สีหน้าหร่านถังเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง ขณะกวาดตามองวีแชตของเขา เธอรู้สึกว่าสือเยี่ยนอาจตั้งใจแกล้งเธอ
คำพูดที่ว่าคนรวยชอบดูเรื่องสนุกของคนอื่นที่สุดนี่ไม่ผิดเลยจริง ๆ!
สือเยี่ยนเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนกับสิ่งที่เพิ่งทำไป
เขาเก็บโทรศัพท์กลับมา พอเห็นว่าเธอยังเม้มปากน้อย ๆ อยู่
เขาไม่เคยคบหากับผู้หญิงมาก่อน จึงไม่ค่อยถนัดรับมือกับสถานการณ์แบบนี้
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ถามเสียงแห้ง ๆ
“ยังอยากกินอะไรอีกไหม”
“คุณไม่ได้บอกหรือว่ากินเยอะตอนกลางคืนไม่ดี”
ยังจะขุดหลุมพรางให้เธออีก คิดว่าค่าอาหารสามพันยังไม่มากพอหรือไง
“……”
ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกเหมือนตัวเองไปทำให้เธอไม่พอใจเข้าเสียแล้ว
สือเยี่ยนมองเธอแวบหนึ่ง
จากนั้นก็ลุกขึ้นส่งสัญญาณให้เธอ
“งั้น ฉันกลับก่อนนะ”
“เชิญตามสบายค่ะ”
หร่านถังก็ลุกขึ้นตามเขา แล้วพยักหน้าเลียนแบบท่าทางของอีกฝ่าย
สือเยี่ยนตัวสูง แถมขายาว ก้าวเดียวของเขายาวเท่ากับสองก้าวของเธอ
ตอนหร่านถังหยิบกระเป๋าผ้าเดินออกไป เขาก็เลี้ยวพ้นมุมทางเดินไปแล้ว แม้แต่เงาก็ไม่เหลือ
เธอจ้องทางเดินที่ว่างเปล่า
วิ่งเร็วขนาดนี้ นี่มันท่ามาตรฐานของคนหนีค่าอาหารชัด ๆ!
【ยินดีด้วย โฮสต์ เปิดศึกครั้งแรกก็ชนะแล้ว ถึงจะทำภารกิจเคพีไอไม่สำเร็จเลยโดนหักเงิน 6,500 กินข้าวเสร็จก็ยังถูกพระเอกทิ้งไว้ตรงนั้น แต่ก็ยังไม่โดนบอกเลิก แถมยังได้กินมื้ออาหารราคาสามพันฟรี ๆ! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานพระเอกก็ต้องใส่ผ้ากันเปื้อนยกอาหารมาเสิร์ฟให้เธอแล้ว!】
หร่านถัง: นี่กำลังเหน็บฉันอยู่หรือไง แกน่ารำคาญพอ ๆ กับพระเอกเลย