ข่าวที่จ้าวหยวนอู่กำลังจะหวนคืนสู่ยุทธภพ
ราวกับก้อนหินยักษ์ที่ตกลงกลางห้วงน้ำลึกของวงการยุทธ์ในมณฑลเจียงตง
การนับถอยหลังสามเดือนเข้าสู่สัปดาห์ที่สอง
เจ้าสำนักยุทธ์กว่าสิบคนในวงการยุทธ์เมืองตงไห่มารวมตัวกันที่สำนักยุทธ์เจิ้นเวย ตามคำเชิญของเฉาจิ้นอู่
บาดแผลของเฉาจิ้นอู่หายดีไปมากแล้ว แม้แขนซ้ายยังขยับไม่คล่องนัก
แต่สภาพร่างกายและจิตใจกลับดีกว่าเดิม
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือตัวใหญ่กลางห้องโถง มือประคองกาน้ำชาดินเผาสีม่วงเก่าแก่ใบหนึ่ง
สายตากวาดมองทุกคนที่นั่งอยู่
ผู้ที่มาร่วมงานล้วนเป็นบุคคลมีหน้ามีตาในวงการยุทธ์เมืองตงไห่
ทั้งหลิวเจิ้งเต๋อจากหอเจิ้งเต๋อ ซุนหุยชุนจากสำนักยุทธ์หุยชุน หยางหมิงอี้จากสำนักบำรุงสุขภาพไท่จี๋
รวมถึงเจ้าสำนักและผู้ดูแลจากสำนักยุทธ์อีกสิบกว่าแห่ง ทุกคนล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียด
“ทุกท่านคงได้ยินเรื่องกันแล้ว”
เฉาจิ้นอู่วางกาน้ำชาลง กระแอมเล็กน้อย
“คุณหลินรับคำท้าประลองบนเวทีเป็นตายจากจ้าวหยวนอู่แล้ว”
“อีกสามเดือน ที่ศูนย์กีฬาเมืองหลวงมณฑล”
“คนหนุ่มอย่างพวกคุณในที่นี้อาจไม่รู้ว่าจ้าวหยวนอู่เป็นใคร”
“ฉันอายุหกสิบสามปีแล้ว เมื่อสามสิบปีก่อนเคยรินชาให้จ้าวหยวนอู่”
“ตอนนั้นเขาได้รับการยอมรับว่าเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของวงการยุทธ์ในมณฑลเจียงตง อยู่จุดสูงสุดของขั้นพลังแปรสภาพ ห่างจากขั้นพลังปราณแกร่งเพียงครึ่งก้าว”
“เวลาผ่านไปสามสิบปี เขาออกจากการปิดด่านแล้วยังกล้าท้าประลองบนเวทีเป็นตาย ฝีมือย่อมมีแต่จะสูงขึ้น ไม่มีทางถดถอย”