ข้าคืออ๋องปราบเหนือ ส่งอาหารถึงบ้านก็แล้วไง

ตอนที่ 19 ข้า ราชันเจิ้นเป่ย ส่งอาหารแล้วจะเป็นอะไรไป

6 นาที· 1.3K คำ

สามวันต่อมา

ยามเช้าตรู่ ณ ประตูทิศเหนือของมหาวิทยาลัยตงไห่

หลินจ้านขี่รถไฟฟ้ามือสองคันเก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไปส่งน้องสาวที่โรงเรียน

หลินเหลิงเอ๋อร์กระโดดลงจากเบาะหลัง โบกมือให้เขา ก่อนสะพายกระเป๋าวิ่งเข้าโรงเรียน

ผมหางม้าของเธอไหวไปมาต้องแสงอรุณ

ขากลับ รถไฟฟ้าเพิ่งแล่นพ้นถนนมหาวิทยาลัย

หลินจ้านก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคนที่สะกดรอยตามมา

ฝีเท้ามั่นคง ลมหายใจยาวลึก

ทุกย่างก้าวแผ่วเบาไร้สุ้มเสียงราวกับแมว

นี่คือวิธีก้าวเดินของยอดฝีมือที่ฝึกปราณเร้นลับได้สำเร็จ!

มีคนตามเขาอยู่!

เขาเลี้ยวเข้าไปในตรอกเปลี่ยวอย่างแนบเนียน

สองข้างตรอกเป็นตึกพักอาศัยเก่า

ผ้าปูที่นอนบนราวตากผ้าสะบัดพลิ้วตามแรงลม

เงาต้นไหวคดงอตรงปากตรอกแตกกระจายอยู่บนพื้น

“ออกมาเถอะ”

หลินจ้านจอดรถไฟฟ้าแล้วลุกขึ้นยืนโดยไม่หันกลับไป

ชายวัยกลางคนในชุดฝึกสีดำเดินออกมาจากปากตรอก

อายุราวสี่สิบกว่า รูปร่างผอมเพรียว ข้อนิ้วใหญ่ ฝ่ามือเต็มไปด้วยหนังด้าน

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือดวงตาคู่นั้น

ตาขาวมากกว่าปกติ รูม่านตาเล็ก

ยามมองคนดูราวกับแร้งกำลังจ้องซากเนื้อเน่า

รูปลักษณ์ชวนให้รู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก!

“หลินจ้าน?”

เสียงของเขาเหมือนกระดาษทรายขูดโลหะ หยาบกระด้างและบาดหู

“ฉันเอง!”

“ฉันชื่อหวงเฉวียน”

“ตระกูลจ้าวจากเมืองหลวงมณฑลส่งฉันมาคุยเรื่องหนึ่ง”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป