สาวงามประจำมหาวิทยาลัยงั้นหรือ? คนที่ฉันเฝ้ารักคือรักแรกในใจ

ตอนที่ 1 ดาวคณะกับหมาขี้ประจบ? คนที่ฉันตามตื๊อคือรักแรกในใจ

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ภายในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาล

ซูฉีนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย

เสียงเครื่องวัดชีพจรข้างหูเต้นช้าลงเรื่อย ๆ ลมหายใจที่ผ่านจมูกและปากก็หนักหน่วงขึ้นทุกที

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าชีวิตกำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

เขาฝืนหันหน้าไปมองหญิงสาวที่กำลังวุ่นวายอยู่ข้างเตียง

แม้ใบหน้าจะดูอิดโรยเต็มที ก็ยังไม่อาจบดบังความงามของเธอได้

“สวี่ซินเวย เรื่องที่เธอติดค้างฉันตั้งแต่ตอนนั้น เธอชดใช้หมดไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้...”

แค่พูดประโยคที่ยังไม่สมบูรณ์ ซูฉีก็รู้สึกเหนื่อยแทบขาดใจ เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก

สวี่ซินเวยเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของเขา

ตอนนั้นแม่ของเธอป่วยหนักและต้องใช้เงินด่วน ส่วนเขายังเป็นลูกคนรวย ใจอ่อนจนยกเงินค่าครองชีพทั้งเดือนหนึ่งหมื่นหยวนให้เธอไปทั้งหมด

แค่เพราะให้เงินไปหนึ่งหมื่นหยวน แฟนสาวของเขาในตอนนั้นก็โมโหใส่เขาอยู่หลายวัน

พอมาคิดตอนนี้ ช่างน่าขันจริง ๆ

เพราะหลังเรียนจบ พ่อแม่ของเขาก็เสียชีวิตพร้อมกันจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

เขาถูกกระทบกระเทือนจิตใจจนเอาแต่หมกมุ่นกับบุหรี่และเหล้า สุดท้ายก็เป็นมะเร็งปอด กว่าจะตรวจพบก็อยู่ในระยะสุดท้ายแล้ว

ที่แย่ไปกว่านั้นคือแฟนสาวที่คบกันมาเจ็ดปี กลับร่วมมือกับชู้ ฉวยโอกาสตอนเขาป่วยหนักขนเงินของเขาไปจนหมด!

ตอนที่เขาแทบสิ้นหวัง สวี่ซินเวยก็ปรากฏตัวขึ้นเมื่อหนึ่งปีก่อน

เธอดูแลเขาทั้งวันทั้งคืน แถมยังเอาเงินเก็บทั้งหมดออกมาต่อชีวิตให้เขา

แต่ถึงจะยื้อชีวิตไว้ได้แค่ไหน โรคร้ายที่รักษาไม่หายนี้ก็มาถึงปลายทางแล้ว

เขาไม่รู้ว่าพูดประโยคทำนองนี้กับสวี่ซินเวยไปกี่ครั้งแล้ว

และทุกครั้งก็เป็นเหมือนเดิม

สวี่ซินเวยเพียงยิ้มให้ “บอกแล้วไงว่าฉันเต็มใจ นายก็ต้องเชื่อในตัวเองนะ นายต้องหายดีแน่”

หายดีงั้นเหรอ?

ซูฉีฝืนยิ้มออกมา

แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหายใจลำบากขึ้นเรื่อย ๆ

เปลือกตาของเขาหนักอึ้งตามไปด้วย

มาแล้ว

วันนั้นมาถึงจนได้

ซูฉีรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย มองสวี่ซินเวย “ถ้ามีชาติหน้า ฉันจะแต่งงานกับเธอให้ได้!”

ทันทีที่สิ้นเสียง เส้นกราฟบนเครื่องวัดชีพจรก็กลายเป็นเส้นตรง

สติของเขาหลุดออกจากร่าง วิญญาณค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น

เขาเห็นสวี่ซินเวยตาแดงก่ำ มือจับมือเขาไว้แน่น ร้องไห้ฟูมฟายอยู่ข้างเตียง

เขาไม่รู้ว่าสวี่ซินเวยเริ่มชอบเขาตั้งแต่เมื่อไร

ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะชอบ ผู้หญิงคนหนึ่งจะมาดูแลคนใกล้ตายอย่างเขาทั้งวันทั้งคืนเป็นเวลาหนึ่งปีได้ยังไง!

สวี่ซินเวยไม่เคยพูดออกมา

ส่วนเขาก็ไม่อาจรับความรู้สึกนี้ไว้ได้เช่นกัน

ทำได้เพียงฝังความเสียดายไว้ในใจ

วิญญาณของเขายังคงลอยสูงขึ้น ทะลุออกจากห้องพักผู้ป่วยขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะเข้าสู่ลำแสงสีขาวสายหนึ่ง

นี่เขากำลังจะไปสวรรค์หรือเปล่า?

เมื่อแสงสีขาวเลือนหาย ภาพที่ปรากฏตรงหน้าซูฉีกลับเป็นอีกภาพหนึ่ง

ที่นี่คือห้องเรียน!

เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะเรียน ตรงหน้ามีผู้หญิงผมลอนใหญ่ แต่งตัวสวยสะดุดตายืนอยู่

นี่ไม่ใช่หลิวหย่า แฟนสาวของเขาหรอกเหรอ?

ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าทุกคนในห้อง รวมถึงอาจารย์ที่ยืนอยู่บนแท่น ต่างก็กำลังมองมาทางนี้

“ซูฉี นายเป็นแฟนฉันยังไงกันแน่?! ทำไมถึงเอาเงินค่าครองชีพทั้งหมดไปบริจาคให้คนอื่น แล้วฉันจะใช้อะไรล่ะ?!”

หลิวหย่าจ้องเขาด้วยสีหน้าโกรธจัด

ภาพนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน

ซูฉีสะดุ้งไปทั้งตัว

เขานึกออกแล้ว นี่คือสมัยมหาวิทยาลัย!

ฉากนี้เกิดขึ้นหลังจากเขาบริจาคเงินหนึ่งหมื่นหยวนให้สวี่ซินเวยเมื่อสองวันก่อน หลิวหย่ามาหาเรื่องเขานั่นเอง!

นี่เป็นความฝันหรือภาพหลอนกันแน่?

เขาหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง

ความเจ็บปวดชัดเจนแล่นขึ้นมาจากต้นขา

นี่เรื่องจริงเหรอ?!

เขาเกิดใหม่แล้ว กลับมาอยู่ในช่วงมหาวิทยาลัยอีกครั้ง!

มุมปากเขายกขึ้น อยากหัวเราะด้วยความตื่นเต้น

“ซูฉี นายยิ้มอะไรน่ะ ไม่เห็นเหรอว่าหย่าหย่าโมโหแล้ว ฉันว่านายเอาเงินหนึ่งหมื่นหยวนนั่นกลับมาก่อน แล้วรีบขอโทษหย่าหย่าดี ๆ เถอะ”

เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างตัว

แววตาซูฉีเย็นเยียบลง

เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นใบหน้าทรงเหลี่ยม

จางเหวินตง!

เพื่อนร่วมชั้นของเขาตั้งแต่มัธยมต้นจนถึงมหาวิทยาลัย

อีกทั้งยังเป็นชู้ของหลิวหย่า คนที่ร่วมมือกับหลิวหย่าขนเงินของเขาไปตอนที่เขาป่วยหนัก!

ครอบครัวของจางเหวินตงเป็นแค่ครอบครัวธรรมดา

เขามองจางเหวินตงเป็นเพื่อนสนิท

แต่จางเหวินตงกลับมองเขาเป็นไอ้โง่

ตั้งแต่เด็กก็เอาแต่กินฟรี ดื่มฟรี แถมยังขอเงินจากเขา

เขาไม่เคยบ่นสักคำ สุดท้ายอีกฝ่ายกลับสวมเขาให้เขา!

ไม่สิ ต้องบอกว่าจางเหวินตงกับหลิวหย่าแอบคบกันลับ ๆ มาตั้งแต่ตอนนี้แล้ว!

เรื่องนี้เขารู้จากตอนที่พวกนั้นขนเงินของเขาไป แล้วเอามาอวดต่อหน้าเขา

“ซูฉี นายเหม่ออะไรอยู่ ทุกคนมองกันหมดแล้ว รีบรับปากหย่าหย่าสิ ไม่งั้นหย่าหย่าจะลงจากเวทียังไง?”

จางเหวินตงเร่งเร้า

ซูฉียิ้ม “เธอจะลงจากเวทีได้หรือไม่ได้ เกี่ยวอะไรกับฉัน?”

สีหน้าหลิวหย่าเปลี่ยนไป

เธอชี้หน้าซูฉี “ซูฉี แกกล้าพูดกับฉันแบบนี้อีกทีสิ?!”

ตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสาม ซูฉีก็เป็นแค่หมาขี้ประจบของเธอ

หมาขี้ประจบกลับกล้าพูดกับเธอแบบนี้

สำหรับเธอ เรื่องแบบนี้ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!

ซูฉีปัดมือเธอออกอย่างไม่ใส่ใจ “อย่ามาชี้หน้าฉัน เธอเคยทำอะไรเพื่อฉันบ้าง นอกจากคอยสูบเลือดสูบเนื้อฉัน?”

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคต แค่ช่วงหลายปีที่คบกับหลิวหย่าก็ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงแล้ว

หลิวหย่าเอาแต่เรียกร้องจากเขา ไม่มีอย่างอื่นเลย

แล้วตัวเขาล่ะ ใช้ชีวิตเหมือนลูกคนรวยตรงไหนกัน?

ทั้งที่ได้เงินค่าครองชีพเดือนละหนึ่งหมื่นหยวน แต่เขาใช้เองไม่ถึงห้าร้อยหยวนด้วยซ้ำ

บ่อยครั้งยังต้องไปอาศัยกินข้าวบ้านคนอื่น

สภาพแบบนี้ยังแย่กว่านักศึกษาที่ยากจนเสียอีก!

“ซูฉี นายบ้าไปแล้วหรือไง! ทำไมพูดกับหย่าหย่าแบบนั้น รีบง้อเธอสิ ฉันจำได้ว่านายเพิ่งขอเงินที่บ้านมาอีกห้าพันหยวนไม่ใช่เหรอ? เอาเงินห้าพันนี่ไปซื้อของขวัญให้หย่าหย่าสักหน่อย แล้วง้อเธอดี ๆ ไม่งั้นนายอยากให้หย่าหย่าบอกเลิกจริง ๆ หรือไง?” จางเหวินตงดูร้อนใจยิ่งกว่าซูฉีเสียอีก

พอได้ยินว่ามีเงินห้าพันหยวน สีหน้าหลิวหย่าก็ดีขึ้นมาบ้าง

เธอกอดอก รอให้ซูฉีเอาเงินมาให้

ซูฉีกลับมองทั้งคู่ด้วยแววตาขบขัน

จางเหวินตงจะไม่ร้อนใจได้ยังไง ก็รีบหาทางหลอกเอาเงินเขาไม่ใช่หรือไง?

แต่หมอนี่ก็ใจดำจริง ๆ ตอนนี้เพิ่งต้นเดือน เขาเพิ่งบริจาคเงินค่าครองชีพทั้งหมดให้สวี่ซินเวย จนแทบจะใช้ชีวิตต่อไม่ไหว ถึงได้ไปหาพ่อแล้วเอาเงินห้าพันหยวนจากกองเงินส่วนตัวของพ่อมา

คิดแผนไว้เรียบร้อยแล้วสินะ จางเหวินตง

เขาสงสัยว่าที่วันนี้หลิวหย่าโมโห เป็นเพราะตกลงกับจางเหวินตงไว้แล้วว่าจะเสแสร้งทำเป็นโกรธเพื่อหลอกเงินเขาหรือเปล่า

ถ้าให้เงินห้าพันหยวนไป แล้วอีกยี่สิบกว่าวันที่เหลือจะให้เขากินอากาศหรือไง?

เขาหัวเราะเสียงเย็น “จางเหวินตง ตั้งแต่เด็กจนโต แกเอาแต่กินฟรีดื่มฟรีจากฉัน แล้วยังจะเข้าข้างคนนอกอีก หรือที่จริงแกคิดจะหลอกเอาเงินห้าพันนี่จากฉันตั้งแต่แรก?”

ถูกพูดใส่ต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ จางเหวินตงจะทนเอาหน้าไว้ได้ยังไง

เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าคนรอบข้างกำลังมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ

เขาอับอายจนกลายเป็นโกรธ คว้าคอเสื้อซูฉีไว้ “ไอ้เวร! ฉันมองแกเป็นเพื่อน แล้วแกมองฉันแบบนี้งั้นเหรอ!”

เขาเงื้อหมัดขึ้น เตรียมชกซูฉี

เพียะ!

แต่ซูฉีขยับมือเร็วกว่า ตบหน้าจางเหวินตงฉาดหนึ่ง

จางเหวินตงยืนนิ่งไปสองวินาที

ความปวดแสบปวดร้อนบนใบหน้าแล่นลึกเข้าไปในใจ กระทบศักดิ์ศรีของเขาอย่างจัง

ตอนที่เขากำลังจะต่อยกลับ

ซูฉีมองเขาอย่างเย็นชา “ต่อยสิ ลองคิดดูว่าถ้าหมัดนี้ชกลงมา แกต้องติดคุกนานแค่ไหน แล้วต้องชดใช้เท่าไร”

คำพูดของซูฉีทำให้จางเหวินตงชะงัก

หมัดที่ชูค้างอยู่กลางอากาศไม่ยอมลดลงเสียที

“ซูฉี นายทำเกินไปแล้วนะ เหวินตงเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันแท้ ๆ แต่นายกลับทำกับเขาแบบนี้! เชื่อไหมว่าฉันจะเลิกกับนาย!”

หลิวหย่าก้าวออกมา สีหน้าข่มขู่

เธอไม่กังวลเลยว่าหมาขี้ประจบอย่างซูฉีจะกล้าเลิกกับเธอจริง ๆ

ซูฉียิ้ม “มีเรื่องดีมาพร้อมกันสองเรื่องจริง ๆ ด้วย อ้อ เงินที่เธอเอาไปจากฉันตั้งหลายครั้งก็อ้างว่าขอยืม อย่าลืมล่ะ”

หลิวหย่าโมโหจัด “นายจะเลิกกับฉันจริง ๆ เหรอ? ยังจะมาทวงเงินฉันอีกงั้นเหรอ?”

ซูฉีขี้เกียจเสียเวลาพูดกับพวกเขาอีก เขารีบเดินออกจากห้องเรียน

ตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ

เขาจำได้ว่าสวี่ซินเวยรับเงินบริจาคจากเขาไปก็จริง

แต่เพราะเงินค่ารักษาต่อไปไม่พอ สุดท้ายแม่ของเธอก็ยังเสียชีวิต

เด็กผู้หญิงที่ดูแลเขามาตลอดหนึ่งปี และทุ่มเททุกอย่างเพื่อเขาคนนี้

เขาจะทนมองเธอต้องสิ้นหวังได้ยังไง!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป