ความร้อนระอุแผ่จากแขนขาไปจนถึงท่อนล่าง กล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นมีเหงื่อซึมไหลผ่านเป็นระยะ เขาขยี้ผมอย่างหงุดหงิด ดวงตาหลังแว่นกันแดดมืดลึกยากหยั่งถึง แต่สมองกลับปลอดโปร่งอย่างผิดปกติ
สัมผัสในฝันสมจริงจนน่ากลัว เสียงครางหวานของผู้หญิงยังดังก้องอยู่ข้างหูราวกับเพิ่งเกิดขึ้น
ความรู้สึกวาบหวามยามผิวกายแนบชิดกันจนขนลุกซู่ย้ำเตือนเขาไม่หยุดว่าเมื่อคืนตัวเองฝันอะไรไป
เขาเปิดผ้าห่มออก พอเห็นสภาพใต้ร่างก็ถอนหายใจยาวอย่างที่คาดไว้
พูดไปอาจไม่มีใครเชื่อ แต่นี่เป็นครั้งแรกในรอบกว่าร้อยปีที่เขาฝันเปียก
ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ใช่หุ่นยนต์ไร้ความต้องการทางเพศ ปกติก็จัดการด้วยตัวเองอยู่แล้ว ครั้งนี้ก็เช่นกัน
หลังเสร็จกิจ เขาถอดกางเกงแล้วเอาไปใส่กะละมังใบใหญ่พร้อมกับผ้าปูที่นอน จากนั้นก็เติมน้ำที่ลานบ้านแล้วเริ่มซัก
ระหว่างซัก เขาเผลอใจลอยไปด้วย ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นมองไม่ชัด เลือนรางไปหมด
แต่รูปร่างของเธอนั้นดีชนิดที่เขาไม่เคยเห็นใครเทียบได้มาก่อน
เขาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ สมแล้วที่ไม่มีใครเข้าใจตัวเองได้ดีไปกว่าตัวเอง…
——
【อย่าสิครับ ผมมีประโยชน์มากนะ】
กู้ลิ่งอันไม่ไหวติง ถึงขั้นหลับตาลงอีกครั้ง ท่าทางชัดเจนว่าไม่อยากคุยด้วย
ระบบ ระบบ 1314 แทบร้องไห้โฮ นี่มันจะต้องพลาดท่าตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มอีกแล้วหรือไง?
พูดจนปากแห้งแล้วกู้ลิ่งอันก็ยังไม่มีปฏิกิริยา ในยามจนตรอก มันนึกถึงข้อมูลของเธอขึ้นมาได้
มันลองหยั่งเชิงอย่างระมัดระวังว่า【จริงสิ คุณเป็นเงือก ไม่ควรใช้ชีวิตบนบกนาน ๆ ไม่ได้ใช่ไหมครับ?】
คราวนี้ปลายนิ้วของกู้ลิ่งอันสั่นไหวเล็กน้อย พอเธอเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงก็เย็นเยียบราวกับตกลงไปในห้องน้ำแข็ง ทั้งยังแฝงจิตสังหารจาง ๆ มาด้วย: [หมายความว่ายังไง?]
【เอ่อ อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมให้ข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งที่จะช่วยให้คุณใช้ชีวิตบนบกได้นาน ๆ ได้นะ】
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้ลิ่งอันก็ชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง นึกว่าจะยกให้เธอตรง ๆ เสียอีก ที่ไหนได้ยังต้องไปหาเอง
แต่ดูจากที่พูดมา ระบบนี้ก็ดูเหมือนจะมีประโยชน์อยู่บ้าง
[ว่ามาสิ ต้องทำภารกิจยังไง?]
【คุณตกลงแล้วเหรอครับ?】ระบบ ระบบ 1314 พลันยิ้มหน้าบาน พลุหลากสีสันปรากฏขึ้นรอบตัวมันอย่างได้จังหวะ
ราวกับกลัวว่ากู้ลิ่งอันจะเปลี่ยนใจ ระบบ ระบบ 1314 จึงรีบเริ่มผูกมัดทันที
【ตรวจพบว่าโฮสต์ตกลงผูกมัดแล้ว ระบบกำลังดำเนินการผูกมัด…】
【ติ๊ง—ผูกมัดสำเร็จ】
【โฮสต์ที่รัก ต่อจากนี้ระบบ ระบบ 1314 จะคอยช่วยเหลือคุณในการทำภารกิจ】
เมื่อผูกมัดสำเร็จ ระบบก็เริ่มแนะนำตัว
【ระบบต้องเก็บค่าความปรารถนาด้วยการเข้าไปในความฝัน ส่วนเป้าหมายที่โฮสต์จะเข้าไปในฝันก็คือเหล่าผู้เป็นบุตรแห่งโชคชะตาของโลกนี้】
【เมื่อโฮสต์เก็บค่าความปรารถนาที่กำหนดได้ ระบบจะคืนพลังงานที่สอดคล้องกันให้ หรือแปลงเป็นคะแนนตามจำนวนที่กำหนด คะแนนสามารถนำไปซื้อสินค้าในร้านค้าระบบได้】
พลังงานที่สอดคล้องกันงั้นเหรอ?
“เพิ่มพลังของเงือกให้ฉันได้เหรอ?”
【ใช่แล้วครับ โฮสต์】
กู้ลิ่งอันพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ดูแล้วก็เป็นสถานการณ์ที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่ายจริง ๆ
แค่เธอรู้สึกว่าตัวเองชักจะเหมือนนางปีศาจที่ใช้หยางบำรุงหยินในสมัยโบราณเข้าไปทุกที
ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา เธอหรี่ตาลง ใช้นิ้วเรียวยาวสะกิดปีกเล็ก ๆ ของระบบที่อยู่ตรงหน้าเบา ๆ
[บอกฉันมาตามตรง เมื่อคืนความฝันของฉันเป็นฝีมือนายใช่ไหม?]
【ฮะ ๆ…】พอพูดถึงเรื่องนี้ ระบบ ระบบ 1314 ก็มีท่าทีรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด มันประสานมือไปมาแล้วตอบตะกุกตะกักว่า【ก็… คือว่า…】
กู้ลิ่งอันหลับตาลง ไม่ต้องถามแล้ว เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว
พอดีกับที่รถตู้จอดสนิทอยู่หน้าอาคารสูงพอดี
【โฮสต์ จะทำภารกิจเมื่อไหร่ครับ?】
เธอเปิดประตูรถออกไป ด้านนอกมีแฟนเพลงหลายกลุ่มมารวมตัวกันแล้ว มุมปากยกเป็นรอยยิ้มพอดิบพอดี ก่อนจะโบกมือให้พวกเขา
[ไว้คืนนี้ค่อยว่ากัน ฉันยังมีการแสดง]
เสี่ยวม่าย ผู้ช่วยของเธอ เดินตามกู้ลิ่งอันเข้าไปในอาคาร
หางโจว, อู๋ซานจวี
อู๋เสียกำลังปรับจูนโทรทัศน์ที่ไม่ได้ใช้มานาน ส่วนหวังพั่งจื่อนั่งอยู่บนโซฟาด้านหลัง ดูดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเสียงดังซู้ดซ้าด ก่อนถามอย่างอู้อี้ว่า “ทีวีนั่นยังใช้ได้อยู่หรือเปล่า?”
“อย่าพูดสิ” เส้นผมของอู๋เสียชุ่มเหงื่อจนมีหยดเหงื่อเกาะพราว ดวงตากลมโตชื้นวาว มือยังขยับไม่หยุด เดี๋ยวก็เคาะตรงนี้ เดี๋ยวก็ลองตรงนั้น
ไม่นาน โทรทัศน์ที่ไม่ได้เปิดมานานก็ส่งเสียงซ่าอยู่สองครั้ง ในที่สุดภาพก็ปรากฏขึ้นแทนจอซ่า
เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ถือรีโมตกลับไปนั่งข้างหวังพั่งจื่อบนโซฟา
ตรงหน้าอู๋เสียมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปวางอยู่ชามหนึ่งเช่นกัน เขายกชามขึ้นกินไปคำหนึ่ง ดวงตาเป็นประกายจ้องโทรทัศน์ราวกับในนั้นมีสมบัติล้ำค่า
หวังพั่งจื่อไม่เข้าใจเลยว่าอะไรทำให้อู๋เสียตื่นเต้นได้ขนาดนี้ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าการตามดาราจะเปลี่ยนคนคนหนึ่งได้มากขนาดนี้เชียวหรือ?
“มาแล้ว ๆ พั่งจื่อ หลบไปหน่อย อย่าบังฉัน!” หวังพั่งจื่อขยับไปด้านข้างเงียบ ๆ อย่างเซ็ง ๆ
โฆษณาทางโทรทัศน์ใกล้จบแล้ว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นภาพถ่ายทอดสด
ไม่นานสปอตไลต์ทั้งหมดก็ส่องไปรวมกันที่คนคนเดียว กู้ลิ่งอันสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงไวน์ ถือไมโครโฟนเดินขึ้นเวทีอย่างช้า ๆ ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นเย้ายวนกว่าปกติ
อู๋เสียมองการแสดงตาไม่กะพริบ แววตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้แบบแฟนคลับโดยเฉพาะ
ไม่รู้ตัวเมื่อไหร่ หวังพั่งจื่อเองก็ฟังเพลินไปด้วย กินไปฟังไปอย่างสบายใจ
จนการแสดงใกล้จบ กู้ลิ่งอันบนเวทีโค้งคำนับแล้วลงจากเวที อู๋เสียยังทำเสียงจุ๊ปากอย่างเสียดายอยู่บ้าง ส่วนบะหมี่ชามนั้นหลังจากกินไปคำแรกแล้วก็ไม่ได้แตะอีกเลย
จากนั้นเขาก็ปล่อยตัวเอนพิงโซฟา เส้นผมหน้าผากปรกลงมานุ่ม ๆ บดบังดวงตา
หวังพั่งจื่อตบไหล่อู๋เสียเบา ๆ ตามสบาย “นี่ ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าอะไรนะ เทียนเจิน ตั้งแต่รู้จักกันมา นายดูเธอทุกวันเลย เธอมีอะไรน่าดูนักหนา?”
ถึงเพลงที่เธอร้องจะเพราะจริง ๆ ก็เถอะ
“นายไม่เข้าใจหรอก”
“เข้าใจสิ ฉันเข้าใจ!” หวังเหมิงที่นั่งอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ปิดเกมกู้ทุ่นระเบิด แล้ววิ่งตื๋อมาหา “ตั้งแต่คุณกู้คนสวยเดบิวต์ เจ้านายฉันก็ติดตามเธอแล้ว แค่ไม่กี่เดือนก็กลายเป็นแฟนตัวยงของแฟนคลับคลับเธอ แถมยังเขียนจดหมายทุกวัน แต่ไม่เคยส่งออกไปสักฉบับ”
หวังพั่งจื่อฟังแล้วร้องอุทานไม่หยุด “ให้ตายสิ ดูไม่ออกเลยนะเทียนเจิน นายรักเดียวใจเดียวขนาดนี้เชียว”
อู๋เสียใช้ฝ่ามือปิดหน้า บังแก้มที่แดงเรื่อเล็กน้อย แล้วเตะหวังพั่งจื่อที่ยังพูดไม่หยุดอยู่ข้าง ๆ ไปทีหนึ่ง “ไสหัวไป”
อีกด้านหนึ่ง หลังจบการแสดงตลอดทั้งวัน กู้ลิ่งอันกลับถึงบ้านก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง ที่นอนยวบลงเล็กน้อย เส้นผมนุ่มสลวยแผ่กระจายบนเตียง
เธอถอดชุดออกแล้ว แต่ยังไม่ได้ล้างเครื่องสำอาง จึงฝืนลุกขึ้นไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้า จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วถึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีภารกิจ
“สามสี่ ของที่นายบอกว่าจะช่วยให้ฉันอยู่บนบกได้นาน ๆ อยู่ที่ไหน?”
พอได้ยินชื่อที่เธอเรียก ระบบก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนเป็นการยอมรับกลาย ๆ
【อยู่ที่นครปีศาจในทามู่ถัว】
ทามู่ถัว? ที่ไหนกัน?
【ต่อไปตัวเอกจะไปที่นั่น โฮสต์แค่ตามไปตอนนั้นก็พอครับ】
กู้ลิ่งอันพยักหน้า
“งั้นเริ่มทำภารกิจกันเลย”
พอพูดถึงภารกิจ สามสี่ก็กระตือรือร้นขึ้นมาจริง ๆ
【ได้เลยครับ โฮสต์ กำลังสแกนรายชื่อเป้าหมายที่สามารถเข้าไปในฝันได้…】
【สแกนเสร็จสิ้น】
【รายชื่อเป้าหมายที่โฮสต์สามารถเข้าไปในฝันได้มีดังนี้:
1. อู๋เสีย
2. เฮยเสียจื่อ】