได้ ไม่เช่นนั้นท่านย่าใจร้ายจะขุดท่านแม่ขึ้นมาให้หมาป่ากินจริง ๆ
คุกเข่าอยู่นานมาก ประตูใหญ่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเปิด
ฤดูหนาวอันเหน็บหนาวเช่นนี้ ทุกคนล้วนไม่ลุกจากเตียงจนกว่าตะวันจะสาย จะได้หนาวน้อยลงและประหยัดเสบียงไปได้หนึ่งมื้อ
นกกระจอกตัวหนึ่งบินมาเกาะบนหัวที่ยุ่งเหยิงของขู่เป่า «เด็กดี เด็กดี มีคนเข้าหมู่บ้านแล้ว! พวกเขามาตามหาหวังชุ่ยฮวา!»
ขู่เป่ายกมือขึ้นดึงน้ำมูกที่แข็งค้างออก แล้วเอียงศีรษะครุ่นคิด
หวังชุ่ยฮวาหรือ?
ท่านย่าใจร้ายก็ชื่อหวังชุ่ยฮวานี่นา
ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ร่างน้อย ๆ ของขู่เป่าพลันสะดุ้ง นางรีบลุกขึ้นวิ่งไปทันที
ต้องเป็นพวกโจรลักพาตัวเด็กเข้าหมู่บ้านแน่!
ท่านย่าใจร้ายชอบพูดอยู่เสมอว่า หากไม่เชื่อฟังจะขายนางให้พวกโจรลักพาตัวเด็กที่กินเนื้อคน
นางไม่อยากถูกขายให้พวกโจรลักพาตัวเด็ก เช่นนั้นนางก็จะไม่ได้พบท่านแม่อีกแล้ว
«นังเด็กสารเลว หยุดเดี๋ยวนี้!»
ขู่เป่าวิ่งมาถึงหน้าประตูลานบ้าน หวังซื่อก็ออกมาเสียก่อน ในมือยังถือรองเท้าไว้ข้างหนึ่ง พอเห็นขู่เป่ากำลังหนี นางก็โกรธจนกระทืบเท้า
เห็นขู่เป่าไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หวังซื่อจึงตะโกนเสียงแหลม «ถ้ายังวิ่งอีก ข้าจะไปขุดแม่เจ้าออกมา!»
คราวนี้ขู่เป่าไม่ฟังนางอีกแล้ว นางวิ่งเท้าเปล่าอย่างรวดเร็ว
นางจะไปหาท่านแม่ นางไม่อยากถูกขายให้พวกโจรลักพาตัวเด็ก!
ถนนในหมู่บ้านจับตัวเป็นน้ำแข็ง ขู่เป่าก็วิ่งอย่างเร่งร้อน จึงหกล้มติด ๆ กันหลายครั้ง ผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้าถลอกจนเลือดซึม ทว่าเลือดเพิ่งไหลออกมาก็แข็งตัวเพราะความหนาว ร่างเล็ก ๆ เต็มไปด้วยบาดแผล
แต่นางไม่สนใจความเจ็บปวด ล้มลงแล้วก็พยายามลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งต่อไป
คราวนี้นางฉลาดขึ้น ปลายนิ้วเท้าเล็ก ๆ พยายามจิกพื้นไว้ จะได้ไม่หกล้ม
หวังซื่อเห็นว่าขู่เป่าไม่ยอมกลัวคำขู่ ก็ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ไม่สนใจสิ่งใดอีก คว้าไม้เขี่ยเตาไฟแล้วไล่ตามออกไป
เท้าข้างหนึ่งจมลงไปในหิมะ ทำให้นางหนาวจนตัวสั่น
«นังเด็กสารเลว ข้าบอกให้หยุด! ข้าบอกให้หยุด!»
ไม่นานหวังซื่อก็ตามขู่เป่าทัน นางฟาดไม้เขี่ยเตาไฟใส่ร่างเด็กน้อยอย่างแรง
«อ๊า!»
ขู่เป่าหนาวก็หนาว เจ็บก็เจ็บ จึงร้องโหยหวนไม่หยุด ร่างน้อย ๆ กระเสือกกระสนคลานไปข้างหน้าบนพื้นน้ำแข็ง «ฮือ ๆ......ท่านแม่ หนูง่วง......»
«ทำอะไรกัน! หยุดมือ!»
เสียงตวาดดังลั่นมาจากที่ไกล ทำให้หวังซื่อซึ่งกำลังเฆี่ยนตีอย่างเมามันสะดุ้งตกใจ นางหยุดมือแล้วหันมองไปข้างหน้า
เห็นม้าตัวหนึ่งควบทะยานมาตามถนนในหมู่บ้าน ด้านหลังลากเลื่อนหิมะมาด้วย
«ฮี้!»
ชั่วพริบตา เลื่อนหิมะก็มาถึงตรงหน้า ชายร่างสูงแปดฉื่อดึงบังเหียนหยุดม้า แล้วกระโดดลงจากเลื่อนหิมะ
«นางคือหวังซื่อที่พวกท่านตามหา»
ชาวบ้านคนหนึ่งกระโดดลงจากเลื่อนหิมะตามมาติด ๆ แล้วชี้ไปทางหวังซื่อพร้อมกล่าว
หญิงชราวัยประมาณห้าสิบปีกระโดดลงจากเลื่อนหิมะตามมาอีกคน ใบหน้าอิ่มเอิบมีสง่าราศี แววตาเมตตาอ่อนโยนเจือความเฉียบขาดที่มิอาจล่วงเกิน เสื้อคลุมสีม่วงที่นางสวมยิ่งขับให้ดูสูงศักดิ์
หวังซื่อชะงักงัน ผู้สูงศักดิ์มาตามหานางหรือ?
นางไม่เคยพบผู้สูงศักดิ์เช่นนี้มาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีความเกี่ยวข้องอันใดกัน พลันรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย แข้งขาอ่อนแรง
หรือจะเป็นญาติห่าง ๆ ที่มั่งคั่งขึ้นมา แล้วตั้งใจมาตามหาญาติ?
หญิงชราตรงหน้ามีอายุไล่เลี่ยกับนาง แต่การแต่งกายและกิริยาท่าทางกลับต่างกันราวฟ้ากับดิน หวังซื่อจึงเกิดความอิจฉาริษยาอยู่ในใจ ทว่าบนใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มประจบประแจงออกมาทันที «ไม่ทราบว่าฮูหยินมาหาข้าด้วยธุระอันใด?»
หญิงชราไม่ปรายตามองหวังซื่อแม้แต่น้อย ครั้นเห็นร่างน้อย ๆ ที่หมอบอยู่บนพื้น ร่างกายของนางก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที
ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็ง เด็กน้อยบนพื้นสวมเพียงเสื้อผ้าขาดวิ่นตัวเดียว ผิวที่โผล่พ้นออกมาบอบช้ำจนแทบมองไม่ได้!
ความหวาดกลัวอันไร้ที่สิ้นสุดเอ่อล้นขึ้นในใจนาง จนแม้แต่ก้าวเท้าก็ยังทำไม่ได้
เคราะห์ดีที่ชายร่างสูงแปดฉื่อข้างกายนางก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วประคองเด็กน้อยบนพื้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
ขู่เป่ารู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะซุกเข้าไปในเสื้อคลุมอุ่น ๆ ดวงตากลมโตสะท้อนใบหน้าของชายผู้สง่างามและน่าเกรงขาม
«เอ๊ะ ๆ! ท่านอุ้มเด็กบ้านข้าไปทำไม รีบวางนางลง!»
หวังซื่อไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงรีบก้าวเข้าไปขวาง ทว่ากลับถูกชายผู้นั้นปัดแขนใส่จนล้มคว่ำลงกับพื้น
«โอ๊ย ๆ ข้าล้มเจ็บไปหมดแล้ว! พวกท่านต้องชดใช้ค่ารักษาให้ข้า!»
หวังซื่อล้มลงหงายท้อง แขนขาชี้ฟ้า นางกลอกตาไปมาแล้วอ้าปากเตรียมเรียกค่าเสียหาย
ผู้สูงศักดิ์ผู้นี้ดูดุดันราวกับเทพร้าย ไม่เหมือนมาตามหาญาติ กลับดูคล้ายมาตามล้างแค้น ไม่ว่ามีที่มาอย่างไรก็ต้องรีดเอาผลประโยชน์มาสักกอบมือ
ชายผู้นั้นเห็นใบหน้าของขู่เป่าชัดเจน ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น เขารีบอุ้มนางไปให้หญิงชราดู «ท่านแม่ รีบดูเร็ว!»
หญิงชราจ้องใบหน้าขู่เป่าตามเสียงเรียก ร่างกายพลันอ่อนยวบ ขอบตาแดงก่ำขึ้นทันที
ขู่เป่ามองคนทั้งสองซึ่งแต่งกายต่างจากชาวบ้านในหมู่บ้านอย่างสิ้นเชิง ร่างน้อย ๆ สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
แย่แล้ว นางต้องถูกพวกโจรลักพาตัวเด็กขายแน่!
เมื่อรู้สึกว่ามือของชายผู้นั้นคลายออก ขู่เป่าก็ดิ้นรนสุดแรง
ชายผู้นั้นกลัวจะทำให้ขู่เป่าเจ็บ จึงเผลอปล่อยมือให้นางดิ้นหลุดลงมา
ขู่เป่าใช้ทั้งมือและเท้าคลานวิ่งไปบนพื้นน้ำแข็ง นางต้องรีบไปหาท่านแม่!
«เด็กน้อย!»
หญิงชราร้องเรียกเสียงแหลมด้วยความปวดใจ แล้ววิ่งตามไป
ชายผู้นั้นก็ออกวิ่งตามไปเช่นกัน แต่กลับถูกหวังซื่อกอดขาไว้แน่น «ห้ามหนี! จ่ายเงินมา!»