“หยุนเหย่าเหย่า ไม่คิดเลยว่าคนไร้ค่าอย่างเจ้าจะหาหญ้ากระดูกมังกรเจอ รีบเอามาให้ข้าเสียสิ จะได้เอาไปให้ศิษย์น้องซ่ง”
ซี้ด...
เจ็บเหลือเกิน
หยุนเหย่าเหย่าลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน
นางฝืนเปิดเปลือกตา มองเห็นใบหน้าเหี้ยมเกรียมอยู่ตรงหน้า
นี่ไม่ใช่เฮ่อเฉิง คนที่ชอบรังแกนางในสำนักหยุนเหมี่ยว ทั้งยังด่าว่านางเป็นขยะไร้ค่าหรอกหรือ?
นางก้มมอง พบว่ามือยังกำหญ้ากระดูกมังกรเอาไว้แน่น
เฮ่อเฉิงย่อตัวลง เหยียบหลังมือนางไว้แล้วบดขยี้อย่างแรง
“ปล่อยมือ”
หยุนเหย่าเหย่ากัดฟัน ไม่ยอมปล่อย
เฮ่อเฉิงออกแรงกด กระดูกข้อนิ้วส่งเสียงกร๊อบแกร๊บ
“ข้าบอกให้ปล่อยมือ”
ความเจ็บปวดราวกับแทงถึงขั้วหัวใจ พร้อมกับความทรงจำจากชาติก่อน พลันถาโถมเข้ามาในห้วงความคิดของหยุนเหย่าเหย่า
นางจำทุกอย่างได้แล้ว
ในชาติก่อน ณ เวลานี้ นางเป็นคนพบสมุนไพรวิญญาณก่อน แต่เพราะนิสัยต่ำต้อยและชอบเอาใจผู้คน กลัวว่าจะสร้างปัญหาให้สำนักและทำให้อาจารย์กับศิษย์พี่ศิษย์น้องต้องพลอยเดือดร้อน
ถึงถูกลอบโจมตีชิงสมบัติ นางก็ยังกล้ำกลืนความเจ็บแค้นลงท้อง ยอมมอบหญ้ากระดูกมังกรให้ซ่งหว่านโหรว ผู้เป็นขวัญใจของคนทั้งสำนัก
ซ่งหว่านโหรวอาศัยหญ้ากระดูกมังกรอันเป็นกุญแจสำคัญนี้ คว้าชัยชนะในการประลองนักปรุงโอสถ
นางมอบโอสถให้เจียงหยวน ศิษย์สืบทอดของเจ้าสำนัก ช่วยให้เขาทะลวงขั้นบำเพ็ญ จากนั้นก็ทะยานขึ้นสู่ความยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน
ชายหญิงสารเลวคู่นี้ยังหมายตาทรัพยากรบำเพ็ญของสำนักหยุนเหย่าเหย่าอีกด้วย
กระดูกกระบี่ของศิษย์พี่ใหญ่ถูกสูบออกไป วิญญาณแตกดับ
ศิษย์พี่รองถูกสังเวยให้กลายเป็นวิญญาณประจำค่ายกล ต้องทนทุกข์จากเปลวเพลิงต่างภพเผาวิญญาณทั้งวันทั้งคืน
ศิษย์พี่หญิงสามถูกใส่ร้ายว่าขโมยตำรับโอสถของสำนัก ถูกโยนเข้าเรือนจำมืดทรมานจนตายทั้งเป็น
เส้นชีพจรวิญญาณของศิษย์พี่สี่ถูกสูบออกไป เขาถูกโยนเข้าแดนลับ ซากศพถูกกัดกินจนสิ้น
ศิษย์พี่ห้าถูกหลอกให้ไปช่วยเจียงหยวนรับทัณฑ์สวรรค์ ร่างแหลกสลายเป็นเถ้าธุลีในทันที
อาจารย์ถูกใส่ความว่าคบคิดกับเผ่ามาร เพื่อปกป้องให้หยุนเหย่าเหย่าหนีรอดไปได้ จึงสิ้นชีวิตและดับสูญ ท้ายที่สุดยังถูกผู้คนนับหมื่นประณามหยามเหยียด
สุดท้ายโชคชะตาของหยุนเหย่าเหย่าถูกสับเปลี่ยน นางเพิ่งรู้ความจริงก่อนตาย
ที่แท้โลกที่นางอยู่คือโลกในนิยาย
สำนักของนางเป็นเพียงตัวประกอบไร้ค่า คอยปูทางให้พระเอกนางเอกอย่างซ่งหว่านโหรวกับเจียงหยวนก้าวขึ้นสู่ความเป็นเทพ
หึ ช่างน่าขันสิ้นดี!
“หยุนเหย่าเหย่า เจ้าแกล้งหูหนวกอยู่หรือ?”
เฮ่อเฉิงฟาดฝ่ามือกลับมาตบจนหน้านางคะมำลงกับพื้น ก่อนบีบคอนางแล้วยกขึ้นจากพื้น
“ถ้าศิษย์น้องซ่งไม่ต้องมาที่นี่ เจ้าจะบังเอิญเจอหญ้ากระดูกมังกรได้หรือ?”
ปลายเท้าของหยุนเหย่าเหย่าลอยพ้นพื้น ใบหน้าแดงก่ำ
ประกายเย็นเยียบวูบผ่านดวงตา นางพลิกข้อมือ ใช้อาวุธลับที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแทงเส้นชีพจรของเฮ่อเฉิงจนบาดเจ็บ
“อ๊าก!” แขนของเฮ่อเฉิงชาด้านไร้เรี่ยวแรง จำต้องปล่อยมือ
เขาชิงหญ้ากระดูกมังกรไปไม่ได้
เฮ่อเฉิงจ้องนางอย่างดุดัน “กล้าขัดขืน รนหาที่ตาย!”
เวลานั้นเอง ศิษย์คนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย “นังแพศยานี่ไม่รู้จักเจียมตัว ศิษย์พี่เฮ่อ ให้ข้าสั่งสอนนางสักหน่อยเถิด”
เฮ่อเฉิงรู้ว่าโจวผิงหมายปองหยุนเหย่าเหย่าที่เป็นสาวบริสุทธิ์มานานแล้ว
“โจวผิง อย่าทำคนตายเสียล่ะ” เขาหัวเราะเย็นชา ก่อนหันหลังเดินจากไป
“ศิษย์พี่เฮ่อวางใจได้” โจวผิงสาวเท้าเข้าไปหาหยุนเหย่าเหย่าทีละก้าว ดวงตาชั่วร้ายกวาดมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า
แม้ขยะไร้ค่าผู้นี้จะบำเพ็ญไม่ได้เรื่อง แต่ผิวพรรณขาวผ่อง หน้าตางดงาม ถูกใจเขานัก
เขาอยากลองมานานแล้ว เพียงแต่ไม่มีโอกาส
“ศิษย์น้องหยุน หากเจ้ายอมเชื่อฟังดี ๆ ก็จะเจ็บตัวน้อยลง ศิษย์พี่จะทะนุถนอมเจ้าอย่างดี”
หยุนเหย่าเหย่าก้มหน้าต่ำ คนอื่นจึงมองไม่เห็นจิตสังหารที่พลุ่งพล่านในดวงตานาง
โจวผิงยังคิดว่านางเป็นขยะขี้ขลาดคนเดิม จึงคว้าข้อมือนางไว้แน่น
วินาทีถัดมา หยุนเหย่าเหย่าเงยหน้าขึ้น สบตาเขา พลังจิตของนางก็แทรกซึมเข้าสู่ทะเลสำนึกของเขา
หลังสำนักล่มสลายจนทุกคนตายในชาติก่อน นางพยายามหาหนทางเพิ่มพูนความแข็งแกร่งอย่างสุดชีวิตเพื่อแก้แค้น
นางรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะได้วิชาชั้นยอดจากนอกเขตแดนมาวิชาหนึ่ง
วิชานี้บำเพ็ญพลังจิตได้โดยไม่ต้องอาศัยกายพิเศษ
หลังนางกลับชาติมาเกิด วิชานี้ยังคงอยู่
แต่ตอนนี้ใช้พลังได้เพียงหนึ่งในสิบ
ทำได้แค่บุกเข้าไปในทะเลสำนึกของอีกฝ่ายชั่วครู่ เพื่อควบคุมความคิดและการกระทำของเขา
เวลาเร่งรัด แต่ก็เพียงพอแล้ว!
วินาทีถัดมา โจวผิงหันหลังเดินไปอยู่ด้านหลังเฮ่อเฉิง ชักกระบี่ยาวที่สะพายไว้แล้วฟันใส่ลำคอเขา
“บัดซบ—” เฮ่อเฉิงรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอ จึงหันกลับมาตบใส่เขา
โจวผิงถูกพลังจิตควบคุมจนไม่รู้สึกเจ็บ เขารีบลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่เฮ่อเฉิงอีกครั้ง
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?” เมื่อเห็นเขาโจมตีอย่างเหี้ยมโหดทุกกระบวนท่า มุ่งเล่นงานจุดตายของตน เฮ่อเฉิงก็เดือดดาลจนดวงตาลุกวาว
“ไอ้หมารับใช้ ซ่งหว่านโหรวชอบเจ้าจริง ๆ หรือ? นางทนการตามตื๊อของเจ้าไม่ไหวแล้วต่างหาก ถึงได้สั่งให้ข้าจัดการไอ้โง่อย่างเจ้าในแดนลับ!”
“เป็นไปไม่ได้!” เฮ่อเฉิงชะงักไปชั่วขณะ
โจวผิงฟันกระบี่อีกครั้ง ปราณกระบี่คมกริบ
เฮ่อเฉิงหลบไม่ทัน ถูกกระบี่แทงเข้าที่ไหล่ซ้าย
ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาขาดสติ หันกลับไปหักคอโจวผิง
“ศิษย์พี่เฮ่อ ท่านกำลังทำอะไร?” ซ่งหว่านโหรวได้ยินเสียงจึงรีบรุดมา ครั้นเห็นโจวผิงผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องตายในมือเฮ่อเฉิง ใบหน้าก็ซีดเผือด
“ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด เมื่อครู่จู่ ๆ โจวผิงก็...” เฮ่อเฉิงกุมบาดแผลพลางอธิบาย
หยุนเหย่าเหย่ามองดูเหตุการณ์อย่างเย็นชาอยู่ข้าง ๆ
เมื่อครู่นางใช้พลังจิตควบคุมโจวผิง เดิมทีคิดจะสังหารเฮ่อเฉิง แต่น่าเสียดายที่ทำได้เพียงทำให้แขนเขาบาดเจ็บ
ถึงอย่างนั้น นางก็ทำให้ซ่งหว่านโหรวกับเฮ่อเฉิงเข้าใจผิดกันได้ ไม่มีใครสนใจนางอีกต่อไป
นางลอบถอยเข้าไปในป่า มุ่งหน้าไปยังหุบเขาทางตะวันตกเฉียงใต้
ชาติก่อน ศิษย์พี่สี่อวี๋เยี่ยนกับคณะของเจียงหยวนถูกค่ายกลพิษในแดนลับขังไว้
เจียงหยวนอวดฉลาดสั่งการมั่วซั่ว จนศิษย์สูญเสียไปกว่าครึ่ง
ท้ายที่สุด มีเพียงเจียงหยวนที่ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน
ส่วนศิษย์ที่ร่วมทางไปด้วยล้วนตายหมดทั้งกอง
อวี๋เยี่ยนบาดเจ็บสาหัส เกือบถูกพิษทำลายเส้นชีพจรวิญญาณ
ไม่นาน หยุนเหย่าเหย่าก็มาถึงบริเวณใกล้ค่ายกลพิษ เห็นศิษย์ร่วมสำนักนอนอยู่บนพื้นกว่าสิบคน
บางคนเนื้อหนังเน่าเปื่อย สิ้นลมหายใจไปแล้ว
บางคนผิวหนังเน่าเปื่อย นอนกระตุกอยู่บนพื้นพร้อมเสียงกรีดร้อง
หยุนเหย่าเหย่ากวาดตามองรอบด้านอย่างรวดเร็ว
นางเห็นศิษย์พี่สี่อวี๋เยี่ยนกำลังฝืนประคองตัวอยู่กลางค่ายกล
อาการของเขาก็ย่ำแย่ บาดแผลตามร่างกายมีเลือดดำไหลทะลักออกมาไม่หยุด
ทันใดนั้น ฝูงแมงมุมพิษขนาดใหญ่ก็ทะลักมาจากด้านหลังเขา
แมลงพิษเคลื่อนไหวรวดเร็วอย่างน่าตกใจ พวกมันฉีกม่านคุ้มกันจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่
อวี๋เยี่ยนกำลังจะซ่อมแซมม่านคุ้มกัน
พลันมีมือหนึ่งยื่นออกมาจากด้านหลัง ผลักเขาออกไปอย่างแรง
“ศิษย์พี่สาม!”
หยุนเหย่าเหย่าใช้ยันต์เคลื่อนย้าย พุ่งเข้าไปในค่ายกลที่อบอวลด้วยไอพิษ
นางสะบัดมือขว้างยันต์ลูกไฟอีกแผ่นใส่ฝูงแมงมุมพิษ
เปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นฟ้า
อาศัยจังหวะชุลมุน นางคว้าคอเสื้ออวี๋เยี่ยน เตรียมพาเขาหนี
“หยุนเหย่าเหย่า? เจ้ามียันต์ชั้นสูงอยู่ในมือด้วย รีบพาข้าออกไป!”
เจียงหยวนขวางทางนางไว้ น้ำเสียงราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
“หลีกไป” หยุนเหย่าเหย่ากลอกตาใส่
เจียงหยวนเหลือบมองอวี๋เยี่ยนที่บาดเจ็บสาหัสข้างกายนาง ก่อนหัวเราะเย็นชา
“ข้าเป็นศิษย์สืบทอดของเจ้าสำนัก หากข้าออกไปไม่ได้ เรื่องใหญ่ที่เจ้าสำนักจัดเตรียมไว้ก็จะเสียหาย เจ้ารับผิดชอบไหวหรือ?”
พูดจบ เขาก็ก้าวเข้ามาผลักนางออก แล้วกระชากอวี๋เยี่ยนไป
หยุนเหย่าเหย่ารีบพุ่งเข้าไปดึงตัวเขากลับมา
แต่มือนางยังไม่ทันแตะศิษย์พี่สาม
เจียงหยวนก็เหยียบมือนางไว้ แล้วบดขยี้อย่างแรง
“ตัวเกะกะ” เขาพูดอย่างรำคาญ ก่อนเตะอวี๋เยี่ยนกระเด็นอย่างแรง
อวี๋เยี่ยนบาดเจ็บสาหัสอยู่ก่อนแล้ว ไม่มีแรงตอบโต้
ร่างทั้งร่างของเขากลิ้งเข้าไปในกองแมลงพิษที่กำลังพลุ่งพล่านทันที
หยุนเหย่าเหย่าโกรธจนยกเท้าขึ้น เตะเป้าเขาอย่างแรง
ช่างหัวพระเอกสมองกลวงอย่างมันเถอะ
ตอนนี้ไม่คิดจะเสแสร้งแล้วหรือ?
ฉวยจังหวะที่เจียงหยวนเจ็บจนคลายมือ นางรีบคว้าอวี๋เยี่ยนกลับมา
เพียงชั่วพริบตา
นางพาอวี๋เยี่ยนไปปรากฏตัวในถ้ำ แล้วป้อนโอสถหลบพิษชั้นเลิศที่อาจารย์มอบให้
สติของอวี๋เยี่ยนค่อย ๆ กลับคืนมา เมื่อเห็นเงาคนตรงหน้า เขาก็ชะงักงัน
“ศิษย์น้องเล็ก...เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? รีบไป ที่นี่มีแต่แมลงพิษ!”
หยุนเหย่าเหย่าเห็นว่าเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว จมูกก็พลันแสบขึ้นมา นางโผเข้าไปกอดเขาแน่น
“ศิษย์พี่สี่ โชคดีที่ท่านไม่เป็นอะไร”
อวี๋เยี่ยนชะงักเมื่อถูกนางกอด รู้ว่านางคงตกใจมาก จึงตบหลังนางเบา ๆ “อย่ากลัวไปเลย ศิษย์พี่ดวงแข็ง ไม่ตายง่าย ๆ หรอก”
“แต่เจียงหยวนเตะท่านเข้าไปในกองแมลงพิษ ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด ศิษย์พี่สี่ของข้าคงไม่อยู่แล้ว” เสียงของหยุนเหย่าเหย่าสะอื้น
นางล้วงยารักษาบาดแผลสารพัดชนิดออกจากถุงเก็บของ ยัดใส่อ้อมแขนเขา ก่อนลุกขึ้นเตรียมจากไป
อวี๋เยี่ยนคว้านางไว้ “ศิษย์น้องเล็กจะไปไหน?”
“ช่วยคน ศิษย์ของผู้อาวุโสใหญ่ยังติดอยู่ในค่ายกลพิษ ยังไม่ได้ออกมา”
“ขั้นบำเพ็ญของเจ้าต่ำเกินไป กลับไปก็เท่ากับไปตาย!”
หยุนเหย่าเหย่าหันกลับมา โบกยันต์ชั้นสูงในมือ “ศิษย์พี่สี่ ข้าไม่โง่ถึงขั้นไปตายหรอก วางใจเถิด”
อวี๋เยี่ยนชะงักงัน
ชั่วพริบตาถัดมา หยุนเหย่าเหย่าก็กระตุ้นยันต์แล้วหายไปจากตรงหน้าเขา
“ทำไมถึงรู้สึกว่าศิษย์น้องเล็ก...” อวี๋เยี่ยนขมวดคิ้ว พึมพำเสียงเบา “เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน”