บนตั่งนุ่มในตำหนักข้าง เสิ่นชูหวันนั่งคุกเข่าหันหน้าเข้าหาบุรุษอยู่ในอ้อมแขนของเขา นางซบไหล่เขาอย่างอ่อนระโหย ไม่อยากขยับแม้แต่น้อย
เสื้อคลุมขนกระเรียนตกอยู่ข้างประตูตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ เยี่ยนเฉิงหลันผูกสายคาดเอวให้นาง พลางสอดนิ้วผ่านเรือนผมยุ่งสยาย ลูบให้เรียบอย่างอ่อนโยน
เสิ่นชูหวันยังจมอยู่ในห้วงสุขสมเมื่อครู่ ทว่าหลังความสุขผ่านพ้น ในใจก็กลับว่างเปล่าและหม่นเศร้าอย่างไร้สาเหตุ
“ผู้ใดรังแกเจ้า?”
เสิ่นชูหวันครางอุบอิบ ก่อนเบือนหน้าหนีไม่ยอมพูด
เยี่ยนเฉิงหลันตบหลังนางเบา ๆ “เจ้าไม่พูด แล้วเราจะช่วยตัดสินความให้เจ้าได้อย่างไร หืม?”
“ไม่พูดหรอก”
เสิ่นชูหวันเองก็ไม่รู้ว่าตนต้องการอะไร นางเกลียดคนตระกูลเสิ่น แต่จะให้เยี่ยนเฉิงหลันสังหารพวกเขาทั้งหมดหรือ? เขาไม่ใช่ทรราชเสียหน่อย
นางชิงชังตัวเองเช่นนี้ ทั้งที่อายุสิบหกปีแล้ว กลับยังควบคุมอารมณ์ของตนไม่ได้
เสิ่นชูหวันสูดจมูก กำลังจะผลักเขาออกแล้วลุกขึ้น ก็พลันรู้สึกถึงจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผาก
นางชะงักงันอยู่กับที่ จากนั้นก็เห็นเยี่ยนเฉิงหลันหยิบสร้อยทับทิมเส้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ
เขาปลดสร้อยที่คล้องคอนางอยู่ แล้วเปลี่ยนเป็นเส้นที่ถืออยู่ในมือ
สีสันเจิดจ้าส่องประกายอ่อนละมุนใต้แสงตะวัน เสิ่นชูหวันจ้องมองไม่วางตา ความชื่นชอบปรากฏชัดบนใบหน้า
“ยังเศร้าอยู่หรือไม่?”
เสิ่นชูหวันลูบทับทิมอย่างหลงใหล ความขุ่นข้องเมื่อครู่ค่อย ๆ มลายไป “ชูหวันไม่ได้เศร้าเสียหน่อย”