หลินอันอันเท้าแตะพื้นปุ๊บ ก็ส่งสายตาดุใส่ฉู่หมิงโจว “คุณนี่มันเลวจริง ๆ!”
ฉู่หมิงโจวยกมุมปากขึ้นนิด ๆ เปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน “ตึกหย่งเฉียนเป็นตึกที่สูงที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเรา สูง 36 เมตร ภายในมีทั้งหมด 7 ชั้น ขึ้นไปถึงข้างบนจะมองเห็นวิวใจกลางเมืองได้ทั้งหมด อยากไปดูไหม?”
หลินอันอันตาเป็นประกาย ความเขินอายเมื่อครู่ถูกโยนทิ้งไปทันที “ดีสิ! ยังไงก็จะเดินซื้อของอยู่แล้ว เราแวะขึ้นไปชมวิวด้วยก็ได้”
พูดพลาง เธอก็จับมือฉู่หมิงโจวอีกครั้ง ฝีเท้าพลิ้วไหวเบาสบาย
ตึกหย่งเฉียนสูงเจ็ดชั้น ถ้าในอนาคตก็ไม่นับเป็นอะไร แต่ในเวลานี้ มันคือยักษ์ใหญ่ที่ตั้งตระหง่านกลางเมือง ดูสูงตระหง่านยิ่งขึ้นเมื่อเทียบกับอาคารเตี้ย ๆ โดยรอบ
ก้าวเข้าไปข้างใน บรรยากาศก็ต่างจากภายนอก ผู้คนมากมายแต่มีระเบียบ การตกแต่งนับว่าดีเยี่ยม แค่พื้นก็ปูกระเบื้องสีครีมไปทั่ว สว่างไสว ถือเป็นหนึ่งเดียวในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
รอบโถงเต็มไปด้วยชั้นวางของและเคาน์เตอร์ ตรงกลางมีม้านั่งไม้ยาวให้ลูกค้านั่งพัก
หลินอันอันเดินไปเรื่อย ๆ รู้สึกแปลกใหม่ดี แต่สายตาจับจ้องไปที่อุปกรณ์วาดภาพตลอด
“หมิงโจว ดูนั่นสิ” หลินอันอันยกคางขึ้นเล็กน้อย ชี้ไปที่พนักงานขายผู้หญิงคนหนึ่ง
ตอนนี้พนักงานขายคนนั้นกำลังคุยกับลูกค้าคนอื่น ท่าทางหยิ่งยโส ยโสโอหังอย่างยิ่ง