ภายในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาล
ซูฉีนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย
เสียงเครื่องวัดชีพจรข้างหูเต้นช้าลงเรื่อย ๆ ลมหายใจที่ผ่านจมูกและปากก็หนักหน่วงขึ้นทุกที
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าชีวิตกำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
เขาฝืนหันหน้าไปมองหญิงสาวที่กำลังวุ่นวายอยู่ข้างเตียง
แม้ใบหน้าจะดูอิดโรยเต็มที ก็ยังไม่อาจบดบังความงามของเธอได้
“สวี่ซินเวย เรื่องที่เธอติดค้างฉันตั้งแต่ตอนนั้น เธอชดใช้หมดไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้...”
แค่พูดประโยคที่ยังไม่สมบูรณ์ ซูฉีก็รู้สึกเหนื่อยแทบขาดใจ เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
สวี่ซินเวยเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของเขา
ตอนนั้นแม่ของเธอป่วยหนักและต้องใช้เงินด่วน ส่วนเขายังเป็นลูกคนรวย ใจอ่อนจนยกเงินค่าครองชีพทั้งเดือนหนึ่งหมื่นหยวนให้เธอไปทั้งหมด
แค่เพราะให้เงินไปหนึ่งหมื่นหยวน แฟนสาวของเขาในตอนนั้นก็โมโหใส่เขาอยู่หลายวัน
พอมาคิดตอนนี้ ช่างน่าขันจริง ๆ
เพราะหลังเรียนจบ พ่อแม่ของเขาก็เสียชีวิตพร้อมกันจากอุบัติเหตุทางรถยนต์
เขาถูกกระทบกระเทือนจิตใจจนเอาแต่หมกมุ่นกับบุหรี่และเหล้า สุดท้ายก็เป็นมะเร็งปอด กว่าจะตรวจพบก็อยู่ในระยะสุดท้ายแล้ว
ที่แย่ไปกว่านั้นคือแฟนสาวที่คบกันมาเจ็ดปี กลับร่วมมือกับชู้ ฉวยโอกาสตอนเขาป่วยหนักขนเงินของเขาไปจนหมด!
ตอนที่เขาแทบสิ้นหวัง สวี่ซินเวยก็ปรากฏตัวขึ้นเมื่อหนึ่งปีก่อน
เธอดูแลเขาทั้งวันทั้งคืน แถมยังเอาเงินเก็บทั้งหมดออกมาต่อชีวิตให้เขา
แต่ถึงจะยื้อชีวิตไว้ได้แค่ไหน โรคร้ายที่รักษาไม่หายนี้ก็มาถึงปลายทางแล้ว
เขาไม่รู้ว่าพูดประโยคทำนองนี้กับสวี่ซินเวยไปกี่ครั้งแล้ว
และทุกครั้งก็เป็นเหมือนเดิม
สวี่ซินเวยเพียงยิ้มให้ “บอกแล้วไงว่าฉันเต็มใจ นายก็ต้องเชื่อในตัวเองนะ นายต้องหายดีแน่”
หายดีงั้นเหรอ?
ซูฉีฝืนยิ้มออกมา
แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหายใจลำบากขึ้นเรื่อย ๆ
เปลือกตาของเขาหนักอึ้งตามไปด้วย
มาแล้ว
วันนั้นมาถึงจนได้
ซูฉีรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย มองสวี่ซินเวย “ถ้ามีชาติหน้า ฉันจะแต่งงานกับเธอให้ได้!”
ทันทีที่สิ้นเสียง เส้นกราฟบนเครื่องวัดชีพจรก็กลายเป็นเส้นตรง
สติของเขาหลุดออกจากร่าง วิญญาณค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น
เขาเห็นสวี่ซินเวยตาแดงก่ำ มือจับมือเขาไว้แน่น ร้องไห้ฟูมฟายอยู่ข้างเตียง
เขาไม่รู้ว่าสวี่ซินเวยเริ่มชอบเขาตั้งแต่เมื่อไร
ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะชอบ ผู้หญิงคนหนึ่งจะมาดูแลคนใกล้ตายอย่างเขาทั้งวันทั้งคืนเป็นเวลาหนึ่งปีได้ยังไง!
สวี่ซินเวยไม่เคยพูดออกมา
ส่วนเขาก็ไม่อาจรับความรู้สึกนี้ไว้ได้เช่นกัน
ทำได้เพียงฝังความเสียดายไว้ในใจ
วิญญาณของเขายังคงลอยสูงขึ้น ทะลุออกจากห้องพักผู้ป่วยขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะเข้าสู่ลำแสงสีขาวสายหนึ่ง
นี่เขากำลังจะไปสวรรค์หรือเปล่า?
เมื่อแสงสีขาวเลือนหาย ภาพที่ปรากฏตรงหน้าซูฉีกลับเป็นอีกภาพหนึ่ง
ที่นี่คือห้องเรียน!
เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะเรียน ตรงหน้ามีผู้หญิงผมลอนใหญ่ แต่งตัวสวยสะดุดตายืนอยู่
นี่ไม่ใช่หลิวหย่า แฟนสาวของเขาหรอกเหรอ?
ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าทุกคนในห้อง รวมถึงอาจารย์ที่ยืนอยู่บนแท่น ต่างก็กำลังมองมาทางนี้
“ซูฉี นายเป็นแฟนฉันยังไงกันแน่?! ทำไมถึงเอาเงินค่าครองชีพทั้งหมดไปบริจาคให้คนอื่น แล้วฉันจะใช้อะไรล่ะ?!”
หลิวหย่าจ้องเขาด้วยสีหน้าโกรธจัด
ภาพนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน
ซูฉีสะดุ้งไปทั้งตัว
เขานึกออกแล้ว นี่คือสมัยมหาวิทยาลัย!
ฉากนี้เกิดขึ้นหลังจากเขาบริจาคเงินหนึ่งหมื่นหยวนให้สวี่ซินเวยเมื่อสองวันก่อน หลิวหย่ามาหาเรื่องเขานั่นเอง!
นี่เป็นความฝันหรือภาพหลอนกันแน่?
เขาหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง
ความเจ็บปวดชัดเจนแล่นขึ้นมาจากต้นขา
นี่เรื่องจริงเหรอ?!
เขาเกิดใหม่แล้ว กลับมาอยู่ในช่วงมหาวิทยาลัยอีกครั้ง!
มุมปากเขายกขึ้น อยากหัวเราะด้วยความตื่นเต้น
“ซูฉี นายยิ้มอะไรน่ะ ไม่เห็นเหรอว่าหย่าหย่าโมโหแล้ว ฉันว่านายเอาเงินหนึ่งหมื่นหยวนนั่นกลับมาก่อน แล้วรีบขอโทษหย่าหย่าดี ๆ เถอะ”
เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างตัว
แววตาซูฉีเย็นเยียบลง
เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นใบหน้าทรงเหลี่ยม
จางเหวินตง!
เพื่อนร่วมชั้นของเขาตั้งแต่มัธยมต้นจนถึงมหาวิทยาลัย
อีกทั้งยังเป็นชู้ของหลิวหย่า คนที่ร่วมมือกับหลิวหย่าขนเงินของเขาไปตอนที่เขาป่วยหนัก!
ครอบครัวของจางเหวินตงเป็นแค่ครอบครัวธรรมดา
เขามองจางเหวินตงเป็นเพื่อนสนิท
แต่จางเหวินตงกลับมองเขาเป็นไอ้โง่
ตั้งแต่เด็กก็เอาแต่กินฟรี ดื่มฟรี แถมยังขอเงินจากเขา
เขาไม่เคยบ่นสักคำ สุดท้ายอีกฝ่ายกลับสวมเขาให้เขา!
ไม่สิ ต้องบอกว่าจางเหวินตงกับหลิวหย่าแอบคบกันลับ ๆ มาตั้งแต่ตอนนี้แล้ว!
เรื่องนี้เขารู้จากตอนที่พวกนั้นขนเงินของเขาไป แล้วเอามาอวดต่อหน้าเขา
“ซูฉี นายเหม่ออะไรอยู่ ทุกคนมองกันหมดแล้ว รีบรับปากหย่าหย่าสิ ไม่งั้นหย่าหย่าจะลงจากเวทียังไง?”
จางเหวินตงเร่งเร้า
ซูฉียิ้ม “เธอจะลงจากเวทีได้หรือไม่ได้ เกี่ยวอะไรกับฉัน?”
สีหน้าหลิวหย่าเปลี่ยนไป
เธอชี้หน้าซูฉี “ซูฉี แกกล้าพูดกับฉันแบบนี้อีกทีสิ?!”
ตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสาม ซูฉีก็เป็นแค่หมาขี้ประจบของเธอ
หมาขี้ประจบกลับกล้าพูดกับเธอแบบนี้
สำหรับเธอ เรื่องแบบนี้ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!
ซูฉีปัดมือเธอออกอย่างไม่ใส่ใจ “อย่ามาชี้หน้าฉัน เธอเคยทำอะไรเพื่อฉันบ้าง นอกจากคอยสูบเลือดสูบเนื้อฉัน?”
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคต แค่ช่วงหลายปีที่คบกับหลิวหย่าก็ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงแล้ว
หลิวหย่าเอาแต่เรียกร้องจากเขา ไม่มีอย่างอื่นเลย
แล้วตัวเขาล่ะ ใช้ชีวิตเหมือนลูกคนรวยตรงไหนกัน?
ทั้งที่ได้เงินค่าครองชีพเดือนละหนึ่งหมื่นหยวน แต่เขาใช้เองไม่ถึงห้าร้อยหยวนด้วยซ้ำ
บ่อยครั้งยังต้องไปอาศัยกินข้าวบ้านคนอื่น
สภาพแบบนี้ยังแย่กว่านักศึกษาที่ยากจนเสียอีก!
“ซูฉี นายบ้าไปแล้วหรือไง! ทำไมพูดกับหย่าหย่าแบบนั้น รีบง้อเธอสิ ฉันจำได้ว่านายเพิ่งขอเงินที่บ้านมาอีกห้าพันหยวนไม่ใช่เหรอ? เอาเงินห้าพันนี่ไปซื้อของขวัญให้หย่าหย่าสักหน่อย แล้วง้อเธอดี ๆ ไม่งั้นนายอยากให้หย่าหย่าบอกเลิกจริง ๆ หรือไง?” จางเหวินตงดูร้อนใจยิ่งกว่าซูฉีเสียอีก
พอได้ยินว่ามีเงินห้าพันหยวน สีหน้าหลิวหย่าก็ดีขึ้นมาบ้าง
เธอกอดอก รอให้ซูฉีเอาเงินมาให้
ซูฉีกลับมองทั้งคู่ด้วยแววตาขบขัน
จางเหวินตงจะไม่ร้อนใจได้ยังไง ก็รีบหาทางหลอกเอาเงินเขาไม่ใช่หรือไง?
แต่หมอนี่ก็ใจดำจริง ๆ ตอนนี้เพิ่งต้นเดือน เขาเพิ่งบริจาคเงินค่าครองชีพทั้งหมดให้สวี่ซินเวย จนแทบจะใช้ชีวิตต่อไม่ไหว ถึงได้ไปหาพ่อแล้วเอาเงินห้าพันหยวนจากกองเงินส่วนตัวของพ่อมา
คิดแผนไว้เรียบร้อยแล้วสินะ จางเหวินตง
เขาสงสัยว่าที่วันนี้หลิวหย่าโมโห เป็นเพราะตกลงกับจางเหวินตงไว้แล้วว่าจะเสแสร้งทำเป็นโกรธเพื่อหลอกเงินเขาหรือเปล่า
ถ้าให้เงินห้าพันหยวนไป แล้วอีกยี่สิบกว่าวันที่เหลือจะให้เขากินอากาศหรือไง?
เขาหัวเราะเสียงเย็น “จางเหวินตง ตั้งแต่เด็กจนโต แกเอาแต่กินฟรีดื่มฟรีจากฉัน แล้วยังจะเข้าข้างคนนอกอีก หรือที่จริงแกคิดจะหลอกเอาเงินห้าพันนี่จากฉันตั้งแต่แรก?”
ถูกพูดใส่ต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ จางเหวินตงจะทนเอาหน้าไว้ได้ยังไง
เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าคนรอบข้างกำลังมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ
เขาอับอายจนกลายเป็นโกรธ คว้าคอเสื้อซูฉีไว้ “ไอ้เวร! ฉันมองแกเป็นเพื่อน แล้วแกมองฉันแบบนี้งั้นเหรอ!”
เขาเงื้อหมัดขึ้น เตรียมชกซูฉี
เพียะ!
แต่ซูฉีขยับมือเร็วกว่า ตบหน้าจางเหวินตงฉาดหนึ่ง
จางเหวินตงยืนนิ่งไปสองวินาที
ความปวดแสบปวดร้อนบนใบหน้าแล่นลึกเข้าไปในใจ กระทบศักดิ์ศรีของเขาอย่างจัง
ตอนที่เขากำลังจะต่อยกลับ
ซูฉีมองเขาอย่างเย็นชา “ต่อยสิ ลองคิดดูว่าถ้าหมัดนี้ชกลงมา แกต้องติดคุกนานแค่ไหน แล้วต้องชดใช้เท่าไร”
คำพูดของซูฉีทำให้จางเหวินตงชะงัก
หมัดที่ชูค้างอยู่กลางอากาศไม่ยอมลดลงเสียที
“ซูฉี นายทำเกินไปแล้วนะ เหวินตงเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันแท้ ๆ แต่นายกลับทำกับเขาแบบนี้! เชื่อไหมว่าฉันจะเลิกกับนาย!”
หลิวหย่าก้าวออกมา สีหน้าข่มขู่
เธอไม่กังวลเลยว่าหมาขี้ประจบอย่างซูฉีจะกล้าเลิกกับเธอจริง ๆ
ซูฉียิ้ม “มีเรื่องดีมาพร้อมกันสองเรื่องจริง ๆ ด้วย อ้อ เงินที่เธอเอาไปจากฉันตั้งหลายครั้งก็อ้างว่าขอยืม อย่าลืมล่ะ”
หลิวหย่าโมโหจัด “นายจะเลิกกับฉันจริง ๆ เหรอ? ยังจะมาทวงเงินฉันอีกงั้นเหรอ?”
ซูฉีขี้เกียจเสียเวลาพูดกับพวกเขาอีก เขารีบเดินออกจากห้องเรียน
ตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ
เขาจำได้ว่าสวี่ซินเวยรับเงินบริจาคจากเขาไปก็จริง
แต่เพราะเงินค่ารักษาต่อไปไม่พอ สุดท้ายแม่ของเธอก็ยังเสียชีวิต
เด็กผู้หญิงที่ดูแลเขามาตลอดหนึ่งปี และทุ่มเททุกอย่างเพื่อเขาคนนี้
เขาจะทนมองเธอต้องสิ้นหวังได้ยังไง!