ข้าผู้ไร้ค่า ช่วงชิงวาสนาสวรรค์ ทะลวงสามภพ

ตอนที่ 5 ข้าผู้ไร้ค่า ช่วงชิงวาสนาสวรรค์ สังหารฝ่าทั้งสามภพ

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หยุนเหย่าเหย่าฟังออกว่าเสียงด้านนอกเป็นของฉีเฟิง ศิษย์จากหอวินัยของสำนัก

ต้องเป็นกรณีที่สำนักเปิดคดีแล้วเท่านั้น จึงจะส่งศิษย์หอวินัยออกมาจับคน

คิดไม่ถึงว่าซ่งหว่านโหรวกับเจียงหยวนจะถูกพากลับสำนักเร็วถึงเพียงนี้

ด้วยนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นของเจียงหยวน หลังถูกยันต์ของนางเล่นงานจนเสียเปรียบ

เขาย่อมไม่ยอมเลิกราโดยง่าย

คราวนี้เมื่อกลับไป หยุนเหย่าเหย่าจะกระชากหน้ากากของคนพวกนั้นออกให้หมด

ให้ทุกคนในสำนักได้เห็นชัด ๆ ว่าพวกเขาเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่

นางกุมบาดแผล เดินออกมาจากส่วนลึกของถ้ำ

“ศิษย์พี่จากสำนักหยุนเหมี่ยวใช่หรือไม่? ข้าอยู่ทางนี้... รีบช่วยข้าด้วย...”

สิ้นเสียง ศิษย์หอวินัยต่างหันไปมองทางต้นเสียงพร้อมกัน

ชั่วพริบตาถัดมา กระบี่กว่าสิบเล่มก็ชักออกจากฝักพร้อมกัน ชี้ตรงไปยังหยุนเหย่าเหย่า

ฉีเฟิงเห็นสภาพสะบักสะบอมของนาง แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตา

ซ่งหว่านโหรวบอกชัด ๆ ว่าเกือบถูกหยุนเหย่าเหย่าทำร้ายจนตายในแดนลับ

เหตุใดหยุนเหย่าเหย่าจึงดูน่าเวทนายิ่งกว่าอีก?

ไม่นานเขาก็กลับมามีสีหน้าเย็นชา “หยุนเหย่าเหย่า เจ้าเกี่ยวข้องกับการทำร้ายศิษย์ร่วมสำนักและยักยอกโอสถวิญญาณ จงตามข้ากลับหอวินัยเพื่อรับการไต่สวนเดี๋ยวนี้”

หยุนเหย่าเหย่ากัดริมฝีปาก ส่ายหน้าแรง ๆ “สิ่งที่ข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่มีวันยอมรับ”

“ทำหรือไม่ทำ กลับถึงหอวินัยแล้วก็จะมีคำตัดสินเอง”

“ข้าประพฤติตนอย่างเที่ยงธรรม ไม่กลัวการตรวจสอบ”

ฉีเฟิงนึกว่านางจะตกใจจนคุกเข่าขอความเมตตา ใครจะคิดว่านางจะโกหกได้อย่างหน้าตาเฉย

เขาขมวดคิ้วเตือน “เจ้าดีที่สุดอย่าเล่นลูกไม้”

หยุนเหย่าเหยาหลุบตาลง ไม่พูดอะไร

นางหัวเราะเย็นชาในใจ ลูกไม้หรือ? ไม่ คราวนี้ที่นางกลับไป ก็เพื่อทวงชีวิตจากคนที่ทำลายสำนักของนางในชาติก่อน

—&—

เมื่อกลับถึงสำนัก

ระหว่างทางไปหอวินัย ศิษย์ไม่น้อยชี้ไม้ชี้มือใส่หยุนเหย่าเหย่า

“ดูสิ เป็นตัวถ่วงคนนี้อีกแล้ว ได้ยินว่านางทำให้ศิษย์ร่วมสำนักตายไปตั้งหลายคน ทั้งที่ผู้อาวุโสเจ็ดดีกับเจ้าคนไร้ค่านี่ขนาดนั้น จิตใจกลับชั่วร้ายถึงเพียงนี้!”

“ข้าบอกตั้งนานแล้วว่าเศษสวะที่แม้แต่ฝึกฝนตามปกติยังทำไม่ได้เช่นนี้ ไม่ควรให้อยู่ในสำนัก ออกไปข้างนอกก็มีแต่ทำให้ขายหน้า มีแต่ผู้อาวุโสเจ็ดที่ยังเห็นนางเป็นของล้ำค่า ทรัพยากรที่ให้ไปเอาไปเลี้ยงหมายังจะดีกว่า”

คำพูดเหล่านี้ หยุนเหย่าเหยาฟังมาจนพอแล้วในชาติก่อน

ครั้งหนึ่งเมื่อนางถูกเข้าใจผิด นางก็เคยพยายามอธิบาย

แต่คนอื่นมีแต่ความดูแคลนและรังเกียจนาง

คราวนี้ได้ยินอีก นางก็คร้านแม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง

อธิบายหรือ?

นั่นมีไว้ให้คนที่เชื่อเจ้าฟัง

ส่วนคนพวกนี้ นางคร้านจะพูดด้วยแม้แต่คำเดียว

หอวินัย

หยุนเหย่าเหยากวาดตามองทั่วโถง ไม่เห็นอาจารย์ของตน ในใจก็เริ่มคาดเดาได้ราง ๆ

คงเป็นซ่งหว่านโหรวกับเจียงหยวนที่คิดฉวยโอกาสตอนคนที่ปกป้องนางไม่อยู่ ยัดข้อหาให้นางเสียตรง ๆ

“คุกเข่าลง”

ฉีเฟิงเห็นนางยืนนิ่ง จึงเตะเข้าที่หัวเข่าของนาง

หยุนเหย่าเหยาไม่หลบ อาศัยแรงเตะนั้นคุกเข่าลง ทว่าแผ่นหลังยังคงเหยียดตรง

“หยุนเหย่าเหย่า เจ้ารู้ความผิดของตนหรือไม่?” ผู้อาวุโสห้าเซียวฉางหมิงมองนางจากเบื้องบน

เขาเป็นอาจารย์ของซ่งหว่านโหรว ทั้งสำนักต่างรู้ว่าเขารักศิษย์คนนี้ที่สุด ไม่ยอมให้นางต้องเสียใจแม้แต่น้อย

“ศิษย์ไม่ทราบ”

สิ้นเสียง หยุนเหย่าเหยาก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมลงมาจากเหนือศีรษะ

นางกัดฟันทน ฝืนเช็ดเลือดที่ซึมออกจากมุมปาก

เซียวฉางหมิงก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันพลันหนักขึ้นอีกหลายส่วน

“ข้าถามเจ้า เจ้ามียันต์ชั้นสูงอยู่ในมือ แต่กลับปล่อยให้ศิษย์ร่วมสำนักที่ติดอยู่ในค่ายกลพิษตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นหรือ?”

“วางแผนเล่นงานเจียงหยวน มอบยันต์ปลอมให้เขา จนเกือบทำให้เขาขาดใจตายอยู่ใต้ดินหรือ?”

“ยังไม่คำนึงถึงอนาคตของสำนัก แย่งหญ้ากระดูกมังกรของซ่งหว่านโหรวอีกหรือ?”

ข้อกล่าวหาทีละข้อถูกโยนใส่หัวหยุนเหย่าเหยา

แต่นางไม่มีโอกาสแม้แต่จะเอ่ยปาก

ภายในหอวินัยเงียบกริบ

หยุนเหย่าเหยาฝืนเงยหน้าขึ้น สีหน้าแน่วแน่ “ศิษย์ไม่ได้แย่งหญ้ากระดูกมังกร เดิมทีศิษย์เป็นผู้พบมันก่อน”

“ยังกล้าแก้ตัวอีกหรือ? ดี ดีมาก!”

เซียวฉางหมิงเห็นนางไม่หลั่งน้ำตาจนกว่าจะเห็นโลง จึงตวาดว่า “ใครก็ได้มา! หากไม่ให้นางลิ้มรสความเจ็บปวดบ้าง นางคงไม่พูดความจริง!”

“ท่านอาจารย์ รอก่อนเจ้าค่ะ”

ดวงตาซ่งหว่านโหรวแดงก่ำ ราวกับเพิ่งร้องไห้มา

นางมองหยุนเหย่าเหยา น้ำเสียงแฝงความห่วงใย “ศิษย์น้องหยุนจิตใจบริสุทธิ์ คงไม่มีความกล้าทำร้ายศิษย์ร่วมสำนักหรอก ขอเพียงศิษย์น้องบอกมาว่ามีใครบังคับเจ้าหรือไม่ ศิษย์พี่จะช่วยขอความเมตตาให้เจ้าเอง”

หยุนเหย่าเหยาแทบหลุดหัวเราะ “เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับข้าและยังไม่ได้ตรวจสอบให้กระจ่าง ศิษย์พี่ซ่งมั่นใจได้อย่างไรว่ามีคนบังคับข้า?”

ซ่งหว่านโหรวชะงัก นึกไม่ถึงว่านางจะย้อนถามเช่นนี้

“ศิษย์น้องหยุนเข้าใจข้าผิดแล้ว...” นางกัดริมฝีปากล่าง “ข้าเพียงคิดว่าศิษย์น้องมีจิตใจดี กลัวว่าจะถูกผู้อื่นหลอกใช้โดยไม่รู้ตัว”

นางถอนหายใจเบา ๆ “อย่างไรเสีย ศิษย์พี่สามของเจ้าก็มีพรสวรรค์ด้านการหลอมโอสถสูงมาก ก่อนหน้านี้นาง... ไม่พอใจที่เจ้าสำนักเลือกข้าเข้าร่วมการแข่งขันนักหลอมโอสถ ถึงกับพูดจาไม่สมควรไปบ้าง จึงถูกลงโทษ”

“แต่ข้าไม่ได้คิดโกรธนางจริง ๆ และไม่ใช่ข้าที่ขอให้เจ้าสำนักลงโทษนางด้วย”

เมื่อนางพูดจบ จึงค่อยทำท่าราวกับเพิ่งตระหนักได้ถึงบางสิ่ง แล้วรีบส่ายหน้า

“ข้าไม่ควรพูดเรื่องนี้เลย... ศิษย์น้องหยุน อย่าเก็บไปใส่ใจนะ”

ยิ่งนางพูดเช่นนี้ สายตาของศิษย์รอบข้างก็ยิ่งเปลี่ยนจากดูแคลนเป็นกระจ่างแจ้ง

หยุนเหย่าเหยาหัวเราะเย็นชาในใจ

ชาติก่อนซ่งหว่านโหรวก็เป็นเช่นนี้ คอยชี้เป้าไปยังสำนักของนางครั้งแล้วครั้งเล่า ดึงพวกเขาให้พลอยเดือดร้อน

เพียงเพื่อให้ได้ตำราหลอมโอสถโบราณที่สืบทอดกันมาในตระกูลของศิษย์พี่สาม นางถึงกับทุ่มเทวางแผนอย่างหนัก

“แต่ศิษย์พี่สามของข้ากำลังฝึกฝนอยู่ในแดนลับ หายไปจากสำนักถึง 2 เดือนแล้วยังไม่กลับมา ไม่รู้เรื่องนี้แม้แต่น้อย ข้าถูกศิษย์พี่สี่พาไปแดนลับชื่อฉื้อเลี่ยนเป็นการชั่วคราว นางจะบังคับข้าได้อย่างไร?”

เจียงหยวนแค่นเสียงเย็นชา “ศิษย์น้องซ่ง ดูสิว่าสิ่งนี้จะซาบซึ้งในน้ำใจเจ้าหรือไม่?”

แววตาของเขามืดครึ้ม จ้องหยุนเหย่าเหยาเขม็ง “ในแดนลับเจ้าให้ยันต์ที่มีปัญหาแก่ข้า คิดจะขังข้าไว้ใต้ดินจนตาย เรื่องนี้ยังพิสูจน์ทุกอย่างไม่พออีกหรือ?”

เซียวฉางหมิงชี้หยุนเหย่าเหยา “ผู้อาวุโสเจ็ดมีศิษย์ใจคอโหดเหี้ยมเช่นเจ้าได้อย่างไร? ทำร้ายศิษย์ร่วมสำนัก ลอบเล่นงานศิษย์พี่ แย่งชิงโอสถวิญญาณ ไม่ว่าข้อไหนก็เพียงพอให้เจ้ารับโทษแล้ว! หากยังไม่สารภาพโดยดี โทษที่รอเจ้าอยู่จะไม่ใช่แค่การลงทัณฑ์ของสำนัก!”

สายตาของทุกคนในโถงจับจ้องมาที่นางพร้อมกัน

ใบหน้าหยุนเหย่าเหยาซีดขาว แต่ดวงตากลับกระจ่างใส ไร้ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

“ผู้อาวุโสห้า หอวินัยจะตัดสินความผิดศิษย์ตามอำเภอใจได้หรือ ทั้งที่ไม่มีหลักฐาน? เพียงพวกเขาพูดไม่กี่คำ ก็ถือว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับข้าแล้วหรือ?”

ใบหน้าเซียวฉางหมิงเขียวคล้ำ “เจ้า!”

“กล่าวหาว่าข้าทำร้ายศิษย์ร่วมสำนักหรือ?” หยุนเหย่าเหยาหัวเราะเบา ๆ แล้วหันไปมองเจียงหยวน “เช่นนั้นเหตุใดไม่ถามดูเล่าว่า ศิษย์พี่สี่กับคนอื่น ๆ ของข้าบุกเข้าไปในค่ายกลพิษและติดอยู่ข้างใน เพราะใครกันแน่?”

ภายในโถงเกิดเสียงฮือฮาขึ้น

แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตาของผู้อาวุโสสามเซวียนจี นึกไม่ถึงว่าหยุนเหย่าที่ปกติปล่อยให้ใครต่อใครรังแก วันนี้กลับกล้าตอบโต้ผู้อาวุโสห้าครั้งแล้วครั้งเล่า

น่าสนใจ

น่าเสียดายที่มู่สือเหยี่ยนไม่อยู่ มิฉะนั้นละครฉากนี้คงน่าดูยิ่งกว่านี้

แต่ถึงอย่างไร นางในฐานะอาจารย์อาของเด็กคนนี้ก็ใช่ว่าจะช่วยสักหน่อยไม่ได้

“ข้าว่าหยุนเหย่าเหย่าพูดมีเหตุผล” เซวียนจีเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “สำนักหยุนเหมี่ยวถือความยุติธรรมเสมอมา จะตัดสินโทษจากคำพูดฝ่ายเดียวของซ่งหว่านโหรวกับเจียงหยวน เกรงว่าจะทำให้คนทั้งหลายไม่อาจยอมรับได้กระมัง?”

สีหน้าเซียวฉางหมิงพลันเคร่งขรึม

ใครในสำนักบ้างไม่รู้ว่าปกติผู้อาวุโสสามไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน วันนี้กลับช่วยพูดแทนหยุนเหย่าเหยาเสียได้

“เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากไต่สวนให้กระจ่างหรือ? แต่อวี๋เยี่ยนกับฉินเฟิงถูกพบในสภาพบาดเจ็บสาหัสและหมดสติ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น”

หัวใจหยุนเหย่าเหย่าบีบรัด

นางย้อนกลับมาเกิดใหม่ครั้งนี้ พยายามสุดชีวิตเพื่อขัดขวางไม่ให้ศิษย์พี่สี่บาดเจ็บในค่ายกลพิษ

แต่ผลเล่า?

มีเพียงซ่งหว่านโหรวกับเจียงหยวนที่ไม่เป็นอะไรเลย

เหตุใดกัน?

วิถีสวรรค์ต้องการให้นางยอมรับชะตาหรือ?

นางไม่ยอมเด็ดขาด

หยุนเหย่าเหย่าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เอ่ยกับเจียงหยวนทีละคำว่า “ศิษย์พี่เจียงก็ควรพูดต่อหน้าทุกคนให้กระจ่าง ว่าเหตุใดท่านกับศิษย์พี่สี่และคนอื่น ๆ ของข้าจึงเข้าไปในค่ายกลพิษ?”

ชั่วขณะที่เจียงหยวนสบตานาง รูม่านตาก็หดวูบ

พลังจิตไร้รูปร่างสายหนึ่งแทรกซึมเข้าสู่ทะเลจิตสำนึกของเขา ทำให้ปากขยับไปเองอย่างควบคุมไม่ได้

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป