เดี๋ยวก่อน พระเอกคนนี้เป็นรักสงบจริงหรือ?

ตอนที่ 7 ฉันไปส่งแฟนกลับบ้าน

7 นาที· 1.5K คำ

สีหน้าหร่านถังเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง ขณะกวาดตามองวีแชตของเขา เธอรู้สึกว่าสือเยี่ยนอาจตั้งใจแกล้งเธอ

คำพูดที่ว่าคนรวยชอบดูเรื่องสนุกของคนอื่นที่สุดนี่ไม่ผิดเลยจริง ๆ!

สือเยี่ยนเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนกับสิ่งที่เพิ่งทำไป

เขาเก็บโทรศัพท์กลับมา พอเห็นว่าเธอยังเม้มปากน้อย ๆ อยู่

เขาไม่เคยคบหากับผู้หญิงมาก่อน จึงไม่ค่อยถนัดรับมือกับสถานการณ์แบบนี้

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ถามเสียงแห้ง ๆ

“ยังอยากกินอะไรอีกไหม”

“คุณไม่ได้บอกหรือว่ากินเยอะตอนกลางคืนไม่ดี”

ยังจะขุดหลุมพรางให้เธออีก คิดว่าค่าอาหารสามพันยังไม่มากพอหรือไง

“……”

ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกเหมือนตัวเองไปทำให้เธอไม่พอใจเข้าเสียแล้ว

สือเยี่ยนมองเธอแวบหนึ่ง

จากนั้นก็ลุกขึ้นส่งสัญญาณให้เธอ

“งั้น ฉันกลับก่อนนะ”

“เชิญตามสบายค่ะ”

หร่านถังก็ลุกขึ้นตามเขา แล้วพยักหน้าเลียนแบบท่าทางของอีกฝ่าย

สือเยี่ยนตัวสูง แถมขายาว ก้าวเดียวของเขายาวเท่ากับสองก้าวของเธอ

ตอนหร่านถังหยิบกระเป๋าผ้าเดินออกไป เขาก็เลี้ยวพ้นมุมทางเดินไปแล้ว แม้แต่เงาก็ไม่เหลือ

เธอจ้องทางเดินที่ว่างเปล่า

วิ่งเร็วขนาดนี้ นี่มันท่ามาตรฐานของคนหนีค่าอาหารชัด ๆ!

【ยินดีด้วย โฮสต์ เปิดศึกครั้งแรกก็ชนะแล้ว ถึงจะทำภารกิจเคพีไอไม่สำเร็จเลยโดนหักเงิน 6,500 กินข้าวเสร็จก็ยังถูกพระเอกทิ้งไว้ตรงนั้น แต่ก็ยังไม่โดนบอกเลิก แถมยังได้กินมื้ออาหารราคาสามพันฟรี ๆ! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานพระเอกก็ต้องใส่ผ้ากันเปื้อนยกอาหารมาเสิร์ฟให้เธอแล้ว!】

หร่านถัง: นี่กำลังเหน็บฉันอยู่หรือไง แกน่ารำคาญพอ ๆ กับพระเอกเลย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป