หลังถูกเนรเทศ ลูกหงส์น้อยสุดดุพาลุงๆ ก่อกบฏ

ตอนที่ 2 มิติขนนกอันมหัศจรรย์

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

สุดสายตาของท้องทุ่งกว้างไกลคือยอดเขาสูงเสียดเมฆ เรียงซ้อนต่อกันทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า

ในท้องทุ่งมีต้นผลไม้นานาชนิดปลูกอยู่เต็มไปหมด ผลดกหนักจนกิ่งโน้มต่ำ ทั้งผลสีแดง สีเหลือง และสีขาว ยังไม่ทันเดินไปถึง กลิ่นหอมเข้มข้นของผลไม้ก็อบอวลไปทั่วแล้ว

นอกจากต้นผลไม้ ยังมีผืนหญ้าเขียวชอุ่มกว้างใหญ่ สูงบ้างเตี้ยบ้าง แต่ละต้นล้วนมีรูปร่างแตกต่างกัน ท่ามกลางนั้นยังมีเห็ดดอกใหญ่และดอกไม้แสนงดงามขึ้นแซมอยู่ไม่น้อย

เบื้องหน้าท้องทุ่งยังมีสระน้ำขนาดใหญ่ ในสระมีดอกไม้สีชมพูงามตา ใบไม้กลมเขียวลอยอยู่เต็มผิวน้ำ ฝูงปลากระโดดขึ้นจากน้ำไม่หยุด

ว้าว สวยจังเลย......

ที่นี่อบอุ่นจังเลย......

ขู่เป่าเบิกตากว้างจนแทบสุดขีด

ทุกครั้งที่เข้ามา นางจะตะลึงกับภาพตรงหน้าเสมอ จนไม่ทันสังเกตว่าน้ำแข็งบนร่างเริ่มละลาย เสื้อผ้าขาดวิ่นซึ่งแทบปกป้องร่างน้อย ๆ ไม่ได้ก็แห้งลงอย่างเงียบเชียบ

โครกคราก......

เสียงท้องร้องดังสนั่นทำให้ขู่เป่าได้สติ นางลูบท้องน้อยแล้วรีบออกวิ่งด้วยขาสั้นป้อม มุ่งไปยังต้นผลไม้

ยามวิ่งผ่านสระน้ำ ปลาตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือหลายตัวก็กระโดดเข้ามาในอ้อมแขนของขู่เป่า

ขู่เป่าขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วโยนปลากลับลงสระ «ขู่เป่า! กิน...ไม่ได้...»

ท่านแม่บอกแล้วว่าขู่เป่ากินปลาตัวเล็กเองไม่ได้ ก้างเล็ก ๆ จะตำคอ

เมื่อมาถึงใต้ต้นผลไม้ ขู่เป่าก็หมายตาผลสีแดงสดลูกหนึ่ง ทว่าต้นไม้สูงเกินไป นางเอื้อมไม่ถึง

«ตุบ!»

ผลไม้ที่ขู่เป่าหมายตาร่วงลงพื้นทันที

นางยิ้มกว้าง รีบเก็บผลไม้ขึ้นมา จากนั้นก็แบะขานั่งลงบนผืนหญ้า กัดกินคำโต ๆ อย่างเอร็ดอร่อย

หวานเหลือเกิน......

ใบไม้ใบหนึ่งร่วงลงบนศีรษะขู่เป่าอย่างแผ่วเบา ราวกับท่านปู่ต้นไม้กำลังสงสารและปลอบประโลมนาง

กินลูกหนึ่งยังไม่อิ่ม ขู่เป่าก็เล็งผลไม้สีขาวอีกลูก

ผลไม้สีขาวร่วงลงพื้นอย่างร่าเริง ขู่เป่าหัวเราะคิกคักด้วยความยินดี «คิกคิก......เจ้าผลไม้น้อยแสนดี......»

มือน้อย ๆ ที่เต็มไปด้วยแผลจากความหนาวลูบผลไม้สีขาว ก่อนจะอ้าปากกว้างกัดเข้าไปคำใหญ่ น้ำหวานฉ่ำชุ่มเต็มปาก หวานล้ำไปถึงหัวใจของขู่เป่า

«เอิ๊ก......»

หลังจากกินผลไม้ไปสองลูก ท้องน้อยของขู่เป่าก็ป่องกลม ร่างกายน้อย ๆ พลันเปี่ยมไปด้วยเรี่ยวแรง

นางวิ่งเล่นอยู่ใต้ต้นผลไม้ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิงต้นไม้แล้วผล็อยหลับไปอย่างงัวเงีย

«เด็กดี เด็กดี ฟ้าสางแล้ว! คนชั่วตื่นมาแล้วจะตีเจ้า!»

เสียงนกร้องจ้อกแจ้กปลุกขู่เป่าจากความฝัน นางลืมตาขึ้นพร้อมกับกลับมายังรังหญ้า

อากาศเย็นยะเยือกทำให้ร่างน้อย ๆ ของนางสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

แสงจ้าส่องลอดช่องว่างในรังหญ้าเข้ามา ขู่เป่าจึงรีบคลานออกจากรัง ก่อนจะวิ่งโซซัดโซเซไปยังลานบ้าน

ขู่เป่ามาถึงจุดที่คุกเข่าอยู่เมื่อคืน แล้วคุกเข่าลงอีกครั้ง

ซี้ด......

หนาวเหลือเกิน อยากกลับไปยังสถานที่มหัศจรรย์แห่งนั้นจัง!

แต่ขู่เป่าขยับไม่ได้ ไม่เช่นนั้นท่านย่าใจร้ายจะขุดท่านแม่ขึ้นมาให้หมาป่ากินจริง ๆ

คุกเข่าอยู่นานมาก ประตูใหญ่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเปิด

ฤดูหนาวอันเหน็บหนาวเช่นนี้ ทุกคนล้วนไม่ลุกจากเตียงจนกว่าตะวันจะสาย จะได้หนาวน้อยลงและประหยัดเสบียงไปได้หนึ่งมื้อ

นกกระจอกตัวหนึ่งบินมาเกาะบนหัวที่ยุ่งเหยิงของขู่เป่า «เด็กดี เด็กดี มีคนเข้าหมู่บ้านแล้ว! พวกเขามาตามหาหวังชุ่ยฮวา!»

ขู่เป่ายกมือขึ้นดึงน้ำมูกที่แข็งค้างออก แล้วเอียงศีรษะครุ่นคิด

หวังชุ่ยฮวาหรือ?

ท่านย่าใจร้ายก็ชื่อหวังชุ่ยฮวานี่นา

ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ร่างน้อย ๆ ของขู่เป่าพลันสะดุ้ง นางรีบลุกขึ้นวิ่งไปทันที

ต้องเป็นพวกโจรลักพาตัวเด็กเข้าหมู่บ้านแน่!

ท่านย่าใจร้ายชอบพูดอยู่เสมอว่า หากไม่เชื่อฟังจะขายนางให้พวกโจรลักพาตัวเด็กที่กินเนื้อคน

นางไม่อยากถูกขายให้พวกโจรลักพาตัวเด็ก เช่นนั้นนางก็จะไม่ได้พบท่านแม่อีกแล้ว

«นังเด็กสารเลว หยุดเดี๋ยวนี้!»

ขู่เป่าวิ่งมาถึงหน้าประตูลานบ้าน หวังซื่อก็ออกมาเสียก่อน ในมือยังถือรองเท้าไว้ข้างหนึ่ง พอเห็นขู่เป่ากำลังหนี นางก็โกรธจนกระทืบเท้า

เห็นขู่เป่าไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หวังซื่อจึงตะโกนเสียงแหลม «ถ้ายังวิ่งอีก ข้าจะไปขุดแม่เจ้าออกมา!»

คราวนี้ขู่เป่าไม่ฟังนางอีกแล้ว นางวิ่งเท้าเปล่าอย่างรวดเร็ว

นางจะไปหาท่านแม่ นางไม่อยากถูกขายให้พวกโจรลักพาตัวเด็ก!

ถนนในหมู่บ้านจับตัวเป็นน้ำแข็ง ขู่เป่าก็วิ่งอย่างเร่งร้อน จึงหกล้มติด ๆ กันหลายครั้ง ผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้าถลอกจนเลือดซึม ทว่าเลือดเพิ่งไหลออกมาก็แข็งตัวเพราะความหนาว ร่างเล็ก ๆ เต็มไปด้วยบาดแผล

แต่นางไม่สนใจความเจ็บปวด ล้มลงแล้วก็พยายามลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งต่อไป

คราวนี้นางฉลาดขึ้น ปลายนิ้วเท้าเล็ก ๆ พยายามจิกพื้นไว้ จะได้ไม่หกล้ม

หวังซื่อเห็นว่าขู่เป่าไม่ยอมกลัวคำขู่ ก็ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ไม่สนใจสิ่งใดอีก คว้าไม้เขี่ยเตาไฟแล้วไล่ตามออกไป

เท้าข้างหนึ่งจมลงไปในหิมะ ทำให้นางหนาวจนตัวสั่น

«นังเด็กสารเลว ข้าบอกให้หยุด! ข้าบอกให้หยุด!»

ไม่นานหวังซื่อก็ตามขู่เป่าทัน นางฟาดไม้เขี่ยเตาไฟใส่ร่างเด็กน้อยอย่างแรง

«อ๊า!»

ขู่เป่าหนาวก็หนาว เจ็บก็เจ็บ จึงร้องโหยหวนไม่หยุด ร่างน้อย ๆ กระเสือกกระสนคลานไปข้างหน้าบนพื้นน้ำแข็ง «ฮือ ๆ......ท่านแม่ หนูง่วง......»

«ทำอะไรกัน! หยุดมือ!»

เสียงตวาดดังลั่นมาจากที่ไกล ทำให้หวังซื่อซึ่งกำลังเฆี่ยนตีอย่างเมามันสะดุ้งตกใจ นางหยุดมือแล้วหันมองไปข้างหน้า

เห็นม้าตัวหนึ่งควบทะยานมาตามถนนในหมู่บ้าน ด้านหลังลากเลื่อนหิมะมาด้วย

«ฮี้!»

ชั่วพริบตา เลื่อนหิมะก็มาถึงตรงหน้า ชายร่างสูงแปดฉื่อดึงบังเหียนหยุดม้า แล้วกระโดดลงจากเลื่อนหิมะ

«นางคือหวังซื่อที่พวกท่านตามหา»

ชาวบ้านคนหนึ่งกระโดดลงจากเลื่อนหิมะตามมาติด ๆ แล้วชี้ไปทางหวังซื่อพร้อมกล่าว

หญิงชราวัยประมาณห้าสิบปีกระโดดลงจากเลื่อนหิมะตามมาอีกคน ใบหน้าอิ่มเอิบมีสง่าราศี แววตาเมตตาอ่อนโยนเจือความเฉียบขาดที่มิอาจล่วงเกิน เสื้อคลุมสีม่วงที่นางสวมยิ่งขับให้ดูสูงศักดิ์

หวังซื่อชะงักงัน ผู้สูงศักดิ์มาตามหานางหรือ?

นางไม่เคยพบผู้สูงศักดิ์เช่นนี้มาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีความเกี่ยวข้องอันใดกัน พลันรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย แข้งขาอ่อนแรง

หรือจะเป็นญาติห่าง ๆ ที่มั่งคั่งขึ้นมา แล้วตั้งใจมาตามหาญาติ?

หญิงชราตรงหน้ามีอายุไล่เลี่ยกับนาง แต่การแต่งกายและกิริยาท่าทางกลับต่างกันราวฟ้ากับดิน หวังซื่อจึงเกิดความอิจฉาริษยาอยู่ในใจ ทว่าบนใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มประจบประแจงออกมาทันที «ไม่ทราบว่าฮูหยินมาหาข้าด้วยธุระอันใด?»

หญิงชราไม่ปรายตามองหวังซื่อแม้แต่น้อย ครั้นเห็นร่างน้อย ๆ ที่หมอบอยู่บนพื้น ร่างกายของนางก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที

ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็ง เด็กน้อยบนพื้นสวมเพียงเสื้อผ้าขาดวิ่นตัวเดียว ผิวที่โผล่พ้นออกมาบอบช้ำจนแทบมองไม่ได้!

ความหวาดกลัวอันไร้ที่สิ้นสุดเอ่อล้นขึ้นในใจนาง จนแม้แต่ก้าวเท้าก็ยังทำไม่ได้

เคราะห์ดีที่ชายร่างสูงแปดฉื่อข้างกายนางก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วประคองเด็กน้อยบนพื้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

ขู่เป่ารู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะซุกเข้าไปในเสื้อคลุมอุ่น ๆ ดวงตากลมโตสะท้อนใบหน้าของชายผู้สง่างามและน่าเกรงขาม

«เอ๊ะ ๆ! ท่านอุ้มเด็กบ้านข้าไปทำไม รีบวางนางลง!»

หวังซื่อไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงรีบก้าวเข้าไปขวาง ทว่ากลับถูกชายผู้นั้นปัดแขนใส่จนล้มคว่ำลงกับพื้น

«โอ๊ย ๆ ข้าล้มเจ็บไปหมดแล้ว! พวกท่านต้องชดใช้ค่ารักษาให้ข้า!»

หวังซื่อล้มลงหงายท้อง แขนขาชี้ฟ้า นางกลอกตาไปมาแล้วอ้าปากเตรียมเรียกค่าเสียหาย

ผู้สูงศักดิ์ผู้นี้ดูดุดันราวกับเทพร้าย ไม่เหมือนมาตามหาญาติ กลับดูคล้ายมาตามล้างแค้น ไม่ว่ามีที่มาอย่างไรก็ต้องรีดเอาผลประโยชน์มาสักกอบมือ

ชายผู้นั้นเห็นใบหน้าของขู่เป่าชัดเจน ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น เขารีบอุ้มนางไปให้หญิงชราดู «ท่านแม่ รีบดูเร็ว!»

หญิงชราจ้องใบหน้าขู่เป่าตามเสียงเรียก ร่างกายพลันอ่อนยวบ ขอบตาแดงก่ำขึ้นทันที

ขู่เป่ามองคนทั้งสองซึ่งแต่งกายต่างจากชาวบ้านในหมู่บ้านอย่างสิ้นเชิง ร่างน้อย ๆ สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

แย่แล้ว นางต้องถูกพวกโจรลักพาตัวเด็กขายแน่!

เมื่อรู้สึกว่ามือของชายผู้นั้นคลายออก ขู่เป่าก็ดิ้นรนสุดแรง

ชายผู้นั้นกลัวจะทำให้ขู่เป่าเจ็บ จึงเผลอปล่อยมือให้นางดิ้นหลุดลงมา

ขู่เป่าใช้ทั้งมือและเท้าคลานวิ่งไปบนพื้นน้ำแข็ง นางต้องรีบไปหาท่านแม่!

«เด็กน้อย!»

หญิงชราร้องเรียกเสียงแหลมด้วยความปวดใจ แล้ววิ่งตามไป

ชายผู้นั้นก็ออกวิ่งตามไปเช่นกัน แต่กลับถูกหวังซื่อกอดขาไว้แน่น «ห้ามหนี! จ่ายเงินมา!»

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป