สามวันต่อมา
ยามเช้าตรู่ ณ ประตูทิศเหนือของมหาวิทยาลัยตงไห่
หลินจ้านขี่รถไฟฟ้ามือสองคันเก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไปส่งน้องสาวที่โรงเรียน
หลินเหลิงเอ๋อร์กระโดดลงจากเบาะหลัง โบกมือให้เขา ก่อนสะพายกระเป๋าวิ่งเข้าโรงเรียน
ผมหางม้าของเธอไหวไปมาต้องแสงอรุณ
ขากลับ รถไฟฟ้าเพิ่งแล่นพ้นถนนมหาวิทยาลัย
หลินจ้านก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคนที่สะกดรอยตามมา
ฝีเท้ามั่นคง ลมหายใจยาวลึก
ทุกย่างก้าวแผ่วเบาไร้สุ้มเสียงราวกับแมว
นี่คือวิธีก้าวเดินของยอดฝีมือที่ฝึกปราณเร้นลับได้สำเร็จ!
มีคนตามเขาอยู่!
เขาเลี้ยวเข้าไปในตรอกเปลี่ยวอย่างแนบเนียน
สองข้างตรอกเป็นตึกพักอาศัยเก่า
ผ้าปูที่นอนบนราวตากผ้าสะบัดพลิ้วตามแรงลม
เงาต้นไหวคดงอตรงปากตรอกแตกกระจายอยู่บนพื้น
“ออกมาเถอะ”
หลินจ้านจอดรถไฟฟ้าแล้วลุกขึ้นยืนโดยไม่หันกลับไป
ชายวัยกลางคนในชุดฝึกสีดำเดินออกมาจากปากตรอก
อายุราวสี่สิบกว่า รูปร่างผอมเพรียว ข้อนิ้วใหญ่ ฝ่ามือเต็มไปด้วยหนังด้าน
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือดวงตาคู่นั้น
ตาขาวมากกว่าปกติ รูม่านตาเล็ก
ยามมองคนดูราวกับแร้งกำลังจ้องซากเนื้อเน่า
รูปลักษณ์ชวนให้รู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก!
“หลินจ้าน?”
เสียงของเขาเหมือนกระดาษทรายขูดโลหะ หยาบกระด้างและบาดหู
“ฉันเอง!”
“ฉันชื่อหวงเฉวียน”
“ตระกูลจ้าวจากเมืองหลวงมณฑลส่งฉันมาคุยเรื่องหนึ่ง”