เมื่อคืน เวลา 03:00 น.
ห้องทำงานชั้นบนสุดของบริษัทตระกูลซูยังคงเปิดไฟอยู่
ซูหว่านฉิงนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ แล้วกดเข้าไปดูหน้าโซเชียลตามความเคยชิน
โพสต์แรกเป็นของหลินเหลิงเอ๋อร์ ซึ่งลงไว้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน: «พี่ชายฉันกลับมาแล้ว!!!»
ภาพประกอบเป็นบะหมี่น้ำสองชามที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น
ซูหว่านฉิงจ้องข้อความนั้นอยู่นานเต็มหนึ่งนาที
จากนั้น ผู้หญิงที่เซ็นสัญญามูลค่าพันล้านได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
กลับมือสั่นจนโทรศัพท์ «เพียะ» ตกลงบนโต๊ะทำงาน
......
รถมาเซราตีสีแดงจอดสนิท ตรอกทั้งสายเงียบกริบ
ป้าหวัง แม่ค้าขายเต้าหู้ ถือกระทะตะหลิวค้างอยู่กับที่
พวกชายชราที่กำลังเล่นหมากรุกทำหมากตกเกลื่อนพื้น
ทั้งชีวิตพวกเขาไม่เคยเห็นรถแพงขนาดนี้มาก่อน
ยิ่งไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มาก่อน!
เสื้อโค้ตสีเบจ ผมยาวถึงเอว รองเท้าส้นสูงก้าวไปบนตรอกขรุขระ
แต่กลับเดินได้สง่างามราวกับกำลังก้าวอยู่บนพรมแดง
ซูหว่านฉิง
ประธานบริษัทตระกูลซู!
สาวงามอันดับหนึ่งที่คนทั้งตงไห่ยอมรับ!
เธอเดินมาหยุดตรงหน้าหลินจ้านทีละก้าว
ถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาแดงก่ำคู่หนึ่ง
«หลินจ้าน!»
เสียงของเธอแผ่วเบา เบาจนสั่นเครือ: «นายยังรู้จักกลับมาอีกหรือ?»
«เพียะ!»
ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนใบหน้าหลินจ้านอย่างจัง เสียงดังสนั่น
ชาวบ้านรอบ ๆ สูดหายใจเฮือก
เฮยเป่ากำลังจะก้าวเข้าไป แต่ถูกสายตาของหลินจ้านตรึงให้อยู่กับที่
เขาก้มหน้าสงบเสงี่ยม ทว่าภายในใจกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก
คนที่ทำให้คุณหลินยอมโดนตบแล้วยังไม่หลบได้
คนผู้นี้มีความสำคัญเพียงใด
เขาต้องจดลงสมุดเล่มเล็กไว้ให้ดี!
ฝ่ามือนี้ หลินจ้านหลบได้อย่างไม่ต้องสงสัย