ข้าคืออ๋องปราบเหนือ ส่งอาหารถึงบ้านก็แล้วไง

ตอนที่ 6 ฝ่ามือนี้ ฉันฝึกมาห้าปี

7 นาที· 1.6K คำ

เมื่อคืน เวลา 03:00 น.

ห้องทำงานชั้นบนสุดของบริษัทตระกูลซูยังคงเปิดไฟอยู่

ซูหว่านฉิงนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ แล้วกดเข้าไปดูหน้าโซเชียลตามความเคยชิน

โพสต์แรกเป็นของหลินเหลิงเอ๋อร์ ซึ่งลงไว้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน: «พี่ชายฉันกลับมาแล้ว!!!»

ภาพประกอบเป็นบะหมี่น้ำสองชามที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น

ซูหว่านฉิงจ้องข้อความนั้นอยู่นานเต็มหนึ่งนาที

จากนั้น ผู้หญิงที่เซ็นสัญญามูลค่าพันล้านได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

กลับมือสั่นจนโทรศัพท์ «เพียะ» ตกลงบนโต๊ะทำงาน

......

รถมาเซราตีสีแดงจอดสนิท ตรอกทั้งสายเงียบกริบ

ป้าหวัง แม่ค้าขายเต้าหู้ ถือกระทะตะหลิวค้างอยู่กับที่

พวกชายชราที่กำลังเล่นหมากรุกทำหมากตกเกลื่อนพื้น

ทั้งชีวิตพวกเขาไม่เคยเห็นรถแพงขนาดนี้มาก่อน

ยิ่งไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มาก่อน!

เสื้อโค้ตสีเบจ ผมยาวถึงเอว รองเท้าส้นสูงก้าวไปบนตรอกขรุขระ

แต่กลับเดินได้สง่างามราวกับกำลังก้าวอยู่บนพรมแดง

ซูหว่านฉิง

ประธานบริษัทตระกูลซู!

สาวงามอันดับหนึ่งที่คนทั้งตงไห่ยอมรับ!

เธอเดินมาหยุดตรงหน้าหลินจ้านทีละก้าว

ถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาแดงก่ำคู่หนึ่ง

«หลินจ้าน!»

เสียงของเธอแผ่วเบา เบาจนสั่นเครือ: «นายยังรู้จักกลับมาอีกหรือ?»

«เพียะ!»

ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนใบหน้าหลินจ้านอย่างจัง เสียงดังสนั่น

ชาวบ้านรอบ ๆ สูดหายใจเฮือก

เฮยเป่ากำลังจะก้าวเข้าไป แต่ถูกสายตาของหลินจ้านตรึงให้อยู่กับที่

เขาก้มหน้าสงบเสงี่ยม ทว่าภายในใจกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก

คนที่ทำให้คุณหลินยอมโดนตบแล้วยังไม่หลบได้

คนผู้นี้มีความสำคัญเพียงใด

เขาต้องจดลงสมุดเล่มเล็กไว้ให้ดี!

ฝ่ามือนี้ หลินจ้านหลบได้อย่างไม่ต้องสงสัย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป