เมื่อมองแผ่นหลังของบุรุษที่จากไป เสิ่นชูหวันก็พลันรู้สึกสับสนจนทำอะไรไม่ถูก
นางอุตส่าห์เอาใจใส่และว่าง่ายถึงเพียงนี้ เหตุใดเขายังดูไม่พอใจอีกเล่า?
ก็แค่จี้หยกชิ้นหนึ่งมิใช่หรือ นางถึงกับทุบจี้หยกของกู้ฉางจิ้นจนแตกแล้ว เหตุใดเขายังไม่ยอมเลิกราเรื่องนี้อีก?
ช่างใจแคบเสียจริง
เสิ่นชูหวันเบ้ปาก กอดหมอนนุ่มกลับขึ้นไปขดตัวบนตั่ง ก่อนจะทุบมันอย่างขุ่นเคืองสองที
-
ตำหนักฉางชุนกง
หลินเจี๋ยอวี๋เอนกายอยู่บนตั่ง นางกำนัลเฟิ่งซูใช้ผ้าเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กบนหน้าผากให้นางอยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ป่านนี้แล้ว ฝ่าบาทจะเสด็จมาจริงหรือเพคะ?”
ในใจหลินเจี๋ยอวี๋เองก็ว้าวุ่นอยู่ไม่น้อย
เมื่อหลายเดือนก่อน นางยังเป็นสนมที่ได้รับความโปรดปรานในวัง ถึงกับเคยมีรัศมีเหนือพระสนมชูเฟยอยู่พักหนึ่ง ทว่าไม่รู้ด้วยเหตุใด พอเข้าสู่ฤดูร้อนปีนี้ ฝ่าบาทก็เสด็จเข้าวังหลังน้อยครั้งลง ความโปรดปรานที่มีต่อนางจึงลดน้อยลงไปด้วย
หลินเจี๋ยอวี๋ได้รับความโปรดปรานมาได้ ย่อมมิใช่คนเขลาที่ไร้ความคิด ตอนแรกนางจึงยังคงสงบนิ่ง คิดว่าบางทีราชกิจเบื้องหน้าคงยุ่งยาก ฝ่าบาททรงแบ่งพระวรกายไม่ไหว นางไม่ควรดึงดันเข้าไปรบกวน
ทว่ารอครั้งนี้กลับยาวนานหลายเดือน จากฤดูร้อนล่วงเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง นางก็ไม่เคยได้รับความเมตตาจากฝ่าบาทอีกเลย
ก่อนหน้านี้ เซวียกุ้ยผินกับคนอื่น ๆ ที่เคยริษยานางเพราะได้รับความโปรดปราน ต่างพากันเยาะเย้ยถากถาง หลินเจี๋ยอวี๋ร้อนใจจนซื้อขันทีชงชาที่เพิ่งเข้ามารับใช้เบื้องพระพักตร์ ทว่าใครจะคิดว่านั่นกลับเป็นหมากที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตนาง
ยามฝูอานนำใบหูทั้งสองข้างของขันทีผู้นั้นมาให้ หลินเจี๋ยอวี๋แทบตกใจจนเป็นลม
นางล้มป่วยหนักจริง ๆ แม้แต่ในฝันก็ยังเห็นใบหูชุ่มเลือดคู่นั้น รบกวนจนนางไม่อาจหลับสนิทตลอดทั้งคืน