ทะลุมิติมาเป็นติงตงจิ่วในยุคโบราณ

ตอนที่ 5 ปลาและสบู่

18 นาที· 4.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บทที่ 5 ปลาและสบู่

ฟ้ายังสลัวอยู่ ติงตงจิ่วก็ตื่นแล้ว

เขานอนนิ่งไม่กล้าขยับ ตั้งใจฟังเสียงข้างกายก่อน หวังอี้เหมยหายใจสม่ำเสมอ ยังหลับอยู่ นางนอนตะแคงหันมาทางเขา มือข้างหนึ่งวางพาดอยู่นอกผ้าห่ม นิ้วมือค่อนข้างหยาบ ข้อนิ้วดูใหญ่ ติงตงจิ่วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เสื้อผ้าวางอยู่ตรงหัวเตียงเตา เขาหยิบมาสวมอย่างเบามือเบาเท้า เรื่องเมื่อคืนเขายังคิดไม่ตกว่าทำไมผู้หญิงถึงโกรธ

เพิ่งสวมเสื้อผ้าฝ้ายได้ไม่นาน ก็มีเสียงขยับกุกกักข้างกาย หวังอี้เหมยตื่นขึ้นมาเช่นกัน นางขยี้ตาแล้วลุกนั่ง เส้นผมยุ่งเล็กน้อย ปล่อยสยายอยู่ด้านหลังลำคอ พอเห็นติงตงจิ่วกำลังสวมเสื้อ นางก็ไม่พูดอะไร เพียงหยิบเสื้อผ้าของตนมาสวมบ้าง เสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีน้ำเงินซักจนสีซีด ตรงหัวไหล่มีผ้าปะสีเข้มอยู่ชิ้นหนึ่ง

พอสวมเสร็จ นางก็ยกผ้าห่มและเครื่องนอนบนเตาเข้านอนขึ้นสะบัด แล้วพับซ้อนกันไว้ตรงปลายเตา จากนั้นหยิบไม้กวาดเล็กที่ทำเองจากฟ่อนรวงข้าวฟ่างซึ่งวางอยู่ตรงหัวเตา มาใช้จนรวงลีบแบนไปหมดแล้ว นางคุกเข่าบนเตา โน้มตัวลงกวาดไปทีละน้อย

กวาดเตาเสร็จ นางดึงผ้าปูเก่าบนเตาให้ตึง ผ้าปูสีน้ำเงินซักจนซีดมานานแล้ว มีรอยปะอยู่หลายแห่ง นางแผ่ผ้าให้เรียบไร้รอยยับ ดึงมุมทั้งสี่ให้ตึงเสมอกัน พอทำทุกอย่างเสร็จ นางก็สวมรองเท้าแบบลากไปที่ห้องครัว

ติงตงจิ่วมองอยู่ข้าง ๆ ในที่สุดก็ผ่อนลมหายใจออกมา โชคดีที่นางทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขารีบผูกสายคาดเอว แล้วตามออกจากห้องไป

ลานบ้านยังไม่สว่างเต็มที่ ติงตงจิ่วเดินไปข้างบ่อน้ำ หมุนกว้านตักน้ำขึ้นมาเต็มถัง แล้วยกไปเทใส่โอ่งใบใหญ่ตรงมุมลาน เสียงน้ำกระฉอกดังชัดเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบยามเช้า ตักน้ำสามถัง โอ่งก็เกือบเต็มแล้ว เขาหยิบไม้กวาดด้ามใหญ่ที่พิงกำแพงไว้มากวาดลานบ้านต่อ พื้นลานเป็นดินอัดแน่น ไม้กวาดลากผ่านดังซ่า ๆ ฝุ่นดินละเอียดฟุ้งขึ้นมา เขากวาดจากประตูเข้ามาด้านใน ไม่ปล่อยให้พลาดแม้แต่ซอกมุม กวาดใบไม้กับเศษฟืนที่ตกตั้งแต่เมื่อวานมากองรวมกัน บางส่วนเอาไว้ก่อไฟ ที่เหลือก็ใช้พลั่วตักไปกองหมักทำปุ๋ยหลังบ้าน

พอกวาดลานเสร็จ เขาเห็นขวานผุพังที่ใช้ผ่าฟืนวางพิงอยู่ข้างกำแพง หัวขวานขึ้นสนิม คมก็ทื่อ ผ่าฟืนลำบาก เขาหยิบขวานขึ้นมา แล้วเอาหินลับมีดที่เก็บได้ออกมา ตักน้ำราดลงบนหิน จากนั้นจัดมุมขวานให้เหมาะแล้วเริ่มลับดังครืดคราด

เสียงหินลับมีดเสียดสีกับคมขวานดังก้องไปไกลในยามเช้า เขาลับอย่างพิถีพิถัน คมขวานค่อย ๆ เป็นเงาวาว สนิมหลุดออก เผยให้เห็นเนื้อเหล็กสีเงินเย็นเยียบ ลับไปครู่หนึ่งก็ใช้นิ้วลองแตะคมดู คมขึ้นแล้ว ปลายนิ้วแค่เฉียดผ่านก็รู้สึกเย็นวาบ

ตอนนั้นเอง คนแก่กับเด็ก ๆ ต่างก็เริ่มตื่น

หูซื่อออกมาจากห้องฝั่งตะวันตก ผมหวีเรียบกริบ เกล้ามวยเล็กไว้ด้านหลังศีรษะแล้วใช้ปิ่นไม้ปักไว้ นางไอสองครั้ง ก่อนเดินช้า ๆ ไปยังห้องส้วมในลาน ติงเฉิงขยี้ตาเดินออกมาจากห้องของปู่กับย่า พอเห็นพ่อกำลังลับขวานก็เดินเข้าไปดู ติงตงจิ่วบอกว่า “เฉิงเอ๋อร์ ไปตักน้ำล้างหน้าเถอะ”

ติงเฉิงขานรับว่า “ขอรับ” แล้ววิ่งไปห้องครัว หวังอี้เหมยก่อไฟไว้แล้ว น้ำในหม้อร้อนพอดี นางตักน้ำร้อนให้ลูกชายครึ่งกระบวย ผสมน้ำเย็นลงไปแล้วยกมาไว้บนแท่นหินในลาน ติงเฉิงย่อตัวลงตรงนั้น ใช้มือเล็ก ๆ รองน้ำขึ้นลูบหน้า ล้างจนเสียงน้ำดังซ่า ๆ

ติงตงจิ่วลับขวานเสร็จแล้วก็ล้างน้ำดำ ๆ บนหินลับมีดออก พอเห็นลูกชายล้างหน้าเสร็จ เขาก็ยกกะละมังน้ำล้างหน้าขึ้นมา ไม่ยอมเททิ้ง เดินถือไปยังห้องปีกฝั่งตะวันออก ซึ่งเป็นห้องที่เขานอนกับหวังอี้เหมย พื้นห้องเป็นดินอัดแน่นและกวาดสะอาด เขาใช้มือรองน้ำที่เหลือในกะละมัง แล้วค่อย ๆ สะบัดให้กระจายทั่วพื้น หยดน้ำตกลงบนดิน ทิ้งรอยสีเข้มชุ่มชื้นไว้ กลิ่นดินเปียกโชยขึ้นมาในอากาศ

รดน้ำเสร็จ เขารออยู่ครู่หนึ่งให้พื้นดูดซึมน้ำเข้าไปจนไม่เปียกแฉะ แล้วจึงหยิบไม้กวาดเล็กที่พิงอยู่ข้างเตามากวาดพื้นอย่างละเอียด ฝุ่นที่เปียกน้ำไม่ฟุ้งกระจาย แต่จับตัวเป็นกองเล็ก ๆ เขาใช้ที่ตักขยะเก่าโกยกองนั้นไปทิ้งรวมกับกองขยะเล็ก ๆ ในลาน แล้วเปิดประตูไม้สองบานออกกว้าง ลมเย็นสดชื่นยามเช้าพัดผ่านห้อง กลิ่นอับที่ค้างคืนก็สลายไปอย่างรวดเร็ว

ติงฉวนเกินก็ตื่นแล้ว ชายชราสวมเสื้อกางเกงผ้าหยาบสีเทาเข้ม คาดเอวด้วยผ้าผืนหนึ่ง เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินเอื่อย ๆ ออกจากห้องโถงใหญ่ แล้วเดินตรวจรอบลานบ้านก่อน กวาดตามองซ้ายขวา พอเห็นโอ่งน้ำเต็ม ขวานถูกลับจนเงา และพื้นเพิ่งรดน้ำ เขาก็พยักหน้าแทบไม่สังเกตเห็น จากนั้นเดินไพล่มือออกไปนอกประตูบ้าน เดินตรวจดูรอบ ๆ

นี่เป็นธรรมเนียมที่คนรุ่นก่อนสืบทอดกันมา พอฟ้าสางก็ต้องตรวจดูทั้งในและนอกบ้านให้ทั่ว กำแพงลานมีรอยร้าวหรือไม่ บนถนนหน้าบ้านมีรอยเท้าคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นหรือเปล่า แม้แต่กิ่งปอหรือใบไม้ที่ลมพัดมา ก็ต้องรู้เห็นอยู่ในใจ ติงฉวนเกินเดินช้า ๆ หลังงอเล็กน้อย แต่ดวงตาคมกริบ ไม่มีอะไรปิดบังเขาได้ เขายืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง มองถนน แล้วมองกำแพงบ้านเพื่อนบ้านทั้งสองข้าง ก่อนจะค่อย ๆ เดินกลับเข้าลาน

ตอนนั้นเอง กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยออกมาจากห้องครัว เป็นกลิ่นอาหารที่หวังอี้เหมยกำลังทำ ผสมกับไอชื้นยามเช้า ลอยเข้าจมูก

“มากินข้าวได้แล้ว” หวังอี้เหมยตะโกนเรียกจากห้องครัว มื้อเช้าวันนี้เป็นหมั่นโถวแป้งผสมกับข้าวฟ่างและน้ำแกงหัวไชเท้า ทั้งครอบครัวก้มหน้าก้มตากิน ไม่มีใครพูดอะไร ติงเฉิงกินเร็ว ดื่มน้ำแกงจนหมดแล้วก็จ้องติงตงจิ่วตาแป๋ว เด็กน้อยความจำดี จำได้ว่าเมื่อวานพ่อจับปลาจากแม่น้ำกลับมา

ติงตงจิ่วลูบหัวเขา “กินเสร็จแล้ว พ่อจะไปดูที่ริมแม่น้ำ”

ดวงตาติงเฉิงเป็นประกายขึ้นมาทันที

ติงตงจิ่วกินหมั่นโถวไปสองลูก ดื่มน้ำแกงหนึ่งชาม แล้ววางชามลง “ข้าจะไปดูที่ริมแม่น้ำ”

“อืม” หวังอี้เหมยรับคำ ก้มหน้าเก็บชามตะเกียบ ติงเฉิงได้ยินดังนั้นก็รีบดันชามข้าว ลื่นตัวลงจากม้านั่งแล้วกระโดดดุ๊กดิ๊กไปหาพ่อ มือเล็ก ๆ ดึงชายเสื้อเขาไว้ “ท่านพ่อ ข้าไปด้วย ข้าไปด้วย”

ติงตงจิ่วมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของลูกชาย แล้วพยักหน้า “ได้ ตามมา แต่อย่าวิ่งซน”

หวังอี้เหมยชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว “เฉิงเอ๋อร์ สวมเสื้อคลุมด้วย ข้างนอกมีลม”

ติงเฉิงรีบสวมเสื้อคลุมผ้าสีเทาของตัวเอง เสื้อไม่มีรอยปะ แต่ก็ซักจนสีซีดแล้ว ติงตงจิ่วสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีหม่นที่ซักจนซีด ตรงข้อศอก หัวไหล่ และแผ่นหลังมีผ้าปะซ้อนกันหลายชั้น ฝีเข็มหยาบ ๆ เป็นฝีมือของหวังอี้เหมย แม้เสื้อผ้าจะเก่า แต่ซักสะอาดเรียบร้อย เขาหยิบถุงผ้าหยาบที่เย็บไว้ใบหนึ่ง แล้วพาลูกชายออกจากบ้าน

ระหว่างเดินไปริมแม่น้ำ ถนนดินขรุขระไม่เรียบ ติงตงจิ่วจงใจเดินกะเผลก ก้าวช้า ๆ โดยเฉพาะขาซ้ายที่ลากไปกับพื้น ติงเฉิงเดินอยู่ข้าง ๆ ก้าวสั้น ๆ อย่างกระฉับกระเฉง คอยเงยหน้ามองพ่อเป็นระยะ

ระหว่างทางพวกเขาพบคนหลายคน ติงเหล่าซื่อจากหมู่บ้านฝั่งตะวันออกกำลังนั่งยอง ๆ ลับเคียวอยู่หน้าบ้าน พอเห็นพ่อลูกเดินมา เขาก็เหลือบตามอง ขยับสายตาไปหยุดที่ขาพิการของติงตงจิ่ว แล้วเบ้ปากเล็กน้อย ไม่พูดอะไร ติงตงจิ่วก็ไม่ทัก พาลูกชายเดินผ่านไป

เดินต่อไปอีกหน่อยก็เจอป้าฝูหิ้วตะกร้ากลับมาจากสวนผัก ในตะกร้ามีใบหัวไชเท้าเหี่ยว ๆ อยู่สองสามต้น พอเห็นติงตงจิ่ว นางก็ยิ้มทัก “ตงจิ่ว จะไปไหนหรือ?”

“ไปเดินดูแถวริมแม่น้ำขอรับ” ติงตงจิ่วตอบคลุมเครือโดยไม่หยุดเดิน

“อ้าว เฉิงเอ๋อร์ก็ตามไปด้วยนี่นา” ป้าฝูยิ้มพลางมองติงเฉิง แล้วเหลือบมองถุงผ้าในมือติงตงจิ่ว คล้ายอยากรู้ว่าข้างในมีอะไร

ติงเฉิงไม่ได้คิดมาก เขาเห็นเพื่อนตัวน้อย ลู่วา เด็กชายที่สูงพอ ๆ กับเขาแต่ผิวคล้ำกว่า กำลังหิ้วตะกร้าเก่าใส่กิ่งไม้แห้ง เดินก้มหน้ากลับบ้าน ติงเฉิงร้องเรียกอย่างดีใจ “ลู่วา! ลู่วา!”

ลู่วาเงยหน้าขึ้น พอเห็นติงเฉิง ใบหน้าดำคล้ำก็เผยรอยยิ้ม “เฉิงเอ๋อร์!”

“ท่านพ่อจะพาข้าไปจับปลา!” ติงเฉิงยืดอกน้อย ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภูมิใจ

ดวงตาลู่วาเป็นประกาย มองติงเฉิงอย่างอิจฉา แล้วหันไปมองติงตงจิ่ว ดวงตาเล็ก ๆ ว่องไวกลอกไปมา ก่อนถามว่า “พวกเจ้าจะใช้เบ็ดตกปลาหรือใช้ข้องดักปลา?”

ติงเฉิงหันไปมองพ่อ ติงตงจิ่วส่ายหน้าเบา ๆ ติงเฉิงจึงหันกลับไปตอบเสียงใส “ท่านพ่อทำข้องดักปลาไว้”

“ข้องดักปลาดีสิ จับตัวใหญ่ได้ด้วย” ลู่วาพูดพลางมองอย่างอิจฉายิ่งกว่าเดิม ที่บ้านเขาไม่มีใครทำของแบบนี้เป็น หากอยากกินปลาก็ต้องรอให้น้ำตื้นตรงหาดทรายแล้วลงไปจับ ปลาที่จับได้ก็มีแต่ลูกปลาเล็ก ๆ ยาวเท่านิ้ว

เด็กทั้งสองคุยกันอีกไม่กี่ประโยค ลู่วาถึงค่อยหิ้วตะกร้าเดินจากไป พลางหันกลับมามองอยู่หลายครั้ง ติงเฉิงได้รับสายตาอิจฉาจากเพื่อน ใบหน้าเล็ก ๆ พลันสดใส เดินอย่างกระฉับกระเฉง

พอถึงริมแม่น้ำ แสงแดดอุ่น ๆ ส่องลงมา น้ำไหลกระฉอก ติงตงจิ่วบอกให้ลูกชายยืนบนพื้นแห้งริมตลิ่ง “ยืนตรงนี้ อย่าเข้ามา เดี๋ยวรองเท้าเปียก แม่เจ้าจะว่าเอา”

ติงเฉิงยืนอย่างว่าง่าย แต่เบิกตากว้างจ้องดูท่าทางของพ่อ

ติงตงจิ่วกวาดตามองรอบ ๆ ตอนใกล้เที่ยง ริมแม่น้ำเงียบสงัด ไม่มีใครอยู่ เขาจึงรีบเดินไปยังแอ่งน้ำวนที่วางข้องดักปลาไว้เมื่อวาน พอก้าวเร็วขึ้น ขาของเขาก็ไม่กะเผลกแล้ว โชคดีที่ลูกชายอยู่ด้านหลัง มองไม่เห็น

น้ำใสจนมองเห็นกอสาหร่ายที่ไหวเอนไปมาอยู่ใต้น้ำ เขาย่อตัวลง คลำหาเชือกหญ้าที่ผูกไว้กับโคนต้นอ้อ แล้วกำไว้แน่น ค่อย ๆ ดึงขึ้นมา

มือพลันรู้สึกหนักอึ้ง

หัวใจเขากระตุก มือจึงออกแรงเพิ่ม เชือกหญ้าตึงขึ้น ข้องดักปลาที่อยู่ใต้น้ำค่อย ๆ โผล่พ้นผิวน้ำ ผ่านช่องสานของกิ่งหลิว มองเห็นเงาบางอย่างกำลังดิ้นอยู่ข้างใน หลังสีเทาดำ ท้องสีเงินขาว

ปลา!

ติงตงจิ่วดีใจ รีบออกแรงดึงจนเสียงน้ำซ่าดังขึ้น ข้องดักปลาทั้งอันโผล่พ้นน้ำ หยดน้ำกระเด็นวาววับท่ามกลางแสงแดด ในข้องมีปลาตะเพียนสองตัวกำลังดิ้นสุดแรง หางฟาดกิ่งหลิวดังเพียะ ๆ น้ำกระเซ็นใส่หน้าเขา

“ท่านพ่อ! ปลา! ปลา!” ติงเฉิงเห็นจากริมฝั่งก็ดีใจจนตบมือกระโดด เสียงเล็ก ๆ ร้องดังลั่น

ติงตงจิ่วยิ้มกว้าง รีบยกข้องดักปลาไปวางบนพื้นแห้งริมฝั่ง แก้เชือกที่มัดปากข้องออก แล้วคว่ำปากลงเหนือถุงผ้า สะบัดทีหนึ่ง ปลาสองตัวก็ลื่นหล่นลงไปในถุง หางยังสะบัดอย่างไม่ยอมแพ้

“ปลา! ปลา!” ติงเฉิงรอไม่ไหว วิ่งพรวดเข้ามา เอาหัวเล็ก ๆ มุดเข้าไปในถุง ติงตงจิ่วกลัวปลาดิ้นหลุดออกมา รีบมัดปากถุงให้แน่น แล้วยกขึ้นสูงให้ลูกชายดู

ปลาข้างในยังดิ้นอยู่ ผ้าถุงนูนขึ้นเป็นระยะ ติงเฉิงเขย่งเท้า ดวงตากลมโต ใบหน้าเล็ก ๆ เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น “ท่านพ่อ จับได้จริง ๆ ด้วย! จับได้จริง ๆ!”

ติงตงจิ่วมองท่าทางดีใจของลูกชาย หัวใจก็อบอุ่นขึ้นมา เขาลูบหัวลูก “อืม จับได้แล้ว กลับบ้านให้แม่เจ้าตุ๋นน้ำแกงปลาให้กิน”

ปลาสองตัวแม้จะไม่ใหญ่ แต่ก็เป็นผลสำเร็จที่จับต้องได้ ยืนยันว่าข้องดักปลาที่เขาสานใช้ได้ ไม่ต้องแก้แบบแล้ว เขาให้ติงเฉิงถือถุงผ้าไว้ ติงเฉิงดีใจจนแทบอยากเอาหัวมุดเข้าไปข้างใน

เขาเก็บเศษหมั่นโถวเก่าออกจากข้องดักปลา แล้วหยิบกระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ ออกจากอก ข้างในมีไส้เดือนตัวเล็กสองตัวที่เขาขุดได้ข้างกำแพงลานบ้านเมื่อเช้า เลี้ยงไว้ในดินชื้น เขาเอาไส้เดือนเสียบไว้ตรงปลายกิ่งหลิว แล้วยัดลงไปในข้อง ก่อนนำไปวางในน้ำอีกครั้ง คราวนี้เขาเปลี่ยนที่ ไปหาแอ่งน้ำวนที่ลึกกว่าเดิม แล้วผูกเชือกไว้กับกอรากต้นอ้อ

ทำทุกอย่างเสร็จ เขาก็พาติงเฉิงถือถุงผ้าเดินกลับบ้าน บอกให้ติงเฉิงพูดเบา ๆ ไม่อย่างนั้นถ้ามีคนมาเอาข้องของพวกเราไป ก็จะไม่มีปลาแล้ว ติงเฉิงตัวน้อยหุบปากทันที ตลอดทางมีเพียงเสียงหัวเราะคิกคักเป็นครั้งคราว ดวงตาเปล่งประกายด้วยความยินดี พวกเขาจงใจอ้อมทางเพื่อหลบผู้คน โชคดีที่คราวนี้ไม่พบใครเลย

เมื่อกลับถึงบ้าน ประตูลานปิดอยู่ ติงตงจิ่วผลักประตูเข้าไป ยังไม่ทันก้าวพ้นธรณี ติงเฉิงก็วิ่งเข้าไปข้างในพลางตะโกนว่า “ท่านแม่ จับปลาได้แล้ว!”

ติงเฉิงวางถุงผ้าลงกับพื้นแล้วแก้มัด ปลาตะเพียนสองตัวข้างในดิ้นไปมา เกล็ดสะท้อนแสงสีเงินใต้แดด

หวังอี้เหมยกำลังตากผ้าอยู่ในลานบ้าน

“โอ้ จับได้จริง ๆ ด้วย!” ดวงตาหวังอี้เหมยเป็นประกาย นางย่อตัวลงดู

ติงเฉิงเล่าขั้นตอนที่พ่อจับปลาให้ฟังเจื้อยแจ้ว

หูซื่อกับติงฉวนเกินก็ออกมาด้วย หูซื่อมองปลาแล้วเผยรอยยิ้ม “ลูกข้าเก่งขึ้นแล้ว”

ติงฉวนเกินไม่พูดอะไร แต่แววตาเป็นประกาย เขาย่อตัวลง หยิบปลาตะเพียนตัวใหญ่กว่าขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ “ใหญ่เท่าฝ่ามือ ใช้ได้”

หวังอี้เหมยลุกไปหยิบกะละมัง นางตักน้ำเทลงไปแล้วใส่ปลาลงไป ปลาโดนน้ำก็เริ่มดิ้นกระเด็น น้ำสาดใส่หน้านาง นางไม่โกรธ ใช้หลังมือเช็ดหน้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ปลาตัวนี้อ้วนพี ตุ๋นน้ำแกงได้เต็มหม้อเลย”

ติงตงจิ่วบอกว่า “ตุ๋นทั้งสองตัวเลย”

หวังอี้เหมยเงยหน้ามองเขา “ตุ๋นทั้งสองตัวหรือ? วันละตัว กินได้ตั้งสองวันนะ”

“ปลาตัวเล็กแค่ฝ่ามือเดียว จะตุ๋นทั้งสองตัวเลยหรือ?” ติงตงจิ่วพูด “ตุ๋นทั้งสองตัวเถอะ ข้องดักปลาของข้าใช้ได้แล้ว ต่อไปอยากกินเมื่อไรก็ค่อยจับอีก”

หวังอี้เหมยคิดดูแล้วก็จริง หากข้องดักปลาใช้ได้ดี ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีปลากิน นางพยักหน้า “ได้ ตุ๋นทั้งสองตัวเลย”

นางลงมือฆ่าปลา ขอดเกล็ด ควักไส้ ติงตงจิ่วยืนมองอยู่ข้าง ๆ นางทำงานคล่องแคล่ว ไม่นานก็จัดการปลาทั้งสองตัวเสร็จแล้วนำไปวางผึ่งไว้

“เย็นนี้ตุ๋นปลากินกัน” นางบอก

ติงตงจิ่วอารมณ์ดี เขาไปหยิบกิ่งหลิวมาสานข้องดักปลาต่อ คราวนี้มีประสบการณ์แล้ว ไม่ต้องลองผิดลองถูก มือจึงทำงานเร็วขึ้นมาก เขานั่งพิงกำแพงอยู่ในลาน แสงแดดอุ่น ๆ ส่องลงมา กิ่งหลิวในมือพลิกไปมาอย่างว่องไว

พอใกล้ถึงเวลาทำมื้อเย็น ข้องดักปลาชิ้นที่สองก็เสร็จ มันมีขนาดพอ ๆ กับชิ้นแรก แต่สานได้เรียบร้อยสม่ำเสมอกว่า ส่วนกรวยดักปลาก็ลื่นไหลกว่าเดิม เขาหยิบขึ้นมาดู แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

ตอนมื้อเย็น กลิ่นหอมของปลาลอยออกมาจากห้องครัว หวังอี้เหมยตุ๋นปลากับผักป่า เติมเกลือลงไปเล็กน้อย แล้วโรยต้นหอมป่าหนึ่งกำ หมั่นโถวแป้งสาลีหยาบนึ่งจนร้อนระอุ แม้สีออกเหลืองคล้ำ แต่ก็น่ากิน

พอยกอาหารขึ้นโต๊ะ ก็มีปลาตุ๋นผักป่าหนึ่งกะละมัง ไอร้อนลอยกรุ่น กลิ่นหอมชวนกิน น้ำแกงปลาสีขาวนวล ผักป่าสีเขียวสด เห็นแล้วก็ชวนให้อยากอาหาร หมั่นโถวถูกหักออก ไอร้อนลอยขึ้นมา กลิ่นแป้งสาลีผสมกับกลิ่นปลา ทำเอาน้ำลายสอ

ติงเฉิงรอไม่ไหวมานานแล้ว จ้องกะละมังปลาเขม็ง หูซื่อคีบเนื้อปลาส่วนท้องที่มีก้างน้อยให้เขาชิ้นหนึ่ง ติงเฉิงเป่าเบา ๆ แล้วกัดอย่างระมัดระวัง ดวงตาหยีลง “หอมจัง!”

ติงฉวนเกินก็คีบปลาขึ้นมากินช้า ๆ เนื้อปลาตุ๋นจนเปื่อยและเข้าเนื้อ ผักป่าดูดซับน้ำแกงปลาไว้ รสชาติสดอร่อย เขากินไปสองคำ แล้วหักหมั่นโถวลงไปจุ่มน้ำแกงปลา

หวังอี้เหมยตักน้ำแกงปลาใส่ชามให้ติงตงจิ่ว ในน้ำแกงมีเนื้อปลาอยู่สองชิ้น ติงตงจิ่วซดน้ำแกงไปหนึ่งคำ รสสดหวานและมีกลิ่นหอมสดชื่นของผักป่า ปลาตุ๋นได้ที่ เนื้อร่อนนุ่มแทบละลายในปาก

ทั้งครอบครัวนั่งล้อมโต๊ะกินข้าวจนเหงื่อผุดบนหน้าผาก ติงเฉิงกินจนปากมันเงา หูซื่อเคี้ยวช้า ๆ ใบหน้ามีรอยยิ้ม ติงฉวนเกินไม่พูดอะไร แต่ก็กินไม่น้อย หวังอี้เหมยมองทุกคนกินอย่างเอร็ดอร่อย ตัวเองก็พลอยดีใจ มุมปากยกยิ้มอยู่ตลอด

ติงตงจิ่วกินปลาไปพลาง คิดไปพลาง ปลาตัวเล็กสองตัวทำให้ทุกคนกินกันอย่างมีความสุขก็จริง แต่จะช่วยอะไรได้? หาเงินช้าเกินไป เห็ดยังขึ้นเส้นใยอยู่ตรงมุมข้างเตา ไม่รู้เมื่อไรถึงจะโต ของที่บ้านขาดแคลนไปหมด ทั้งเสบียงที่ลดลงทุกวัน ผักที่เหลือเพียงหัวไชเท้ากับผักกาดขาว ส่วนเนื้อยิ่งไม่ต้องพูดถึง อีกไม่นานอากาศก็หนาวแล้ว ต้องหาเสื้อกันหนาวมาเพิ่ม ผ้าห่มก็ต้องหนาขึ้น ฟืนก็ต้องเตรียมไว้ให้มากกว่าเดิม...

มีอะไรที่หาเงินได้เร็วกว่านี้บ้าง?

ทำเต้าหู้หรือ? ต้องมีโม่หิน นั่นเป็นต้นทุน เขามีเงินติดตัวอยู่บ้าง พอจะลองทำได้ แต่โม่หินราคาไม่ถูก แถมยังต้องหาช่างหินมาทำ ไปขายข้องดักปลาที่อำเภอ แวะถามราคาดูด้วยดีกว่า

ทำเต้าเจี้ยวหรือ? ต้องทำช่วงฤดูร้อน เอาไปตากแดด ฤดูนี้คงไม่ทันแล้ว

เขาคิดไปพลาง ใช้ตะเกียบเขี่ยอาหารในชามไปพลาง หวังอี้เหมยเห็นเขาใจลอย จึงสะกิดแขน “คิดอะไรอยู่หรือ?”

“ไม่ได้คิดอะไร” ติงตงจิ่วได้สติกลับมา แล้วกินต่อ

กินเสร็จ ติงเฉิงก็อ้อนจะนอนกับพ่อแม่ หูซื่อบอกว่า “เฉิงเอ๋อร์เป็นเด็กดี มานอนกับย่าสิ”

“ไม่เอา ข้าจะนอนกับท่านพ่อท่านแม่” ติงเฉิงกอดขาติงตงจิ่วไม่ยอมปล่อย

หวังอี้เหมยมองติงตงจิ่ว เขาพยักหน้า “ได้ คืนนี้นอนกับพ่อแม่”

ติงเฉิงดีใจ ตบมือแล้ววิ่งวนอยู่ในห้อง หวังอี้เหมยครุ่นคิด ผู้ชายคนนี้กลับจากเป็นทหารแล้วเปลี่ยนไปจริง ๆ เมื่อก่อนกลับจากทำงานในนา ตัวเปื้อนดินทั้งตัวก็ล้มตัวลงนอน แต่ตอนนี้ทุกคืนก่อนนอนต้องล้างเท้าเช็ดหน้า รู้จักรักความสะอาดขึ้นมาก

นางตักน้ำอุ่นใส่กะละมัง แล้วล้วงเอาลูกประคำสบู่แห้งสองสามชิ้นจากไหดินตรงมุมกำแพงออกมา เป็นของที่เก็บจากต้นไม้แล้วตากแห้งไว้ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วง ปกติไม่ค่อยกล้าใช้ นางโยนลูกประคำสบู่ลงแช่ในน้ำอุ่น ไม่นานน้ำก็ขุ่นขึ้นเล็กน้อยและลื่นมือ

“มานี่” หวังอี้เหมยดึงติงเฉิงมานั่งบนม้านั่ง เด็กน้อยไม่อยู่นิ่ง บิดตัวไปมา นางใช้มือข้างหนึ่งกดศีรษะเขาไว้ อีกข้างวักน้ำลูกประคำสบู่ราดลงบนผม ติงเฉิงร้อง “อ๊า!” น้ำไหลลงมาตามลำคอ

“อย่าขยับ” หวังอี้เหมยพูดพลางใช้ปลายนิ้วขยี้ผม น้ำสบู่ลื่นมือ ขยี้จนเกิดฟองสีขาวขึ้นมา ผมของติงเฉิงเดิมทั้งเหลืองทั้งยุ่ง พอขยี้แล้วก็ดูเรียบร้อยขึ้น นางขยี้เสร็จแล้วตักน้ำสะอาดมาล้าง น้ำที่ล้างลงมาเป็นสีเทา

เปลี่ยนน้ำสะอาดอีกกะละมัง หวังอี้เหมยเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้ติงเฉิง ใบหน้าเด็กน้อยเล็กนิดเดียว นางเช็ดอย่างละเอียด ทั้งหน้าผาก แก้ม คาง ไม่มีจุดไหนตกหล่น แล้วเช็ดคอด้วย ตรงต้นคอมีขี้ไคลสีดำสะสมอยู่เป็นชั้น ปกติล้างหน้าไม่ถึงตรงนั้น นางขยี้ผ้าอยู่หลายครั้ง ถึงเผยสีผิวเดิมออกมา

แม้แต่ซอกหูก็ไม่เว้น ติงเฉิงจั๊กจี้จนหดคอหัวเราะคิกคัก หวังอี้เหมยตบเขาเบา ๆ “อยู่นิ่ง ๆ”

ล้างหน้าเสร็จก็ล้างเท้าต่อ เท้าเล็ก ๆ ของติงเฉิงดำคล้ำ ฝ่าเท้ามีหนังด้านแข็ง เด็กบ้านยากจนอย่างพวกเขาหน้าร้อนมักวิ่งเท้าเปล่าไปทั่วลานบ้านทั่วหมู่บ้าน หวังอี้เหมยขัดเท้าให้เขาจนขี้โคลนหลุดออกมาเป็นชั้น ติงเฉิงจั๊กจี้จนเตะขาไปมา น้ำกระเด็นเต็มพื้น

“เรียบร้อย สะอาดแล้ว” หวังอี้เหมยเช็ดตัวเขาให้แห้ง แล้วอุ้มขึ้นไปบนเตาเข้านอน ติงเฉิงมุดเข้าไปในผ้าห่ม โผล่มาแค่ศีรษะเล็ก ๆ ดวงตาเป็นประกายมองพ่อกับแม่

ติงตงจิ่วมองอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา

ลูกประคำสบู่...สบู่หมู!

เขานึกออกแล้ว! ชาติก่อนตอนเขาอยู่ในห้องเช่า เคยดูคลิปวิดีโอ มีคนทำสบู่ไส้หมูแบบโบราณ ถ่ายตั้งแต่ฆ่าหมูเอาไส้อ่อนออกมา แล้วทำทีละขั้น ความเห็นข้างล่างคึกคักมาก มีคนลองทำตามแล้วสำเร็จ เอาสบู่ก้อนสีเหลืองทองมาอวด บางคนทำพลาด บ่นว่าสบู่นิ่มยวบไม่เป็นก้อน บางคนเถียงกันว่าทำอย่างนี้ไม่ถูก ทำอย่างนั้นก็ไม่ถูก อีกหลายคนแบ่งปันประสบการณ์ บอกว่าเติมแป้งถั่วลงไปหน่อยจะทำให้สบู่แข็ง ใช้น้ำขี้เถ้าดีกว่าน้ำปูนใส...

ตอนนั้นเขาดูอย่างเพลิดเพลิน อ่านความเห็นทีละอัน เรื่องอย่าง “ปฏิกิริยาสะพอนิฟิเคชันต้องอาศัยอุณหภูมิ” “ความเข้มข้นของน้ำด่างต้องเหมาะสม” “ต้องเจียวมันหมูให้สะอาด” ล้วนจำขึ้นใจ ตอนนั้นคันไม้คันมืออยากลองทำ แต่ห้องเช่าไม่มีเงื่อนไข เลยได้แค่คิด

สมัยโบราณมีสบู่ไส้หมูอยู่แล้ว เขาเคยเห็นในค่ายทหาร เป็นของที่นายทหารชั้นผู้น้อยใช้ ห่อด้วยผ้าหยาบ ใช้ซักเสื้อผ้ากับล้างมือ สะอาดกว่าลูกประคำสบู่ มีกลิ่นผสมกันระหว่างน้ำมันหมูกับไส้อ่อน อธิบายไม่ถูก ไม่หอมแต่ก็ไม่ได้เหม็น มีคนบอกว่าใช้แล้วหน้าหนาวมือเท้าไม่แตก

ต้นทุนไม่สูง ไส้อ่อนหมูหาซื้อจากโรงฆ่าสัตว์ได้ในราคาถูก เพราะไม่มีใครต้องการ น้ำมันหมูก็มีอยู่ที่บ้านนิดหน่อย ถ้าไม่พอก็ค่อยซื้อ เติมแป้งที่บดจากถั่วลงไปหน่อย สบู่ก็จะแข็งขึ้น ที่สำคัญที่สุดคือเขารู้เคล็ดลับ ต้องใช้ด่าง แช่ขี้เถ้าไม้ในน้ำแล้วกรองให้ใส ก็จะได้น้ำด่าง เทียบกับคนสมัยโบราณที่อาศัยแต่สัมผัสลองผิดลองถูกแล้ว เขารู้มากกว่าไม่ใช่น้อย ๆ สัดส่วนคร่าว ๆ เขาก็พอจำได้

ความคิดในหัวเริ่มแล่นพล่าน ราวกับมีกระต่ายกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างใน เรื่องนี้ทำได้จริง ๆ ต้นทุนต่ำ ขายก็ง่าย ชาวบ้านใช้ลูกประคำสบู่ก็พอแล้ว แต่ครอบครัวเล็ก ๆ ในตัวอำเภอ พวกพ่อค้าแม่ค้าเล็ก ๆ กับบัณฑิต ย่อมเต็มใจจ่ายเงินไม่กี่อีแปะเพื่อซื้อสบู่ดี ๆ สักก้อน

ยิ่งคิดติงตงจิ่วยิ่งตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายในความมืด อีกฟากของเตา หวังอี้เหมยกอดติงเฉิงหลับไปแล้ว ลมหายใจสม่ำเสมอ ส่วนเขากลับนอนไม่หลับ ในหัวมีแต่เรื่องสบู่ไส้หมู จะซื้อไส้อ่อนอย่างไร เจียวน้ำมันอย่างไร แช่ขี้เถ้าไม้แบบไหน คนส่วนผสมอย่างไร และตากแห้งอย่างไร...

ท้ายที่สุด ติงตงจิ่วก็วางแผนในใจ พรุ่งนี้สานข้องดักปลาอีกอัน มะรืนค่อยเอาสองอันไปขายที่อำเภอ แล้วถามราคาโม่หินด้วย ซื้อไส้อ่อนหมู น้ำมันหมู และแป้งถั่วมาหน่อย อ้อ ต้องซื้อไหดินเผามาสักสองสามใบด้วย ที่บ้านต้องมีภาชนะใช้งานเพิ่มอีกหลายอย่าง แยกของใช้กันปะปนไม่ได้ แล้วก็แวะดูร้านเครื่องไม้ หาซื้อขี้เลื่อยมาหน่อย ถ้าเส้นใยเห็ดโตได้ที่ก็ต้องใช้ขี้เลื่อย มีเรื่องต้องทำอีกตั้งเยอะ!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป