เจ้าสาวสุสานโบราณ กับความรักสุดคลั่งของราชันยมโลก

ตอนที่ 5 เจ้าสาวสุสานโบราณ คลั่งรักจนใจสั่น

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

น-นี่มัน... เหตุการณ์ในนิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นกับฉันแล้วเหรอ?

ไม่ว่าฉันจะเป็นเจ้าหญิงเซียงเซียงกลับชาติมาเกิดหรือไม่ ตอนนี้ฉันก็คือเซียงเซียงในยุคใหม่ ไม่ใช่เซียงเซียงแห่งราชวงศ์ซ่ง

ฉันคิดว่า หลอกให้เขาปล่อยฉันกลับบ้านก่อนดีกว่า

ฉันพูดกับเขาดี ๆ ว่า “ท่านแม่ทัพจ้าว คุณก็เข้าใจสถานการณ์แล้ว ช่วยส่งฉันกลับบ้านได้ไหมคะ”

แต่พอคิดอีกที ให้เขาไปส่งก็คงไม่เหมาะ หากพ่อแม่รู้ว่าฉันอยู่กับผีผู้ชายเข้า คงกระอักเลือดตายคาที่แน่...

ฉันจึงทำหน้าเศร้าแล้วพูดว่า “เอ่อ ท่านแม่ทัพจ้าว ไม่ต้องไปส่งฉันหรอกค่ะ ฉันกลับบ้านเองดีกว่า เผื่อมีคนเห็นคุณเข้าจะไม่ดี”

แต่เขากลับไม่พูดอะไร ยื่นมือมารวบฉันเข้าไปกอด พอฉันกำลังจะดิ้นหนี เขาก็กระซิบข้างหูว่า “อย่าขยับ หลับตา”

ฉันไม่รู้ว่าผีอย่างเขาคิดจะทำอะไร จึงได้แต่หลับตาตามอย่างว่าง่าย เพียงชั่วพริบตาเดียว ก็ได้ยินเขาพูดว่า “ลืมตาได้แล้ว”

ฉันลืมตาขึ้นมอง แล้วก็ช็อกจนทำอะไรไม่ถูก ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องของตัวเองแล้ว

ฉันเพิ่งเอนตัวลงบนเตียง พ่อกับแม่ก็เคาะประตูจากข้างนอก “เซียงเซียง หลับหรือยัง? ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

พวกท่านเป็นห่วงลูกสาวคนเดียวที่อยู่บ้านตามลำพังมาก

ขณะเดียวกัน กำไลของฉันก็เย็นวาบ พอมองไปที่ขอบเตียงก็ไม่เห็นใครแล้ว ผีจ้าวหลิงอวิ๋นกลับเข้าไปในกำไลอีกครั้ง

ฉันมองโทรศัพท์ที่หัวเตียง ตอนนี้เลยตีสองมาแล้ว

ฉันรีบตอบกลับไปว่า “แม่ หนูไม่เป็นไรค่ะ”

ฉันอยากรู้ว่าพวกท่านไปสืบเรื่องอะไรมาบ้าง จึงลุกจากเตียงไปเปิดประตู

“พ่อ แม่ ทำไมเพิ่งกลับมาคะ สืบเรื่องอารองกระจ่างหรือยัง?”

พ่อกับแม่เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าอ่อนล้า ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

พ่อพูดว่า “ตรวจศพแล้วไม่พบอะไร พรุ่งนี้จะฝังศพ”

ฉันถามอย่างตกใจว่า “ไม่พบอะไรได้ยังไงคะ ไม่ใช่ว่าบนตัวพวกเขามีรอยมือเปื้อนเลือดเหรอ แบบนั้นยังสืบไม่ง่ายอีกหรือ?”

พอได้ยินประโยคนี้ สีหน้าพ่อกับแม่ก็ฉายแววหวาดกลัว แม่พูดเสียงเบาว่า “รอยมือเปื้อนเลือดนั่นไม่มีลายนิ้วมือ นิติเวชบอกว่าเป็นรอยมือปลอม”

ให้ตายสิ รอยมือปลอม...

พ่อกลัวว่าถ้าพูดมากไปฉันจะกลัว จึงรีบลุกขึ้นพูดว่า “ดึกมากแล้ว รีบเข้านอนเถอะ หลานอิง พ่อไปนอนห้องนั้นเอง เธออยู่เป็นเพื่อนลูกที่นี่”

แต่ฉันยังอยากถามเรื่องผีในกำไลอยู่ จะให้แม่อยู่ในห้องนี้ไม่ได้

ฉันจึงดันแม่พลางพูดว่า “พ่อพาแม่ไปนอนห้องพ่อเถอะค่ะ หนูไม่ต้องมีใครอยู่เป็นเพื่อน”

ตอนนั้นเอง ไก่ในลานบ้านก็ขันขึ้นมา ค่ำคืนในฤดูร้อนช่างสั้น อีกเดี๋ยวฟ้าก็จะสางแล้ว พ่อกับแม่เองก็ง่วงเต็มที จึงพากันออกไป

ฉันรีบล็อกประตูให้เรียบร้อย แล้วนอนลงบนเตียง กระซิบถามกำไลว่า “ท่านแม่ทัพจ้าว คุณยังไม่ได้ตอบเลยว่าคนที่ทำให้อารองตายเป็นใคร”

เสียงเนิบช้าดังมาจากในกำไล “เป็นผีในเขตอัปมงคลแถบนั้น ตรงที่มีน้ำขังอยู่รอบสุสานข้ามาตลอดปี พื้นที่บำเพ็ญของพวกมันถูกทำลาย พวกมันย่อมไม่ปล่อยตัวการไปแน่ แต่ถ้าไม่ไปแตะต้องมันอีก ก็จะไม่เป็นไร”

“เขตอัปมงคลแถบนั้นหรือ?” ฉันนึกถึงแอ่งน้ำนิ่งที่ขังอยู่รอบสุสานโบราณของเขามานาน

น้ำเป็นธาตุหยินนี่นา

ถ้าอย่างนั้น เขตอัปมงคลแห่งนั้นก็เป็นบ้านของพวกผีสินะ ทีมก่อสร้างทำลายบ้านของพวกมัน พวกมันถึงได้โกรธ...

จู่ ๆ ฉันก็นึกอะไรขึ้นมาได้อีก นี่เป็นเหตุผลที่จ้าวหลิงอวิ๋นถูกฆ่าเมื่อพันปีก่อน แล้วนำมาฝังไว้ที่นั่นด้วยหรือเปล่า?

ฉันนึกถึงโซ่เหล็ก โลงหิน และกระดาษยันต์สีเขียวที่รถขุดขุดขึ้นมาตอนขุดหลุมศพของเขา...

คนที่ฆ่าเขาในตอนนั้นคงใช้วิชาอาคมชั่วร้าย ใช้โซ่เหล็ก โลงหิน และยันต์ผนึกวิญญาณของเขาไว้ แล้วนำไปฝังในเขตอัปมงคล ทำให้เขาไม่มีวันได้ไปผุดไปเกิด

ช่างโหดเหี้ยมจริง ๆ คนพวกนั้นเป็นใครกันนะ?

น่าสงสารที่ตอนนี้ผีตนนี้ยังไม่รู้เลยว่าเวลาล่วงเลยมานานถึงพันปีแล้ว

ฉันลองเตือนเขาว่า “ตอนนี้ผ่านจากวันที่คุณถูกทำร้ายมา 1,000 ปีแล้วนะ”

ในกำไลไม่มีเสียงตอบกลับอีก ไม่ว่าฉันจะเรียกอย่างไรก็เงียบสนิท มีเพียงแม่ที่อยู่ห้องนั้นได้ยินเสียงและเดินมาเคาะประตู ถามว่าฉันร้องเรียกอะไร

ฉันรีบบอกว่าตั้งนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ผิด

ฉันหลับยาวจนฟ้าสว่าง แม่ตะโกนเรียกจากข้างนอกว่า “รีบตื่นเร็ว วันนี้ฝังศพอารอง ลูกต้องไปเป็นเจ้าภาพงานศพนะ”

แน่นอนอยู่แล้ว ฉันรีบแต่งตัวแล้วลุกจากเตียง

พ่อไปช่วยจัดการงานศพที่บ้านอารองอีกแล้ว แม่บอกว่าพอกลับมาพ่อก็ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเพราะเสียใจ แล้วก็ออกไปวุ่นวายต่ออีก

ฉันคิดในใจว่า ตอนมีชีวิตอยู่ งานหนักงานเหนื่อยอะไรก็โยนให้พ่อฉัน พอตายไปก็ยังเป็นแบบนี้อีกนะ เอาเถอะ นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

ระหว่างที่ดูฉันกินมื้อเช้า แม่ก็พูดว่า “รีบกินให้เสร็จ เราจะไปกันแล้ว ลูกเป็นเจ้าภาพงานศพ ส่วนแม่ต้องช่วยจัดการเรื่องโน้นเรื่องนี้ เฮ้อ ช่างน่าเวทนา”

บ้านอารองเป็นตึกสามชั้นหลังใหญ่ เพราะตอนมีชีวิตอยู่เขามีเพื่อนมาก พอตายไปคนที่มาไว้อาลัยก็เลยเยอะไปด้วย ทั้งชั้นบนชั้นล่างแน่นขนัดไปหมด

ย่ากับอาสะใภ้กอดโลงศพของอารองพลางร้องไห้คร่ำครวญ ส่วนลูกชายฝาแฝดวัย 12 ปีของอารองสวมชุดไว้ทุกข์สีขาวทั้งคู่ คุกเข่าก้มหน้าอยู่ข้าง ๆ

ฉันสวมชุดไว้ทุกข์แล้วคุกเข่าข้างโลง เตรียมร้องคร่ำครวญส่งวิญญาณในอีกสักครู่

ตอนนั้นเองฉันได้ยินเสียงเกม พอหันไปดูก็เห็นลูกพี่ลูกน้องฝาแฝดของฉันต่างคนต่างถือโทรศัพท์เล่นเกมอยู่

ฉันยิ้มอย่างจนใจ ในใจรู้สึกเศร้าแทนอารอง

เพราะอารองยังหนุ่ม แถมยังตายผิดธรรมชาติ จึงฝังในสุสานบรรพบุรุษไม่ได้ ต้องนำศพไปฝังใกล้ที่รกร้างทางตะวันตกของหมู่บ้าน

เมื่อตายผิดธรรมชาติ ตามธรรมเนียมแถวบ้านเราต้องฝังศพตอนกลางคืน

ญาติและเพื่อน ๆ มอบเงินช่วยงานแล้วกินอาหารกันไปสองมื้อ กว่าขบวนส่งศพจะเคลื่อนมุ่งหน้าไปยังสุสานก็เป็นเวลากลางคืน

รถศพลากโลงเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ด้านหลังมีพวกเราที่เป็นเจ้าภาพงานศพเดินตามติด ๆ และท้ายสุดคือคนที่มาช่วยส่งศพ

ลูกพี่ลูกน้องฝาแฝดคนโตกว่าถือธงนำขบวนเดินอยู่ข้างหน้า ส่วนฉันเดินตามหลังมากับลูกพี่ลูกน้องคนเล็ก

ทางแคบ ๆ ที่มุ่งไปยังสุสานมีไร่ข้าวโพดอยู่สองข้าง พวกเราลากใบข้าวโพดที่ข้างทางจนเกิดเสียงเสียดสีกันดังซ่า ๆ

ท่ามกลางความมืดมิด ขบวนที่ใช้ไฟฉายส่องทางดูน่าขนลุกอย่างยิ่ง

เพราะถือเป็นเรื่องต้องห้าม สุสานของอารองจึงอยู่ห่างจากเขตอัปมงคลที่เป็นที่ตั้งของสุสานโบราณแม่ทัพจ้าวหลิงอวิ๋นพอสมควร แต่พอเดินเข้าใกล้สุสานของอารอง ไอเย็นที่พุ่งเข้ามาฉับพลันก็ทำให้ทุกคนสะท้านไปทั้งตัว ต่างอยากหนีออกไปให้พ้นโดยไม่รู้ตัว

ยิ่งอารองตายอย่างน่าพิศวง ทุกคนก็ยิ่งรีบฝังศพ เห็นได้ชัดว่าอยากจัดการให้เสร็จโดยเร็ว

“ลูกแม่! ลูกชายคนเล็กที่แม่รักที่สุด ทำไมถึงทิ้งแม่ไปได้ลงคอ...” จู่ ๆ ย่าก็ร้องไห้คร่ำครวญพลางวิ่งเข้ามา

“อ้าว ไม่ใช่ว่าหาคนอยู่ดูแม่ที่บ้านแล้วหรือ ทำไมแม่ถึงวิ่งมาที่นี่ได้?” พ่อบ่นแม่

พ่อกลัวย่าที่เสียใจจนเกินไปจะวิ่งมาร้องไห้โวยวายที่สุสาน จึงให้แม่จัดคนคอยดูแลย่าที่บ้าน

แม่พูดอย่างน้อยใจว่า “ฉันกำชับอาสะใภ้สามกับพี่สะใภ้จ้าวให้ช่วยดูแม่แล้วแท้ ๆ”

ตอนนั้นเอง เสียงอาสะใภ้สามกับพี่สะใภ้จ้าวที่ร้องเรียกย่าก็ดังมาจากด้านหลัง

ดูท่าสองคนนั้นจะห้ามย่าไว้ไม่อยู่

“ลูกแม่...” ย่าร้องไห้พลางวิ่งมาถึงหน้าหลุมศพ

ตอนนั้นโลงศพของอารองเพิ่งหย่อนลงไปในหลุม ทุกคนกำลังเตรียมกลบดินฝัง

ย่าร้องไห้พลางจะกระโดดลงไปในหลุม พ่อแม่กับคนอื่น ๆ รีบช่วยกันกอดรั้งไว้ แต่เรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น ย่าของฉันเป็นหญิงชราตัวเล็กผอมแห้งแท้ ๆ ทว่าตอนนี้กลับมีแรงระเบิดอย่างน่าตกใจ แค่สะบัดแขนทีเดียวก็ผลักพ่อแม่กับคนอื่น ๆ กระเด็นออกไป

จากนั้นย่าก็ตะโกนว่า “ลูกเอ๋ย แม่จะไปอยู่เป็นเพื่อนแล้ว!” ก่อนจะพุ่งหัวทิ่มลงไปในหลุม

“แม่!” พ่อร้องเสียงหลง พลางกระโดดตามลงไปในหลุม

แม่ก็กระโดดตามลงไปด้วย

ฉันกับลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนยืนตะลึงงัน

พ่ออุ้มย่าออกมาแล้ว ตอนนี้ย่าเป็นศพเหมือนอารองที่อยู่ในโลงไปแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป