เดี๋ยวก่อน พระเอกคนนี้เป็นรักสงบจริงหรือ?

ตอนที่ 15 เดี๋ยวนะ พระเอกคนนี้รักแบบเพลโตจริงเหรอ?

8 นาที· 1.8K คำ

“นายกินเผ็ดได้ไหม?” หร่านถังถามเขา

“ไม่ค่อยได้”

พอมาถึงถิ่นตัวเอง หร่านถังก็พูดเสียงดังขึ้นมาหลายระดับ “เถ้าแก่ เอาหมาล่าทังสองชามค่ะ ชามหนึ่งเผ็ดปกติ อีกชามเผ็ดนิดดดดเดียว!”

“ได้เลย!”

เถ้าแก่เป็นลุงใหญ่ชาวตะวันออกเฉียงเหนือที่สวมผ้ากันเปื้อน เสียงดังฟังชัด เขายื่นตัวออกมาครึ่งหนึ่งแล้วขานรับ

สือเยี่ยนยืนอยู่ด้านหลังเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าความอึดอัดเป็นอย่างไร

เขาไม่เคยมาที่แบบนี้มาก่อน แถมห้องนี้ก็เล็กเกินไปจริง ๆ ด้วยความสูง 190 เซนติเมตรของเขา แค่จะหันตัวยังรู้สึกคับแคบ

หร่านถังดึงเก้าอี้พับออกมาอย่างคล่องแคล่ว หยิบกระดาษทิชชูสองแผ่นมาปูบนเก้าอี้ แล้วใช้ทิชชูเปียกเช็ดให้เขาอย่างจริงจัง ก่อนจะหันไปกวักมือเรียกสือเยี่ยน

สือเยี่ยนไม่อยากนั่งจริง ๆ

เขามองเก้าอี้พลาสติกตัวนั้น แววตาฉายความลังเลและรังเกียจออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

แต่หร่านถังกำลังมองเขาตาปริบ ๆ

เธออุตส่าห์ดูแลเขาอย่างเต็มที่ขนาดนี้ เขาก็ปฏิเสธไม่ลงจริง ๆ

สือเยี่ยนปูกระดาษทิชชูซ้อนกันอีกตั้งหนึ่ง แล้วค่อยกัดฟันนั่งลง

หลังจากทั้งคู่นั่งเรียบร้อย หร่านถังก็หยิบตะเกียบใช้แล้วทิ้งสองคู่จากโต๊ะ หักออกจากกันแล้วถูเสี้ยนให้กัน ก่อนยื่นคู่หนึ่งให้เขา

“...ขอบคุณ”

สือเยี่ยนรับตะเกียบมาแล้วเอ่ยขอบคุณเสียงเบา

ผู้ชายตัวสูงโย่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย ๆ เข่าแทบจะชนขอบโต๊ะ

เหมือนนกกระเรียนที่ถูกยัดเข้าไปในกรง มือเท้ายาวเก้งก้างจนไม่รู้จะวางตรงไหน

เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ กวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว

ผนังสีลอกเป็นด่าง โต๊ะมันเยิ้ม พัดลมเพดานส่งเสียงหึ่ง ๆ ทุกรายละเอียดล้วนท้าทายขีดจำกัดของเขา

แต่เขาก็ยังนั่งตัวตรงเรียบร้อย มองแล้วชวนให้รู้สึกสงสารอยู่ไม่น้อย

【เธอชวนสือเยี่ยนมากินหมาล่าทังจริง ๆ เหรอ! เขาเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำเรื่องความสะอาด เรื่องกินอยู่ก็พิถีพิถันมาก เธอพาเขามากินหมาล่าทังแบบนี้ อยากให้เขาบอกเลิกเธอตรงนี้เลยหรือไง?】

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป