“นายกินเผ็ดได้ไหม?” หร่านถังถามเขา
“ไม่ค่อยได้”
พอมาถึงถิ่นตัวเอง หร่านถังก็พูดเสียงดังขึ้นมาหลายระดับ “เถ้าแก่ เอาหมาล่าทังสองชามค่ะ ชามหนึ่งเผ็ดปกติ อีกชามเผ็ดนิดดดดเดียว!”
“ได้เลย!”
เถ้าแก่เป็นลุงใหญ่ชาวตะวันออกเฉียงเหนือที่สวมผ้ากันเปื้อน เสียงดังฟังชัด เขายื่นตัวออกมาครึ่งหนึ่งแล้วขานรับ
สือเยี่ยนยืนอยู่ด้านหลังเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าความอึดอัดเป็นอย่างไร
เขาไม่เคยมาที่แบบนี้มาก่อน แถมห้องนี้ก็เล็กเกินไปจริง ๆ ด้วยความสูง 190 เซนติเมตรของเขา แค่จะหันตัวยังรู้สึกคับแคบ
หร่านถังดึงเก้าอี้พับออกมาอย่างคล่องแคล่ว หยิบกระดาษทิชชูสองแผ่นมาปูบนเก้าอี้ แล้วใช้ทิชชูเปียกเช็ดให้เขาอย่างจริงจัง ก่อนจะหันไปกวักมือเรียกสือเยี่ยน
สือเยี่ยนไม่อยากนั่งจริง ๆ
เขามองเก้าอี้พลาสติกตัวนั้น แววตาฉายความลังเลและรังเกียจออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
แต่หร่านถังกำลังมองเขาตาปริบ ๆ
เธออุตส่าห์ดูแลเขาอย่างเต็มที่ขนาดนี้ เขาก็ปฏิเสธไม่ลงจริง ๆ
สือเยี่ยนปูกระดาษทิชชูซ้อนกันอีกตั้งหนึ่ง แล้วค่อยกัดฟันนั่งลง
หลังจากทั้งคู่นั่งเรียบร้อย หร่านถังก็หยิบตะเกียบใช้แล้วทิ้งสองคู่จากโต๊ะ หักออกจากกันแล้วถูเสี้ยนให้กัน ก่อนยื่นคู่หนึ่งให้เขา
“...ขอบคุณ”
สือเยี่ยนรับตะเกียบมาแล้วเอ่ยขอบคุณเสียงเบา
ผู้ชายตัวสูงโย่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย ๆ เข่าแทบจะชนขอบโต๊ะ
เหมือนนกกระเรียนที่ถูกยัดเข้าไปในกรง มือเท้ายาวเก้งก้างจนไม่รู้จะวางตรงไหน
เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ กวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว
ผนังสีลอกเป็นด่าง โต๊ะมันเยิ้ม พัดลมเพดานส่งเสียงหึ่ง ๆ ทุกรายละเอียดล้วนท้าทายขีดจำกัดของเขา
แต่เขาก็ยังนั่งตัวตรงเรียบร้อย มองแล้วชวนให้รู้สึกสงสารอยู่ไม่น้อย
【เธอชวนสือเยี่ยนมากินหมาล่าทังจริง ๆ เหรอ! เขาเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำเรื่องความสะอาด เรื่องกินอยู่ก็พิถีพิถันมาก เธอพาเขามากินหมาล่าทังแบบนี้ อยากให้เขาบอกเลิกเธอตรงนี้เลยหรือไง?】