สอบเข้าพลาดแล้วไง? ไฉนจึงกลายเป็นปราชญ์ขงจื๊อ

ตอนที่ 2 ดาวบุ่งเค่อจุติ

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสียงเยาะเย้ยบาดหูดังมาจากนอกประตู

เสียงหัวเราะยังไม่ทันจาง เด็กหนุ่มสวมอาภรณ์หรูก็ก้าวพรวดเข้ามาในห้อง ด้านหลังยังมีผู้ติดตามอีกหลายคน

“คุณชายฉินโซ่ว!”

สีหน้าเสี่ยวชุ่ยแปรเปลี่ยน นางลุกขึ้นคำนับ ก่อนถอยไปยืนด้านข้าง แล้วมองฉินเจี่ยนด้วยแววตาเป็นห่วง

ฉินเจี่ยนมองฉินโซ่วที่เดินเข้ามาในห้องและกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างไม่เกรงใจ ความทรงจำในหัวพลันหลั่งไหล ไม่นานก็จำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

ฉินโซ่ว บุตรอนุแห่งจวนโหว มีพรสวรรค์ทางวรรณศิลป์อยู่บ้าง อาศัยว่าคุณชายใหญ่โปรดปราน จึงวางอำนาจบาตรใหญ่ในหมู่บุตรอนุด้วยกัน ทั้งยังคอยรังแกและกดขี่ฉินเจี่ยนกับบ่าวสาวที่ไร้ที่พึ่งมานานปี

บางทีอาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากอารมณ์ของเจ้าของร่างเดิม เพียงเห็นใบหน้าขาวผ่องของฉินโซ่ว ฉินเจี่ยนก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมาอย่างรุนแรง

ถึงกับมีคนตั้งชื่อว่าเดรัจฉานได้ด้วยหรือ!

ฉินโซ่วทำราวกับกลับเข้าห้องตัวเอง ทั้งมองซ้ายมองขวา ก่อนเดินเข้ามาคว้ากระดาษจากมือเสี่ยวชุ่ยไป แล้วจงใจดัดเสียงอ่านอย่างวางท่า

“ฤดูใบไม้ร่วงมาเยือน อากาศหนาวเย็น ใบไม้บนต้นล้วนเปลี่ยนเป็นสีเหลือง... ฉินเจี่ยน เจ้าแต่งได้แค่นี้ ยังกล้าไปเข้าสอบระดับมณฑล ทั้งยังหน้าด้านลงชื่อสอบวิชากวีอีกหรือ?”

“ข้าว่าเจ้าเก็บข้าวของแล้วไสหัวออกจากตระกูลฉินคืนนี้เลยดีกว่า จะได้ไม่ทำให้จวนโหวขายหน้าพรุ่งนี้!”

เขาโยนบทกวีที่ฉินเจี่ยนครุ่นคิดแทบตายกว่าจะเขียนออกไปด้านหลัง เหล่าผู้ติดตามพลันแย่งกันอุตลุด เบียดเสียดอ่านคนละประโยคด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

มารดาของฉินเจี่ยนเสียชีวิตไปตั้งแต่ยังเล็ก อีกทั้งไม่ได้รับความโปรดปรานจากท่านโหว ฐานะของเขาในหมู่บุตรอนุจึงต่ำต้อยที่สุด

แม้แต่บ่าวรับใช้ก็ยังไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา ทุกคนต่างเผยสีหน้าสมน้ำหน้า

“คุณชายฉินโซ่ว ท่าน...”

เสี่ยวชุ่ยทนดูต่อไปไม่ไหว นางก้าวออกมาเตรียมโต้เถียง ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นไม่หยุด

ฉินเจี่ยนเป็นคนขี้ขลาดมาแต่ไหนแต่ไร ถูกกลั่นแกล้งก็ไม่กล้าตอบโต้ ส่วนใหญ่เสี่ยวชุ่ยมักเป็นฝ่ายออกหน้าปกป้องเขา

แต่นางเป็นเพียงสาวใช้ การเอ่ยปากช่วยเหลือมีแต่จะทำให้ถูกลงโทษและเฆี่ยนตี เสี่ยวชุ่ยจึงต้องทนทุกข์เพราะเรื่องนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

“เสี่ยวชุ่ย”

ฉินเจี่ยนเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว ยื่นมือห้ามสาวใช้ข้างกายไว้ทันที ก่อนก้าวไปยืนตรงหน้าฉินโซ่ว ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของเสี่ยวชุ่ย

“ฉินโซ่ว เจ้ามาที่นี่เพื่อพูดแค่นี้หรือ?”

เจ้าของร่างเดิมถูกกลั่นแกล้งจนเคยชิน ทุกครั้งที่พบฉินโซ่วก็เอาแต่ก้มหน้าไหล่ห่อ ไม่กล้าพูดสักคำ แต่เขาไม่เหมือนกัน เขาไม่หวาดกลัวน้องชายร่วมบิดาที่ “พอมีพรสวรรค์ทางวรรณศิลป์” คนนี้เลยแม้แต่น้อย

ล้อเล่นน่า เป็นบุตรอนุเหมือนกัน ใครสูงส่งกว่าใครกัน?

ฉินโซ่วชะงักไป ไม่คิดว่าพี่ชายร่วมบิดาที่ปกติเอาแต่หงอจะกล้าเถียงเขา ถึงกับนึกไม่ออกไปชั่วขณะว่าควรตอบอย่างไร

“ไอ้หนุ่ม ดูท่าเจ้าคงยอมแพ้หมดอาลัยตายอยากแล้วสินะ”

ฉินโซ่วส่ายหน้า ไม่ได้ใส่ใจ ก่อนกล่าวถึงธุระที่แท้จริงในที่สุด

“เมื่อคืนเกิดลางประหลาดบนฟ้า ดาวบุ่งเค่อเคลื่อนไหว สำนักโหรหลวงถวายฎีกาว่า ดาวบุ่งเค่อจุติ และจะปรากฏในหมู่ผู้เข้าสอบระดับมณฑลของปีนี้”

ฉินเจี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็ใจสะดุ้ง ในอกพลันปั่นป่วน

ฉันเพิ่งทะลุมิติมา ดาวบุ่งเค่อก็จุติพอดี จะเกี่ยวข้องกับฉันหรือเปล่านะ?

“ท่านโหวสั่งให้ส่งข่าวไปยังเรือนต่าง ๆ ให้บรรดาบุตรหลานตั้งใจเข้าสอบระดับมณฑลวันพรุ่งนี้ หากดาวบุ่งเค่อมาปรากฏในจวนของเราจริง ก็เป็นเรื่องเชิดชูวงศ์ตระกูล!”

ฉินโซ่วพูดรวดเดียวจบ สีหน้าเปลี่ยนไป เตรียมจะเยาะเย้ยต่ออีกสองสามประโยค แต่กลับเห็นฉินเจี่ยนก้มหน้าเอ่ยว่า

“รู้แล้ว เจ้าออกไปได้”

“ฉินเจี่ยน เจ้า! ข้า...”

ฉินโซ่วถึงกับพูดไม่ออก รู้สึกเพียงว่าวันนี้ฉินเจี่ยนราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน

นี่ใช่พี่ชายไม่ได้เรื่องของเขาจริงหรือ?

ฉินเจี่ยนเพิ่งทะลุมิติมา มีโอกาสสูงว่าชาตินี้จะไม่ได้กลับโลกเดิมอีก แล้วเขาจะมีอารมณ์ไปสนใจฉินโซ่วได้อย่างไร อยากแค่ไล่อีกฝ่ายไปให้พ้นโดยเร็ว จะได้อยู่เงียบ ๆ คนเดียว

แต่ฉินโซ่วรู้สึกว่าตนเสียหน้า จะยอมจากไปง่าย ๆ ได้อย่างไร เขาจึงหันไปมองเสี่ยวชุ่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างอีกครั้ง

“พี่ชายคนดีของข้า ชักจะใจกล้าขึ้นมาแล้วสินะ น่าเสียดาย อีกไม่กี่วันเจ้าก็จะถูกไล่ออกจากจวน ถึงตอนนั้นสาวใช้หน้าตาสะสวยของเจ้า... คุณชายใหญ่บอกแล้วว่าจะยกให้นางมาปรนนิบัติข้า”

ฉินโซ่วหัวเราะลั่น สายตากวาดมองเสี่ยวชุ่ยไม่หยุด ใบหน้าขาวซีดเผยสีหน้าหื่นกระหาย ดูราวกับหมั่นโถวขาวที่ถูกเหยียบแบน

เสี่ยวชุ่ยตกใจจนถอยกรูดไปหลายก้าว สีหน้าหวาดผวา สายตาเหลือบมองฉินเจี่ยนอย่างไม่รู้ตัว หยาดน้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตา

ชื่อเสียงของฉินโซ่วในหมู่บ่าวรับใช้นั้นเลวร้ายอย่างยิ่ง อย่าเห็นว่าเขามีใบหน้าขาวสะอาดประหนึ่งบัณฑิตเลย สาวใช้ที่ติดตามเขามักได้รับบาดเจ็บพิการอยู่บ่อยครั้ง บางคนถึงกับทนความอัปยศไม่ไหว คิดสั้นหมายจบชีวิต

หากเสี่ยวชุ่ยตกไปอยู่ในมือเขา...

ฉินเจี่ยนมองใบหน้าขาวราวกับแป้งของฉินโซ่ว ความโกรธพลุ่งขึ้นในใจ

เขากำลังคิดหาทางบำเพ็ญพลังวรรณศิลป์ และหาทางข้ามไปมาระหว่างสองโลกเพื่อกลับบ้าน แต่พี่ชายร่วมบิดาที่โผล่มาจากไหนไม่รู้กลับเอาแต่ยั่วโมโหอยู่ตรงนี้

ในฐานะนักเรียนมัธยมปลายเลือดร้อนคนหนึ่ง ฉินเจี่ยนทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ปัง!”

ฉินโซ่วกำลังยื่นหน้าไปจ้องเสี่ยวชุ่ย ฉินเจี่ยนก็ก้าวเข้าหา กำหมัดแน่น รวบรวมแรงทั้งหมดแล้วชกเข้าใส่ใบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง

ฉินโซ่วร้องโหยหวน ก่อนถูกชกจนล้มคว่ำลงกับพื้น พอลุกขึ้นมาได้ ดวงตาขวาก็บวมเป่งจนดำคล้ำ

เสี่ยวชุ่ยร้องอุทาน มองฉินโซ่วที่กุมตาร้องโอดโอย แล้วหันมามองฉินเจี่ยนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

วันนี้คุณชายเป็นอะไรไป?

“ฉินเจี่ยน! เจ้ากล้าดียังไง!”

ฉินเจี่ยนลงมือรุนแรงยิ่งนัก หมัดเดียวเกือบทำให้ดวงตาของฉินโซ่วแตก บัดนี้อีกฝ่ายทั้งอับอายทั้งโกรธจนกระทืบเท้าด่าทอ

“เจ้ากล้าต่อยข้า! คนไร้ค่าอย่างเจ้ากล้า—”

ฉินเจี่ยนไม่รอให้เขาพูดจบ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

“ข้าเป็นพี่ชายของเจ้า”

ฉินโซ่วชะงักไปชั่วขณะ

“ลำดับอาวุโสย่อมมีระเบียบ เจ้าเข้าประตูมาไม่ทักทายไม่คำนับ เอาแต่เรียกคนอื่นว่าคนไร้ค่า ทั้งยังไล่ให้ไสหัวไป บิดาเคยสอนให้เจ้าปฏิบัติต่อพี่ชายเช่นนี้หรือ?”

ใบหน้าฉินโซ่วแดงก่ำ อยากโต้ตอบแต่กลับถูกขัดจนพูดไม่ออก ส่วนบ่าวติดตามไม่กี่คนที่อยู่ข้างหลังต่างมองหน้ากันไปมา

“คุณชายใหญ่บอกว่าจะยกเสี่ยวชุ่ยให้เจ้า เจ้าก็รีบแจ้นมาทันที มองคนเป็น ๆ ราวกับสัตว์เลี้ยง จะเลือกไปเลือกมาอย่างไรก็ได้”

“ปราชญ์กล่าวไว้ว่า ‘สิ่งใดที่ตนไม่ปรารถนา ก็อย่ากระทำต่อผู้อื่น’ หากเป็นพี่สาวหรือน้องสาวของเจ้าถูกคนอื่นประเมินค่ากันเช่นนี้ เจ้าจะยินดีหรือ?”

เสี่ยวชุ่ยยืนอยู่ด้านข้าง หน้าอกกระเพื่อมแรง เมื่อได้ยินคำว่าพี่สาวน้องสาวหลุดจากปากคุณชาย น้ำตาก็หยดแหมะลงมาทันที

ริมฝีปากฉินโซ่วสั่นระริกสองครั้ง ก่อนเค้นคำพูดออกมาได้ว่า “เจ้า... อย่าเอาคำพวกนี้มาข่มข้า—”

“ข่มเจ้าหรือ?”

ฉินเจี่ยนจ้องเขา น้ำเสียงไม่สูงไม่ต่ำ

“ผู้ที่ไม่เคารพญาติของตน แต่กลับไปเคารพผู้อื่น เรียกว่าผิดจารีต แม้แต่พี่ชายในบ้านเจ้ายังไม่เห็นอยู่ในสายตา แล้วยังจะเสแสร้งเป็นบัณฑิตอยู่ข้างนอกไปทำไม?”

“หรือกลัวว่าพรุ่งนี้ข้าจะสอบผ่านจริง ๆ แล้วกดเจ้าไว้ใต้ฝ่าเท้า?”

ภายในห้องเงียบสนิท

ดวงตาขวาของฉินโซ่วบวมจนเหลือเพียงช่องแคบ ๆ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

ปกติเขาวางอำนาจบาตรใหญ่มาจนชิน ไม่เคยถูกใครฉีกหน้าต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ ความโกรธทำให้ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่

“ตราบใดที่ข้ายังอยู่ในจวนโหว ข้าก็ยังเป็นพี่ชายของเจ้า ข้าแนะนำให้เจ้าดูแลตัวเองให้ดี” ฉินเจี่ยนกล่าวทิ้งท้าย “เสี่ยวชุ่ย ส่งแขก!”

ฉินโซ่วโกรธจนแทบคลั่ง กำหมัดแน่น แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมนานพักใหญ่ สุดท้ายก็ไม่ได้ลงมือตอบโต้

‘ฉินเจี่ยนยอมแพ้หมดอาลัยตายอยากแล้วก็เรื่องของเขา แต่ข้ายังต้องอยู่ในจวนโหว หากเรื่องนี้บานปลายไปถึงหูท่านโหว ข้าคงจบเห่แน่’

เมื่อนึกถึงใบหน้าเคร่งขรึมของท่านโหว ฉินโซ่วก็ล้มเลิกความคิดที่จะแก้แค้นเดี๋ยวนั้น

“ฉินเจี่ยน พี่ชายคนดีของข้า ข้าจะคอยดูว่าพรุ่งนี้เจ้าจะแต่งผลงานชิ้นเอกอันเลื่องลือไปชั่วกาลได้อย่างไร!”

ฉินโซ่วจ้องเขาอย่างเคียดแค้นอยู่หลายครั้ง ก่อนยกมือปิดตาแล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป

“คุณชาย ท่าน...”

เสี่ยวชุ่ยมองฉินเจี่ยนทั้งน้ำตา ไม่รู้เพราะเหตุใด หลังจากคุณชายหมดสติไปพักหนึ่ง กลับเปลี่ยนเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง

ฉินเจี่ยนมองเสี่ยวชุ่ยด้วยสายตาอ่อนโยน ปลอบใจนางว่า “ก่อนหน้านี้เจ้าต้องทนทุกข์มามาก วางใจเถอะ ต่อไปไม่ต้องกลัวคนพวกนั้นอีกแล้ว”

เสี่ยวชุ่ยมองฉินเจี่ยนนิ่งอยู่นาน จู่ ๆ ก็หยุดร้องไห้แล้วคลี่ยิ้ม

“จริงหรือเจ้าคะ คุณชาย?”

“เจ้าเชื่อหรือไม่” ฉินเจี่ยนยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เสี่ยวชุ่ย “คุณชายของเจ้านี่แหละ คือดาวบุ่งเค่อที่จุติมา!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป